EP.499 อายุสั้นเพราะกรรมเก่าตามทัน

ผู้ส่งเคสเป็นลูกพระธรรมชาวลาวที่พำนักอยู่ในเมืองเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย. ผู้ส่งเคสได้เริ่มเข้ามาสร้างบารมีกับคุณครูไม่ใหญ่ตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2541 จากการชักชวนของพี่สะใภ้ ซึ่งในขณะนั้นได้เปิดบ้านเป็นศูนย์ปฏิบัติธรรมเพื่อถ่ายทอดเสียงการบูชาข้าวพระผ่านทางสายโทรศัพท์. ตั้งแต่วันแรกที่ได้ยินเสียงเทศนาของคุณครูไม่ใหญ่ ผู้ส่งเคสก็รู้สึกประทับใจและทราบซึ้งมาก รู้สึกว่ามาถูกทางแล้ว และเชื่อที่คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าการบูชาข้าวพระเป็นบุญใหญ่มากถึงขนาดที่ว่าถ้าป่วยก็ให้หามา. ตั้งแต่นั้นมา ผู้ส่งเคสและครอบครัวก็ไม่เคยขาดการทำบุญเลย. ต่อมาเมื่อครอบครัวพี่สะใภ้ย้ายไปอเมริกา ผู้ส่งเคสและภรรยาก็เต็มใจให้ใช้บ้านเป็นศูนย์ปฏิบัติธรรมแทนตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2544. ได้อุปัฏฐากพระอาจารย์ที่มาปฏิบัติศาสนกิจอย่างต่อเนื่อง และร่วมก่อตั้งศูนย์ปฏิบัติธรรมเมืองเมลเบิร์นในปีพุทธศักราช 2546 โดยมีพระอาจารย์มาอยู่ประจำ. ผู้ส่งเคสและครอบครัวมีความสุขและปลาบปลื้มใจกับการสร้างบารมี. ได้ฝึกสอนลูกสาวทั้ง 4 คนให้ร่วมทำบุญ โดยเฉพาะ 2 คนเล็กวัย 5 และ 2 ขวบในขณะนั้นก็สามารถสวดมนต์และนั่งสมาธิได้นาน.

ครอบครัวของผู้ส่งเคสเป็นครอบครัวที่น่ารักมาก. หากมีความขัดแย้งกันในเรื่องอื่นที่ไม่ใช่เรื่องทำบุญกับคุณครูไม่ใหญ่ อาจจะขัดใจกันบ้าง. แต่เมื่อมีเรื่องทะเลาะกันหรือไม่สามารถตกลงกันได้ว่าใครถูกใครผิด ครอบครัวนี้จะใช้ธรรมะเป็นเครื่องตัดสิน. พวกเขาจะไปค้นเทปมงคลชีวิตของคุณครูไม่ใหญ่เพื่อมายืนยันว่าฝ่ายใดผิดหรือถูก. ฝ่ายที่ผิดก็จะยอมรับ โดยผู้ส่งเคสและภรรยาได้ฟังเทปมงคลชีวิตทั้ง 38 มงคลจบมาหลายรอบแล้ว. ครอบครัวนี้ถูกเรียกว่า "ครอบครัวสวรรค์" เพราะใช้ธรรมะเป็นเครื่องตัดสิน ซึ่งนำมาซึ่งความยุติธรรม เพราะต่างคนต่างให้ความรัก ความปรารถนาดีแก่กัน และยอมๆ กัน.

เรื่องราวที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นในเดือนกันยายน พุทธศักราช 2547 หลังจากที่ครอบครัวผู้ส่งเคสกลับมาจากการทำบุญที่ประเทศลาว ซึ่งไปทำหน้าที่กัลยาณมิตร ขยายการติดตั้งจานดาวธรรม และร่วมบุญหล่อพระ 300,000 องค์. ภรรยาของผู้ส่งเคสได้เกิดอาการปวดบริเวณหัวไหล่อย่างรุนแรงโดยไม่ทราบสาเหตุ. เมื่อไปพบแพทย์ ผลการเอกซเรย์พบจุดดำๆ บริเวณปอดเป็นจำนวนมาก. แพทย์สันนิษฐานว่าอาจจะเป็นมะเร็งหรือวัณโรค แต่ต้องเจาะเอาเนื้อเยื่อไปตรวจจึงจะทราบแน่ชัด. เมื่อทำการเจาะตรวจจึงพบว่าเป็นมะเร็งปอดในระยะสุดท้าย.

หลังจากนั้นไม่นาน ภรรยาก็เกิดอาการท้องบวมเหมือนคนท้องและเดินไม่สะดวก จึงกลับไปพบแพทย์อีกครั้ง. แพทย์ตรวจพบมะเร็งที่มดลูกซึ่งมีขนาดโตถึง 15 ซม.. แพทย์ที่ออสเตรเลียแจ้งว่าอาการหนักมาก (Sorry). ผู้ส่งเคสและครอบครัวจึงตัดสินใจพาภรรยากลับบ้านเกิดที่ประเทศลาวเพื่อรักษาตัวด้วยวิธีใช้ยาสมุนไพร. ในช่วงนี้ ทั้งญาติพี่น้องและเพื่อนกัลยาณมิตรต่างก็ช่วยกันให้กำลังใจและหายามาให้. อย่างไรก็ตาม ภรรยาของผู้ส่งเคสกินยาได้ไม่นานก็หยุดกิน แม้ทุกคนจะให้กำลังใจให้สู้ถึงที่สุด แต่ภรรยาบอกว่าไม่ไหวแล้ว กินไม่ได้แล้ว. เธอไม่ยอมกินทั้งอาหารและยา ยอมแพ้และเตรียมตัวที่จะไปอย่างเดียว.

ตลอดช่วงเวลาที่ภรรยาป่วยหนัก ผู้ส่งเคสก็ยังคงอยู่ในบุญตลอด. นอนอยู่หน้าจานดาวธรรมตลอดเวลา ฟังธรรมของคุณครูไม่ใหญ่ บูชาธรรมกายเจดีย์ ดูรายการจานดาวธรรม และตรึกระลึกถึงบุญ. ผู้ส่งเคสคอยเตือนภรรยาให้ภาวนา "สัมมาอะระหัง". พวกเขาได้ทำบุญสุดท้ายร่วมกันคือกฐินจักรพรรดิและเสาแก้วพันปี สร้างมหารัตนวิหารคต โดยมีพระอาจารย์สุธรรม สุธัมโม มาเยี่ยมและรับปัจจัยที่บ้านในนครเวียงจันทร์.

ในวันที่ภรรยาจะละโลก แพทย์ได้มาเจาะน้ำในปอดเนื่องจากมีอาการหายใจไม่สะดวก. แต่หลังจากแพทย์กลับไป หัวใจของเธอก็เต้นช้าลงเรื่อยๆ. ภรรยาพยายามจะพูดสั่งเสียเป็นครั้งสุดท้าย แต่พูดไม่มีเสียงและจับใจความไม่ได้. สุดท้าย เธอก็จากไปอย่างสงบด้วยวัยเพียง 43 ปี เมื่อวันที่ 14 มกราคม พุทธศักราช 2548. ผู้ส่งเคสและภรรยารู้สึกเสียดายที่ได้สร้างบารมีกับคุณครูไม่ใหญ่และหมู่คณะเป็นระยะเวลาสั้น เพราะครอบครัวของพวกเขาเป็นหนึ่งในสามครอบครัวหลักที่จะร่วมกันก่อตั้งศูนย์ปฏิบัติธรรมถาวรที่เมืองเมลเบิร์นให้สำเร็จ ในขณะที่ศูนย์ฯ ยังเป็นบ้านเช่าอยู่.