EP.401 ออกแบบชีวิตคู่บุญคู่บารมี

สรุป ประวัติผู้ส่ง กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ผู้ส่งเคสเป็นหญิงสาวคนโตที่จบการศึกษาเพียงแค่ชั้น ป.4 ชีวิตต้องพลิกผันให้หยุดเรียนกลางคันเพื่อออกมาช่วยพ่อแม่ทำงาน เช่นเดียวกับสามีของเธอที่ก็เป็นลูกคนโตและมีชะตาชีวิตคล้ายกัน เมื่อถึงวัยอันควร ผู้ใหญ่ก็ได้เลือกให้ทั้งสองคนได้มาครองคู่ใช้ชีวิตร่วมกัน

เรื่องราวของ ผู้ส่งเคส และสามี เริ่มต้นขึ้นหลังจากที่ทั้งคู่ได้แต่งงานกันจากการคลุมถุงชนของผู้ใหญ่ หลังมีลูกสาวคนแรก ชีวิตคู่ของพวกเขาก็เริ่มมีปัญหา เกิดเรื่องระหองระแหง ทะเลาะเบาะแว้งกันมาตลอด ความขัดแย้งนี้เกิดขึ้นเป็นระยะๆ ยาวนานเกือบ 10 ปี บางครั้งการทะเลาะก็รุนแรงมาก ถึงขั้นตีกันจนหัวร้างข้างแตก ซึ่ง คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า เหมือนเป็นความรักที่รุนแรง จนบางครั้งต้องไปพักผ่อนหย่อนใจที่โรงพัก แต่ถึงแม้จะทะเลาะกันรุนแรงเพียงใด ทั้งคู่ก็ยังคงอยู่ด้วยกันไม่เคยแยกทาง

เมื่อมีลูกคนที่ 3 ความขัดแย้งก็ยังมีอยู่ จนกระทั่งการทะเลาะครั้งสุดท้ายรุนแรงมาก ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจพาลูกคนเล็กหนีไปอยู่กับน้องสาวที่ต่างจังหวัด แต่สามีก็ได้ไปรับกลับมา และหลังจากนั้นทั้งคู่ก็ไม่ทะเลาะกันอีกเลย

ในปี พ.ศ. 2530 ผู้ส่งเคสได้ส่งลูกสาวคนที่สองไปเรียนที่ประเทศอเมริกา ด้วยความตั้งใจที่อยากให้ลูกๆ ได้เรียนสูงๆ มีความรู้ทัดเทียมญาติพี่น้องคนอื่นๆ หลังจากนั้นอีก 5 ปี ลูกคนโตและคนเล็กก็ได้ถูกส่งตามไปอเมริกาเช่นกัน ทำให้ ผู้ส่งเคส และสามีต้องกลับมาอยู่กันตามลำพังสองคนอีกครั้ง

ผู้ส่งเคสได้รู้จักวัดพระธรรมกายจากการไปวัดสาขาที่อเมริกา เมื่อกลับเมืองไทยจึงได้ตามหาวัด ในปี พ.ศ. 253* (ปีไม่ชัดเจนในแหล่งข้อมูล) ผู้ส่งเคสก็ได้เข้าวัดพระธรรมกาย และชักชวนสามีให้มาร่วมทำบุญด้วยกัน ทั้งสองได้ร่วมบุญกับวัดเสมอมา

สามีของผู้ส่งเคสมีโรคประจำตัวคือโรคถุงลมโป่งพอง ทำให้มีปัญหาในการหายใจ ต้องใช้เครื่องพ่นยาหรือเครื่องออกซิเจนช่วย และยังเป็นอัมพฤกษ์อย่างอ่อน แม้จะช่วยเหลือตัวเองได้บ้างและใช้ไม้เท้าช่วยเดินในระยะหลัง แต่อาการป่วยนี้ก็ทำให้สามีไม่สามารถมาวัดได้ ผู้ส่งเคสจึงต้องคอยดูแลสามีอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งปี พ.ศ. 2546 ได้มีการติดตั้งจานดาวธรรมที่บ้าน สามีได้สวดมนต์ทำวัตรเช้าเย็นทุกวัน และดูช่องดาวธรรมทั้งวัน อาการของสามีก็ดีขึ้น

ผู้ส่งเคสเริ่มมาวัดได้บ้างในวันอาทิตย์หรืองานบุญ แต่ก็มาได้เพียงครึ่งวันและต้องรีบกลับไปดูแลสามีต่อ ถึงกระนั้น ทั้งคู่ก็ได้ทำบุญทุกบุญอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะกฐินจักรพรรดิในปีนั้น ผู้ส่งเคสและสามีตั้งใจทำเต็มที่ ได้นำผ้าไตรไปบูชาที่บ้าน และสามีก็ได้อธิษฐานจิตทุกวันอย่างไม่ขาด

ในวันอาทิตย์ที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2547 ซึ่งเป็นวันปลูกต้นสนหน้ามหาวิหารหลวงปู่ และเป็นวันที่ต้องนำผ้าไตรไปคืนวัด เช้ามืดวันนั้น ผู้ส่งเคสได้พาสามีเดินออกกำลังกายรอบหมู่บ้านตามปกติ สวดมนต์ทำวัตรเช้าและดื่มกาแฟเหมือนทุกวัน ผู้ส่งเคสบอกให้สามีอธิษฐานผ้าไตรเป็นวันสุดท้าย ก่อนออกจากบ้าน ผู้ส่งเคสให้สามีใช้ยาพ่นช่วยหายใจตามปกติ ผู้ส่งเคสบอกสามีว่าจะไปวัดแล้ว เย็นจะเอาบุญมาฝาก สามีก็ตอบรับและบอกให้ไปได้

เวลาประมาณ 13:00 น. หลังทานอาหารกลางวันที่วัดเสร็จ ผู้ส่งเคสโทรศัพท์กลับบ้าน สามีบอกว่ารู้สึกไม่ดี ให้รีบกลับ ผู้ส่งเคสจึงรีบกลับทันที ตลอดเวลาเดินทางกลับก็โทรศัพท์คุยกันเป็นระยะๆ จนกระทั่งโทรศัพท์ครั้งสุดท้าย ผู้ส่งเคสถามว่าดีขึ้นไหม สามีถามว่าถึงไหนแล้ว และบอกว่าอีกประมาณ 10 นาทีก็จะถึง ให้รอ สามีตอบว่า "เออ"

แต่เมื่อกลับมาถึงบ้าน ผู้ส่งเคสเห็นสามีนอนหงาย เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตอบรับ ลิ้นดำ ปากดำ เล็บดำ มือเท้าเย็นหมดแล้ว ผู้ส่งเคสพยายามช่วยเหลือเท่าที่ทำได้ และเรียกรถพยาบาลนำส่ง ICU มีการปั๊มหัวใจประมาณ 45 นาที แต่ก็ไม่สามารถช่วยชีวิตไว้ได้ สามีได้เสียชีวิตลง ซึ่งเป็นเวลาเพียง 7 วันก่อนถึงวันงานกฐิน คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า นี่เป็นอีกตัวอย่างที่รักษาลมหายใจไว้ไม่ถึงวันกฐินจักรพรรดิ