EP.548 ลูกชายไม่ยอมกินเนื้อสัตว์

ผู้ส่งเคสเป็นชาวศรีลังกาที่อาศัยอยู่ในเมืองดูไบ ประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรต ครอบครัวของผู้ส่งเคสเริ่มรับชมรายการของคุณครูไม่ใหญ่ทางช่อง DMC ตั้งแต่ปลายปี พ.ศ. 2547 เธอรู้สึกดีใจมากที่ทราบว่าคนทั่วโลกสามารถรับชมรายการพุทธศาสนาผ่านสัญญาณดาวเทียมได้แล้ว DMC เป็นช่องโทรทัศน์พระพุทธศาสนาเพียงช่องเดียวในปัจจุบันที่รับชมได้ทั่วโลกและออกอากาศตลอด 24 ชั่วโมง ผู้ส่งเคสเป็นชาวพุทธ เติบโตมาพร้อมกับวัฒนธรรมและประเพณีแบบพุทธในศรีลังกา ซึ่งมีวัดอยู่มากมายทุกหมู่บ้านเช่นเดียวกับประเทศไทย ศรีลังกาจะถือวันเพ็ญเป็นวันหยุดเพิ่มเติมนอกเหนือจากวันอาทิตย์ และนิยมไปถือศีล 8 ที่วัด รวมถึงสวดมนต์ตั้งแต่ 18.00 น. ถึง 06.00 น. ของอีกวันหนึ่ง ผู้ส่งเคสและสามีคิดว่าพระพุทธศาสนาเป็นสากล เป็นสมบัติของโลก เมื่อได้มีโอกาสชมรายการทาง DMC ก็รู้สึกเคารพและศรัทธาต่อคุณครูไม่ใหญ่อย่างมาก เพราะงานที่ท่านทำไม่ได้มุ่งสอนแค่คนไทย แต่ตั้งใจสอนคนทั่วโลก โดยมีการจัดให้มีการแปลเนื้อหารายการเป็นภาษาอังกฤษด้วย ซึ่งแม้ยังไม่มืออาชีพนัก แต่ก็ทำให้ครอบครัวของผู้ส่งเคสที่เคยชมแต่ภาพโดยไม่เข้าใจภาษาไทยมาหลายเดือน ได้ติดตามชมรายการและเข้าใจมากขึ้น ผู้ส่งเคสถือเป็นแฟนพันธุ์แท้ที่ดูแล้ว เธอได้เล่าเรื่องราวของตนเองและครอบครัวเพื่อเป็นตัวอย่างและประโยชน์ต่อนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลก ครอบครัวของผู้ส่งเคสและสามีอยู่ในประเทศศรีลังกาและคุ้นเคยกันมาตั้งแต่เด็ก คุณพ่อของสามีชอบสร้างเจดีย์และปลูกต้นโพธิ์ตามวัดต่างๆ แต่ก็ยังชอบบูชาเทพเจ้าต่างๆ ของฮินดูอยู่ ท่านเสียชีวิตเมื่อปี พ.ศ. 2530 อายุ 81 ปี สามีของผู้ส่งเคสเป็นคนเรียนเก่ง จบปริญญาตรีวิศวกรคอมพิวเตอร์ สมัยเด็ก เขาจะมาเล่นที่บ้านของผู้ส่งเคสและเป็นติวเตอร์สอนการบ้านให้เธอและพี่น้องเสมอ ด้วยความที่เขาเป็นคนเข้มงวดเอาจริงเอาจัง พวกเธอจึงไม่ค่อยชอบเขาเท่าไรนักในตอนนั้น ต่อมาเมื่อโตขึ้นก็ไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยเพราะต้องไปศึกษาคนละที่

ในปี พ.ศ. 2530 ประมาณเดือนมีนาคม คุณพ่อของสามีก็ได้เสียชีวิตลง เขาเสียใจมาก หลังจัดงานศพแล้ว เขาได้มาที่บ้านของผู้ส่งเคส พร้อมกับมาขอแต่งงานกับลูกสาวคนใดคนหนึ่งในครอบครัวที่เขาเคยเป็นติวเตอร์ให้ พี่น้องของผู้ส่งเคสปฏิเสธเขาทั้งหมด เขามองไปทีละคนตามลำดับ แล้วก็มาถึงผู้ส่งเคส ทั้งสองมองตากัน และผู้ส่งเคสก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร เหมือนกัน ใจมันเกิดอ่อนโยน เห็นใจเขาขึ้นมาในทันทีทันใด ในใจนั้นก็โอเคกับเขาไปแล้ว แต่คิดอีกทีก็ดูมันจะง่ายเกินไปสำหรับการเลือกคู่ จึงคิดว่าน่าจะมีเกณฑ์อะไรมาช่วยตัดสินใจ จะมาโอเคอย่างเดียวไม่ได้ ผู้ส่งเคสจึงนำคำสอนในพระพุทธศาสนามาเป็นหลัก โดยได้ทดสอบเขาด้วยคำถามสำคัญที่เห็นว่าดีที่สุดในตอนนั้น ในใจคิดว่าหากเขาตอบไม่ถูกต้องหรือไม่ถูกใจ ผู้ส่งเคสก็คงจะเป็นคนสุดท้ายในครอบครัวที่จะปฏิเสธดวงตาและหัวใจของเขา จึงถามไปว่า "คุณดื่มเหล้าและสูบบุหรี่ไหม" เขาตอบว่า "ไม่ดื่มและไม่สูบเลยครับ" ผู้ส่งเคสพอใจมากและตกลงเข้า ไป

เมื่ออยู่กินด้วยกันสักระยะหนึ่ง ก็มีลูกชายด้วยกัน 2 คน ต่อมาเขาก็ย้ายมาทำงานที่เมืองดูไบ มีตำแหน่งหน้าที่การงานในระดับดีมากขององค์การโทรศัพท์แห่งชาติที่นั่น เขาเป็นวิศวกรคอมพิวเตอร์ที่เก่งมาก แก่ปัญหาได้ทุกอย่าง ตอนแรกสามียังไม่สนใจพระพุทธศาสนา แต่พอเริ่มมีอาการป่วยเป็นโรคหัวใจและโรคไต จึงแสวงหาที่พึ่งทางใจ ผู้ส่งเคสก็แนะนำให้ศึกษาจากพุทธศาสนา เขาจึงเริ่มปฏิบัติธรรมอย่างจริงจังตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา อาการเขาก็ดูดี ดูเขา สบายใจขึ้น และมั่นใจในพระพุทธศาสนา

ตัวผู้ส่งเคสเอง สมัยเรียนประถมและมัธยม ก็ได้มีโอกาสเป็นผู้นำนักเรียนมาตลอด เคยได้รับรางวัลนักเรียนดีเด่นระดับโรงเรียนมาหลายรางวัล แม้ระดับชาติก็เคยได้รับ ได้รับคัดเลือกเป็นเนตรนารีอาวุโสดีเด่นแห่งศรีลังกา เมื่อปี พ.ศ. 2529 ก็ได้รับรางวัลนักเรียนดีเด่นจากนายกรัฐมนตรีของศรีลังกาอีกด้วย จบการศึกษาระดับมัธยมแล้ว ผู้ส่งเคสก็ได้อาสาไปช่วยงานเป็นครูโรงเรียนพุทธศาสนาวันอาทิตย์ เพราะชอบและรู้สึกคุ้นเคยกับงานนี้มาก แต่หลังจากแต่งงานและย้ายมาอยู่ ที่ดูไบแล้ว ผู้ส่งเคสต้องเปลี่ยนมาเป็นแม่บ้าน ดูแลสามีและลูกชาย โดยไม่ได้ออกไปทำงานนอกบ้านเลย แต่ความรักในการเป็นครูสอนพระพุทธศาสนายังเต็มเปี่ยมในใจ ผู้ส่งเคสจึงหาทางติดต่อไปช่วยสอนโรงเรียนพุทธศาสนาทุกๆ วันศุกร์ ซึ่งเป็นวันหยุดของประเทศมุสลิม ที่สถานกงสุลศรีลังกาในเมืองดูไบ เป็นงานแบบอาสาสมัครที่ต้องอาศัยความเสียสละแรงกายให้งานโดยไม่มีค่าตอบแทนใดๆ นี่เหมือนการเผยแผ่พุทธศาสนาในพุทธันดรที่แล้ว ไม่ใช่ขนเข้าสอบ แต่เป็นซุปที่เป็นธรรมกถึก

นอกจากนี้ ที่บ้านของผู้ส่งเคสยังจัดกิจกรรมปฏิบัติธรรมให้กับเด็กๆ ตั้งแต่กลางปี พ.ศ. 2547 เป็นต้นมา ทุกวันนี้จะเปิดปฏิบัติธรรมให้กับเด็กๆ ชาวศรีลังกาเดือนละ 1 ครั้ง แต่ก็หน้าแปลก พอเริ่มจัดกิจกรรมปฏิบัติธรรมขึ้นมา ก็มักจะมีเรื่องเกิดขึ้นเสมอ เช่น ขณะใช้รถติดต่องาน ขนคนบ้าง ขนของบ้าง รถก็เกิดเสียขึ้นมาเฉยๆ ทำให้การทำงานไม่ราบรื่น มีอยู่ครั้งหนึ่งถึงกับรถระเบิด รถเสียหลักเกิดอุบัติเหตุ ยังดีที่รถและพวกเราไม่เป็นอะไรมาก มีลูกชายเท่านั้นที่ต้องเข้าเฝือกไปหลายวัน เมื่อต้นปี พ.ศ. 2547 ผู้ส่งเคสได้รับพระมหาสิริราชธาตุจาก อุบาสกท่านหนึ่ง ดีใจมาก รู้สึกอบอุ่นใจ จึงอธิษฐานจิตให้ท่านคุ้มครองลูกและครอบครัว หลังจากนั้นมา อุปสรรคและอุบัติเหตุ หรือสิ่งขัดขวางการทำงานพระพุทธศาสนาของผู้ส่งเคส ดูเหมือนจะหมดไป

บุญใหญ่ที่ทำให้ผู้ส่งเคสปลื้มใจมาก เกิดขึ้นเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2548 เมื่อครอบครัวของผู้ส่งเคสได้มีโอกาสต้อนรับ คณะพระอาจารย์จากวัดพระธรรมกาย คณะแรกที่เดินทางมายังผืนแผ่นดินอาหรับ ผู้ส่งเคสได้จัดที่พักและรถรับส่งไว้บริการท่านอย่างเต็มที่เต็มกำลัง สาธุ

ลูกชายคนโตขณะนี้อายุ 9 ขวบ ตั้งแต่ยังเป็นเด็กเล็กๆ ผู้ส่งเคสเคยเอาเนื้อสัตว์ป้อนให้เขากิน แต่เขาก็จะคายทิ้ง จึงลองเปลี่ยนมาเป็นเนื้อปลาบ้างก็ถูกคายทิ้งอีก จะบังคับขู่เข็ญขยี้ขยออย่างไรเขาก็จะปฏิเสธเนื้อสัตว์อย่างสิ้นเชิง เขาเป็นคนเมตตาสัตว์มาก เพียงเห็นแม่กำลังทำท่าจะตบยุง เขาก็จะรีบเข้ามาห้ามทันที เวลาถ้าเห็นแมลงติดอยู่ตามขอบหน้าต่างตามกระจก ก็จะเอาแก้วครอบแล้วนำไปปล่อยเสมอ แต่ว่าเขาเป็นคนสมาธิสั้น จึงเรียนหนังสือได้ไม่ดีนัก สามีของผู้ส่งเคสต้องคอยหาครูมาติวเสริมให้ หรือพาไปติวกับครูเก่งๆ อยากจะให้ลูกเรียนได้ดีเหมือนพ่อตอนเด็กๆ ลูกชายเองก็ดื้อกับพ่อ ไม่อยากเรียนเสริม จึงถูกพ่อดุบ้าง ตีเอาบ้าง ลูกชายคนนี้เคยบอกกับพ่อและแม่ว่า อยากจะบวช แต่ผู้ส่งเคสและสามีก็บอกกลับไปว่าให้เรียนหนังสือ ก่อน จะได้มี การ ศึกษาไว้เป็นพื้นฐานของชีวิต