EP.464 สมองฟั่นเฟือน ลืมเลือนเป็นประจำ เพราะวิบากกรรมอันใด

ผู้ส่งเคสเป็นคนลาวที่ย้ายไปตั้งรกรากที่ประเทศฝรั่งเศส ทำงานอยู่ที่นั่น 29 ปีแล้ว ทำงานบริษัทเช่ารถ ส่วนภรรยาทำงานเป็นแคชเชียร์ที่โรงแรม 5 ดาวแห่งหนึ่งในฝรั่งเศส ผู้ส่งเคสและภรรยารักและผูกพันกับพระพุทธศาสนามาก ชอบทำบุญเสมอ และมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะปฏิบัติธรรมอย่างจริงจัง เพราะรู้สึกว่าการทำบุญ ฟังธรรม หรืออ่านหนังสือธรรมะยังทำให้รู้สึกห่างไกลแก่นของพระพุทธศาสนา ด้วยแรงบันดาลใจนี้ ผู้ส่งเคสจึงรวบรวมเพื่อนฝูงในฝรั่งเศสเพื่อมาแสวงหาสถานที่ปฏิบัติธรรมในเมืองไทย ต่างคนต่างเดินทางแสวงหาหลายที่แล้วแต่ยังไม่เจอที่ที่เหมาะกับความต้องการ จนกระทั่งวันหนึ่ง ด้วยบุญบันดาลที่เคยสร้างไว้ ผู้ส่งเคสได้พบคนขับรถแท็กซี่คนหนึ่ง คุยไปคุยมาจึงทราบว่าเขาเคยบวชธรรมทายาทที่วัดพระธรรมกายมาก่อน คนขับรถแท็กซี่จึงแนะนำให้มาที่วัดพระธรรมกาย เมื่อมาถึงวัด ก็ได้รับการต้อนรับด้วยความประทับใจ และได้เข้าเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ผู้ส่งเคสทึ่งมากเพราะไม่คิดว่าจะมีที่สอนพระพุทธศาสนาที่สามารถอธิบายได้อย่างแจ่มใส และประทับใจในเคสสตั้ดดี้เป็นอย่างมากที่สอนเรื่องกฎแห่งกรรมได้อย่างชัดเจน เข้าใจง่าย มีเหตุผลลึกซึ้ง ด้วยเหตุนี้จึงตัดสินใจขึ้นไปปฏิบัติธรรม และได้เริ่มบูชาข้าวพระครั้งแรกเมื่อเดือนมกราคม 2548 แม้ที่ฝรั่งเศสจะเป็นเวลาตี 3 ซึ่งง่วงนอนมาก แต่ผู้ส่งเคสและภรรยาก็อดทนทำ ตอนนี้กลับมาอยู่ที่ปารีสแล้วก็ยังคงดู DMC ทุกวัน

ผู้ส่งเคสมีเรื่องราวในครอบครัวที่ต้องการความเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่ให้ช่วยฝันในฝันให้ เริ่มจากพ่อเฒ่า (พ่อตา) ของผู้ส่งเคสเป็นคนเวียดนามที่ย้ายมาอยู่ประเทศลาว ทำงานเป็นผู้จัดการธนาคาร ท่านสูบยาจัดมาก วันละซอง เมื่ออายุมากขึ้น ก็ป่วยเป็นโรคหัวใจ ท่านคิดถึงลูกที่อยู่ฝรั่งเศสมากจึงบินมาหา แต่สุดท้ายอาการกำเริบหนักและเสียชีวิตลงที่ฝรั่งเศสในวัย 72 ปี หลังจากนั้นภรรยาของผู้ส่งเคสก็มักจะฝันเห็นพ่อมาหาบ่อยๆ ทำให้สงสัยว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับพ่อของเธอหรือไม่ แม่เฒ่า (แม่ยาย) ของผู้ส่งเคียสเสียใจมากหลังทราบข่าวสามีเสียชีวิต ท่านเป็นคนจิตใจดี ชอบทำบุญเข้าวัดเป็นประจำ ชอบช่วยเหลือญาติพี่น้องลูกหลานด้วยความเต็มใจ ท่านทำแล้วยิ่งมีความสุข ภายหลังท่านเสียชีวิตด้วยโรคชราในวัย 70 ปี ส่วนพ่อของผู้ส่งเคสเองถูกจับขังในช่วงความไม่สงบภายในประเทศ ทำให้ชีวิตลำบากมากในคุก ท่านทนสภาวะเช่นนี้ไม่ได้จึงฆ่าตัวตาย เหตุการณ์นี้ทำให้ผู้ส่งเคสกลายเป็นลูกกำพร้าพ่อตั้งแต่อายุเพียง 2 ขวบ หลังจากนั้นแม่ของผู้ส่งเคสต้องเลี้ยงลูกเองทั้งหมด โดยได้รับการช่วยเหลืออย่างดีจากพี่ชายแท้ๆ ของแม่ แม่ของผู้ส่งเคสเป็นคนใจบุญ ชอบเข้าวัด ชอบถืออุโบสถศีลเป็นประจำ ทำให้ผู้ส่งเคสได้ซึมซับสิ่งดีๆ จากแม่ แต่ต่อมาแม่ก็ป่วยเป็นมะเร็งมดลูกและเสียชีวิตลงในวัย 60 ปี ลูกชายคนที่ 2 ของผู้ส่งเคสอายุ 25 ปี มีอาการทางประสาท ต้องกินยาและไปหาจิตแพทย์ทุก 3 เดือน เป็นโรคหวาดผวา กลัวคนจะมาทำร้าย เริ่มเป็นโรคนี้เมื่ออายุ 19 ปี หลังมีเรื่องชกต่อยแล้วถูกไล่ตีจนบาดเจ็บต้องส่งโรงพยาบาล ตอนนี้อาการดีขึ้นแล้ว ลูกชายคนสุดท้องอายุ 18 ปี หลังไปเที่ยวทะเลกับเพื่อน 4 คน กลับมาก็ไม่สบาย มีอาการผิดปกติ สมองฟั่นเฟือน จำอะไรไม่ได้ พูดไม่เหมือนเดิม ไม่อยากไปเรียน อยากนอนอยู่บ้านเฉยๆ หมอให้ยามากิน นัดตรวจเดือนละครั้ง แต่หมอก็ไม่ทราบว่าเป็นพยาธิชนิดไหน ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามมาเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่