EP.407 ตากับหลานเป็นโรคเดียวกัน

ท่าน คุณครูไม่ใหญ่ ครับ เรื่องราวในวันนี้มาจาก ผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาและติดตามรายการของคุณครูไม่ใหญ่เป็นประจำ ผู้ส่งเคสมีเรื่องราวที่จะกราบเรียนถามด้วยความเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่ ดังนี้ครับ

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นจากครอบครัวของผู้ส่งเคส คุณยายของผู้ส่งเคสเป็นคนใจดี มีอาชีพค้าขายผลไม้อยู่แถวสี่พระยา การค้าขายดีมาก แต่เมื่ออายุได้ ๖๒ ปี ท่านได้ไปบวชเป็นแม่ชีที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ และทำหน้าที่อยู่ในโรงครัวเป็นเวลา ๑๐ ปี จนกระทั่งอายุได้ ๗๒ ปีจึงเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในกระดูก ในช่วงใกล้เสียชีวิตนั้น ท่านเจ็บปวดทรมานมาก ร้องอย่างโหยหวน แพทย์ต้องฉีดมอร์ฟีนให้ก่อนจะเสียชีวิตลงอย่างสงบเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๒๑

ส่วนคุณตาของผู้ส่งเคสมาจากเมืองจีน เป็นหลงจู๊เก่า ทำหน้าที่ตรวจข้าวสาร มีอัธยาศัยใจดีมาก โดยเฉพาะกับลูกสาวซึ่งผิดธรรมเนียมคนจีนทั่วไปที่จะรักลูกชายมากกว่า ท่านทำบุญตามประเพณีจีน ป่วยเป็นโรคมะเร็งที่กระเพาะอาหาร ต้องเข้ารับการผ่าตัด ต้องให้อาหารทางสายยาง ป่วยอยู่ประมาณ ๖ เดือนก็เสียชีวิตลงเมื่ออายุได้ ๕๘ ปี

คุณปู่และคุณย่าของผู้ส่งเคสเป็นเกษตรกร คุณปู่เสียชีวิตด้วยโรคชราเมื่ออายุได้ ๘๒ ปี คุณย่าเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งที่คอเมื่ออายุได้ ๗๒ ปี ทั้งคุณปู่และคุณย่ามีอัธยาศัยดี เป็นที่รักใคร่ของชาวบ้าน ไปวัดถืออุโบสถศีลและทำบุญตามกาลอย่างสม่ำเสมอ

คุณแม่ของผู้ส่งเคส เป็นลูกสาวคนที่ ๒ ของคุณยาย ท่านได้ทำบุญที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญมาตั้งแต่สมัยคุณยายยังมีชีวิตอยู่ และทำบุญต่อเนื่องมาโดยตลอด ต่อมาในปี พ.ศ. ๒๕๓๕ ท่านได้มาทำบุญที่วัดพระธรรมกายเนื่องจากน้องชายของผู้ส่งเคสซึ่งเป็นลูกชายของคุณแม่ ได้มาบวชพระรุ่นที่ ๒๐ พระน้องชายได้ชักชวนคุณแม่ให้เป็นประธานรองกฐิน ซึ่งท่านก็ได้เป็นประธานรองกฐินครั้งแรก หลังจากนั้นมา คุณแม่ก็ร่วมบุญกฐินมาตลอดทุกปี ท่านได้ทำบุญและทุ่มเทบุญมาโดยตลอด ทั้งกับวัดพระธรรมกายและวัดอื่นๆ ด้วย เพราะคุณแม่เป็นคนใจบุญ ชอบช่วยเหลือคนอื่น นอกจากการทำบุญกับวัดแล้ว ท่านยังได้สร้างสาธารณประโยชน์อื่นๆ อีก เช่น สร้างโรงพยาบาลสงฆ์ เป็นต้น

คุณแม่ของผู้ส่งเคสมีสุขภาพแข็งแรง ไม่มีอาการของโรคใดๆ เลย แต่ครั้งหนึ่งหมอดูชาวอิสลามซึ่งคุณแม่และลูกๆ ไปดูด้วยกัน ได้ทักคุณแม่ว่าจะอายุถึง ๖๙ ปีและจะเสียชีวิต หมอดูยังทักผู้ส่งเคสและน้องชายว่าจะอายุสั้นด้วย จนกระทั่งประมาณเดือนกรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ คุณแม่มีอายุได้ ๗๐ ปี ก็เสียชีวิต ก่อนเสียชีวิต คุณแม่มีอาการอาหารไม่ย่อย ท้องอืด เมื่อไปตรวจแพทย์ วินิจฉัยว่าเป็นโรคมะเร็งในกระเพาะอาหาร จากนั้นท่านก็เร่งสร้างบารมีมากขึ้น หนึ่งวันก่อนเข้ารับการผ่าตัดที่โรงพยาบาล คุณแม่ได้ถวายผ้าไตร ๑๐๘ ผืนแด่คณะสงฆ์วัดพระธรรมกาย ท่านเป็นประธานรองกฐินปี ๒๕๔๗ ด้วย แต่ไม่มีโอกาสมาร่วมงานเนื่องจากต้องเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาล

ในช่วงที่รักษาตัวในโรงพยาบาล คุณแม่รับประทานอาหารไม่ได้เลยตลอด ๓ เดือน เพราะเมื่อรับประทานเข้าไปแล้วก็อาเจียนออกหมด จึงต้องให้อาหารทางสายยางแทน แต่ในช่วงนั้น คุณแม่ก็ยังได้ทำบุญตลอด โดยผู้ส่งเคสได้เอาอาหารใส่บาตรให้คุณแม่อธิษฐานแล้วนำไปใส่บาตรแทนคุณแม่ทุกวัน เปิดเสียงสวดมนต์ให้คุณแม่ฟังตลอด นิมนต์พระภิกษุมาเป็นเนื้อนาบุญ รับปัจจัยไทยธรรมถึงโรงพยาบาล และร่วมทำบุญกฐินกว่า ๑๐ วัด ในที่สุดคุณแม่ก็เสียชีวิตในวันที่ ๒๖ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๔๗ วันลอยกระทง เวลา ๐๓.๐๐ น. ด้วยอาการสงบ

ตัวผู้ส่งเคสเป็นลูกสาวคนโตของคุณแม่ สมรสพระราชทานกับสามีเมื่ออายุได้ ๓๙ ปี อยู่ด้วยกันมา ๖ ปีแล้ว แต่ยังไม่มีบุตร อยากมีบุตร แพทย์แนะนำให้ทำกิฟท์ แต่ก็ยังไม่สำเร็จ

น้องชายของคุณแม่ซึ่งเป็นน้องชายของผู้ส่งเคส ปัจจุบันอายุ ๖๘ ปี ป่วยเป็นอัมพฤกษ์ พูดไม่ชัด จำอะไรไม่ได้

คุณแม่มีเพื่อนสนิทคนหนึ่งซึ่งทั้งสองท่านรักกันมาก มักชวนกันไปทำบุญตลอด ช่วงที่คุณแม่ป่วย เพื่อนคุณแม่คนนี้จะไปหาอาหารที่คุณแม่ต้องการไม่ว่าจะไกลแค่ไหน ถึงแม้จะเพียงแค่เคี้ยวแล้วคายออกก็ตาม