EP.575 รักต้องหวง

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนประจำของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ตั้งแต่วันแรกที่เปิดโรงเรียนจนถึงปัจจุบัน โดยนั่งอยู่ในห้องส่งตลอด มีความสุขมาก ผู้ส่งเคสติดตั้งจาน DMCs ให้ที่ทำงานของคุณพ่อและที่บ้านพี่ชายตั้งแต่จานรุ่นแรกๆ จึงอยากให้ทุกคนได้ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวบ้าง จึงได้กราบขอความเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่ โปรดฝันในฝันเรื่องของครอบครัว คุณพ่อของผู้ส่งเคสเป็นลูกชายคนโต กำพร้าแม่ตั้งแต่ 5 ขวบ คุณปู่แต่งงานใหม่ มีลูกอีก 6 คน ซึ่งแม่เลี้ยงของคุณพ่อคือ น้าสาวแท้ๆ ของคุณแม่ของผู้ส่งเคสเอง

คุณพ่อของผู้ส่งเคสเป็นลูกชายคนโต กำพร้าแม่ตั้งแต่ 5 ขวบ คุณปู่แต่งงานใหม่และมีลูกอีก 6 คน ทำให้ชีวิตของคุณพ่อเปลี่ยนไป จากที่น่าจะสุขสบายในฐานะลูกชายเจ้าของร้านขายทอง ต้องทำงานสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยตัวเองตั้งแต่ 15 ปี ท่านสอนตัวเองมาตลอด แม้ไม่เคยบวช แต่ก็ไม่เคยแตะต้องเหล้า บุหรี่ อบายมุขใดๆ เลย ท่านเคารพรักเทิดทูลและกตัญญูต่อคุณปู่มาก ยกย่องเชิดชูคุณธรรมของคุณปู่จนได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ คอยดูแลสุขภาพของคุณปู่เสมอ ต่อมาคุณปู่ป่วยเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลืองและละจากโลกไปด้วยวัย 82 ปี

คุณพ่อขยันทำงานด้วยความซื่อสัตย์สุจริต ได้เงินมาเท่าไหร่ก็ให้คุณแม่เก็บหมดตั้งแต่แต่งงานจนถึงปัจจุบัน ท่านจะมอบเงินให้คุณแม่เองกับมือทุกครั้ง ก่อนให้จะพูดว่า "เงินนี้พี่มอบให้น้อง เป็นของน้องแล้ว น้องจะเอาไปทำอะไรก็ได้ แล้วแต่น้อง ตามใจน้อง" ท่านพูดแบบนี้ซ้ำถึง 4 ครั้ง พร้อมกับบอกว่า "ด้วยรัก" ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่บอกว่า แม่ศรีเรือนไม่ใช่หาได้ง่าย ถ้าไม่รักกันจริงแบบนี้ก็ยากมาก และเป็นแบบนี้มาตลอดตั้งแต่แต่งงานจนถึงปัจจุบัน ที่ต้องพูด 4 ครั้งนั้นมีเหตุผล

คุณพ่อเป็นผู้ดำเนินกิจการปั๊มน้ำมัน 3 ทหาร ตั้งแต่อายุประมาณ 30 ปี ขายน้ำมันให้ทางราชการเป็นส่วนใหญ่ ได้รับความไว้วางใจจนได้รับเลือกตั้งเป็นเทศมนตรีตั้งแต่ปี 2520 ถึง 2528 ติดต่อกัน 9 ปี ในช่วงเดือนสิงหาคม 2525 เกิดไฟไหม้ปั๊ม คุณพ่อต้องแก้ปัญหาและรับภาระหนี้สินมากมาย แต่ก็ไม่เคยปริปากบอกคุณแม่ ซ้ำยังปิดบังตลอดเพื่อให้คุณแม่สบายใจ

คุณแม่ของผู้ส่งเคสชอบทำบุญและใจใหญ่ไม่เสียดายเมื่อทำบุญ หลังจากแต่งงานกับคุณพ่อ คุณแม่ถูกแม่เลี้ยงของคุณพ่อ (น้าสาวแท้ๆ) ดุด่าว่ากล่าว บางครั้งก็ทุบตี และยังถูกกีดกันเรื่องอาหารขณะมีลูกเล็กๆ จนคุณแม่ทนไม่ไหว จึงปรึกษาคุณพ่อพาลูกไปอยู่ฝั่งตรงข้าม แยกบ้านออกมาอยู่ตามลำพัง คุณแม่ตัดความเกี่ยวข้องกับญาติพี่น้องทั้งหมด ด้วยความคิดว่าเจ็บแล้วต้องจำ และห้ามคุณพ่อและลูกทุกคนไม่ให้ไปยุ่งเกี่ยวหรือพูดคุยกับทุกคนที่บ้านคุณปู่อย่างเด็ดขาด

คุณพ่อยกให้คุณแม่เป็นผู้ใหญ่ในบ้าน เพราะยอมรับว่าคุณแม่เลี้ยงลูก อบรมสั่งสอนด้วยตัวเอง และรับภาระงานบ้านทั้งหมด อีกทั้งประหยัด อดออมทุกเรื่อง พร้อมกับดูแลลูกทั้ง 4 คนที่โตไล่เลี่ยกัน นี่คือเหตุผลที่ท่านพูด (กับเงิน) 4 ครั้ง เพื่อให้ลูกทั้ง 4 ได้ยิน คุณแม่ดูแลลูกเองโดยไม่เคยมีคนรับใช้ ท่านจะเดินไปส่งข้าวกลางวันของลูกๆ ที่โรงเรียนด้วยตัวเอง ซึ่งห่างจากบ้านประมาณ 2-3 กม. ทั้ง 2 โรงเรียน (แยกชาย-หญิง) เพื่อให้ลูกได้ทานอาหารดีๆ มีประโยชน์ ไม่ใช่ว่าไม่มีเงินจ้างคนใช้ แต่ท่านถือว่าแม่ต้องใกล้ชิดดูแลลูก ความรักผูกพันระหว่างแม่ลูกจึงแน่นแฟ้น

คุณแม่มีระเบียบมาก เช่น ทีวีต้องเปิดให้ลูกถึงจะได้ดู ลูกไปเปิดเองไม่ได้ ท่านถือว่าเป็นความสุขทางใจที่ได้ดูลูกๆ พร้อมกัน ลูกต้องดูพร้อมแม่ ท่านจะแบ่งงานบ้านให้ลูกทำ และถ้าลูกทำผิดไม่ว่าเรื่องเล็กหรือใหญ่ แม่จะเรียกมาซักจนยอมรับผิด ท่านจะมีประโยคมาตรฐานให้ลูกพูดตาม เช่น "โอ๊ตเป็นผู้ทำจานแตกเอง" แล้วลูกจะพูดตาม "ต่อไปจะไม่ทำอีก" ลูกพูดตาม "ถ้าทำอีกจะให้แม่ตี" ลูกพูดตาม "แล้วทีนี้จะจำเอาไว้" ท่านให้ทวนประโยคเดิมถึง 4 ครั้ง เมื่อลูกถามว่าทำไมต้องพูดซ้ำ 4 ครั้ง คุณแม่ตอบว่าเพราะมีลูก 4 คน เพื่อให้ได้ยินทั่วถึงกัน หู 4 คู่ เผื่อบางทีอยู่ใกล้ไกล ต้องได้ยินทุกคู่ คุณพ่อพูดกับแม่ 4 ครั้ง ก็เพื่อให้หูของลูกได้ยินและดวงตาได้เห็นว่าพ่อปฏิบัติกับแม่ด้วยความรัก ลูกทั้ง 4 ก็ต้องด้วย

คุณแม่ยึดติดลูกมากๆ หวงลูกทุกคน หวงลูกแม้กระทั่งพ่อ ไม่ให้คุณพ่อมาใกล้ชิดลูกหรือพูดคุยกับลูก เวลาแม่มาอยู่พร้อมหน้าถึงคุยได้ ท่านจะไม่ยอมให้ลูกคนใดจากไปไหนเลย ท่านจึงเสียใจมากเมื่อพี่ชายจากไปมีครอบครัว และผู้ส่งเคสก็จากท่านมาอยู่ ท่านเป็นอย่างนี้เพราะหวงรักมาก

ผู้ส่งเคสชวนพ่อแม่มาวัดพระธรรมกายเมื่อประมาณปี 2564 (ค.ศ. 2021) ท่านมาเพียงไม่กี่ครั้งแล้วก็ไม่ยอมมาอีก อ้างว่าได้ร่วมบุญหล่อหลวงปู่ทองคำครั้งแรก สร้างวิหารหลวงปู่ และสร้างพระธรรมกายประจำตัว คุณแม่ศรัทธาหลวงปู่มาก แรกๆ ก็ยังทำบุญด้วยทุกครั้งที่ลูกบอก ด้วยหวังว่าลูกจะกลับไปอยู่บ้าน แต่ผู้ส่งเคสมีมโนปณิธานแน่วแน่ที่จะสร้างบารมีกับหมู่คณะไปจนถึงที่สุดแห่งธรรม เมื่อแม่ไม่สมหวัง ก็เลยไม่ยอมทำบุญด้วยอีก

ขณะนี้คุณแม่อายุ 71 ปี และเปลี่ยนไปมาก จากคนที่ทำบุญง่าย กลายเป็นไม่ยอมทำบุญ คุณแม่เป็นโรคเบาหวาน และเริ่มมีอาการสมองเสื่อม จะพูดอะไรก็นึกไม่ออก หงุดหงิดง่าย ต้องให้พาไปนั่งรถเล่นนอกบ้านเกือบทั้งวัน ไม่ค่อยยอมพูด กิน หรือเดิน ผู้ส่งเคสชวนน้องสาวและน้องชายส่งเงินมาสร้างพระธรรมกายประจำตัว ลึกชื่อให้แม่เพิ่มอีก 1 องค์ แต่ไม่กล้าบอกแม่ เพราะถ้าแม่ทราบจะหงุดหงิดทุกครั้งที่พูดเรื่องทำบุญ

วันก่อน คุณแม่หกล้ม หน้ากระแทกพื้น เป็นแผลใกล้ตาซ้าย เส้นเลือดฝอยแตก บวมมาก ลืมตาไม่ได้ ผู้ส่งเคสกลับไปเยี่ยม ซื้อเต่าตะพาบน้ำไปให้ปล่อย ท่านก็ดีใจ แต่ขอนั่งดูอยู่ในรถ แม่ยอมอธิษฐานแต่ไม่ยอมให้ปัจจัย บอกว่าปล่อยไปแล้วไง ผู้ส่งเคสพยายามบอกให้ท่านทำสมาธิ นึกถึงองค์พระที่ให้ติดตัวไว้ บอกว่าสร้างพระให้แล้ว นำภาพองค์พระลึกชื่อแม่ให้อธิษฐานให้แม่ดูด้วย แม่พูดว่า "แม่อนุโมทนาบุญด้วย" เท่านั้น แต่ไม่ยอมควักกระเป๋าทำบุญเองเลย ขณะนี้ท่านมีอาการสมองเสื่อม

ผู้ส่งเคสอยู่ในท้องแม่นานถึง 11 เดือน ต้องย้ายจากโรงเรียนคริสต์ต่างจังหวัด ไปเรียนโรงเรียนคริสต์ในกรุงเทพฯ ตั้งแต่อายุ 10 ขวบ พอเข้ามหาวิทยาลัยปี 1 ได้รู้จักชมรมพุทธ ไม่รู้จักแม้กระทั่งคำว่าธรรมวัตร แต่เข้าไปร่วมกิจกรรมเต็มตัว จนเป็นประธานชมรมพุทธผู้หญิงคนแรก ติดต่อกัน 2 ปี (2 สมัย)

พี่ชายคนโตกับพี่สะใภ้มีลูกแฝด 3 คน หญิง 2 ชาย 1 เกิดจากการทำกิฟ คุณแม่ของผู้ส่งเคสสั่งไว้ว่าอย่าให้เห็นหน้าหลานแฝดเด็ดขาด เพราะไม่พอใจที่พี่ชายไปแต่งงาน จนขณะนี้หลานแฝดอายุ 9 ขวบแล้วก็ยังไม่เคยได้เจอคุณย่าแท้ๆ เลย หลานๆ อยากเห็นคุณย่ามาก ชอบดู DMC และทุกคนสร้างพระประจำตัว

นอกจากนี้ยังมีญาติอีก 2 คนที่ผู้ส่งเคสสอบถาม คือ คุณยาย (น่าจะเป็นยายแท้ๆ ของผู้ส่งเคส) ป่วยเป็นโรคสมองฝ่อ ตายเมื่ออายุประมาณ 74 ปี และน้าสาว (น่าจะเป็นน้าแท้ๆ ของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นแม่เลี้ยงของคุณพ่อ) เป็นเบาหวานและโรคหัวใจ ได้ร่วมบุญมาทุกครั้งที่ผู้ส่งเคสไปบอก และเสียชีวิตในปี 2547 อายุ 67 ปี ด้วยโรคไตวาย