EP.585 สุดยอดโยมแม่ของผม

ผู้ส่งเคสเกิดในอำเภอสหัดขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ ซึ่งเป็นแหล่งขุดพบซากไดโนเสาร์จำนวนมาก. เมื่ออายุครบเกณฑ์ทหาร ท่านได้ตัดสินใจสมัครเป็นทหารรับใช้ชาติ จากนั้นจึงเข้าศึกษาต่อหลักสูตรนายทหารชั้นประทวน และเข้ารับราชการในกรมการทหารสื่อสาร. ต่อมา เพื่อนได้ชวนท่านให้มาร่วมบุญงานหล่อรูปเหมือนทองคำหลวงปู่ วัดปากน้ำ และท่านได้เข้าวัดพระธรรมกายครั้งแรกในวันมาฆบูชา ปี พ.ศ. 2537. จนกระทั่งปี พ.ศ. 2541 ผู้ส่งเคสได้ตัดสินใจมาบวชพระรุ่นเข้าพรรษาที่วัดพระธรรมกาย และปัจจุบันก็บวชสร้างบารมีกับคุณครูไม่ใหญ่ย่างเข้าพรรษาที่ 8 แล้ว. ท่านได้นำโยมแม่มาวัดครั้งแรกในงานวันตอกเสาเข็มต้นแรกของมหาวิหารหลวงปู่ ปี พ.ศ. 2539. ผู้ส่งเคสมีความตั้งใจบำเพ็ญสมณธรรมอย่างเต็มที่เมื่อได้บวช.

ผู้ส่งเคส เล่าเรื่องราวชีวิตของโยมแม่ผู้เป็นที่รักยิ่ง ท่านมีบ้านเกิดอยู่ในอำเภอสหัดขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์. สมัยวัยรุ่น โยมแม่เป็นคนสวยมากจนได้รับรางวัลชนะเลิศจากการประกวดสาวงามประจำอำเภอ หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า "สาวส่า สาวลือ" เป็นที่หมายปองของหนุ่มๆ ในละแวกนั้น. ต่อมาท่านได้พบรักและแต่งงานกับครูหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง มีลูกด้วยกัน 4 คน. แต่แล้วสามีคนแรกก็มาเสียชีวิตลง ทำให้โยมแม่ต้องเป็นหม้าย. หลังจากนั้น โยมแม่ได้ตัดสินใจแต่งงานใหม่กับโยมพ่อของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นหนุ่มรับเหมาก่อสร้างจากต่างถิ่น. ทั้งสองมีลูกด้วยกันอีก 3 คน เป็นหญิง 2 คน และผู้ส่งเคสซึ่งเป็นชาย 1 คน.

ชีวิตของโยมแม่ต้องมาเจอมรสุมซ้ำสอง ขณะที่ผู้ส่งเคสกำลังเรียนอยู่ชั้น ม.4. วันหนึ่ง โยมพ่อได้ออกจากบ้านไปเฉยๆ โดยขนเครื่องมือทำมาหากินและเครื่องโดยสารไปด้วยจนหมดสิ้น ไม่มีใครรู้เลยว่าท่านไปอยู่ที่ไหน. เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเพราะเศษกรรมกาเมของโยมแม่ในอดีตชาติที่เคยเป็นผู้ชายแล้วทิ้งภรรยาไป ทำให้ชาตินี้ท่านต้องมาดูแลลูกตามลำพังบ้าง จะได้รู้ว่ารู้สึกอย่างไร. โยมแม่จึงต้องแบกภาระเลี้ยงดูพวกเขาทั้งหมดมาตามลำพังจนเติบโต.

แม้จะเจอความยากลำบาก โยมแม่ก็เป็นคนเก่ง ท่านรักงานเย็บปักถักร้อยและงานประดิษฐ์เป็นชีวิตจิตใจ เป็นทั้งวิทยากรสอนประดิษฐ์ดอกไม้ใบตอง บายศรี และกี่กระตุก ให้กับโรงเรียน หมู่บ้าน และชุมชนต่างๆ จนลูกศิษย์เรียกท่านว่า "อาจารย์แม่". ท่านยังได้รับคัดเลือกเป็นแม่ดีเด่นระดับอำเภอ สร้างความภาคภูมิใจให้ลูกหลานเสมอมา. แต่สำหรับท่านแล้ว สิ่งที่น่าภาคภูมิใจที่สุดคือการได้มีโอกาสเข้าวัดปฏิบัติธรรม สร้างบารมี และทำหน้าที่ผู้นำบุญยอดกัลยาณมิตร.

ผู้ส่งเคสได้พาโยมแม่มารู้จักวัดพระธรรมกายครั้งแรกในปี พ.ศ. 2539. หลังจากนั้น ท่านก็มาวัดอย่างต่อเนื่องทุกงานบุญ ไม่เคยขาด แม้บางครั้งจะป่วยหรือไม่สบาย หรือวัดโดนกระแสสื่อโจมตีอย่างหนัก ท่านก็ไม่เคยหวั่นไหว ยังคงมุ่งมั่นเดินทางไกลมาสร้างบุญ. ท่านไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยหรือลำบากเลย. โยมแม่บอกกับผู้ส่งเคสว่า ใครจะห้ามแม่ก็ช่าง แต่แม่จะมาวัด เพื่อมาหาพระลูกชาย. คำพูดนี้ทำให้ผู้ส่งเคสตื้นตันใจและตั้งใจบำเพ็ญสมณธรรมเพื่อทดแทนพระคุณท่าน.

ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2547 โยมแม่เริ่มมีอาการเจ็บท้อง และตรวจพบว่าเป็นมะเร็งที่ถุงน้ำดีและตับ. พี่ๆ ขอร้องให้ท่านหยุดงานและหยุดเดินทางไกล แต่ท่านไม่ยอม โดยบอกว่าลูกจะห้ามแม่ไปไหนแม่ยอม แต่ขอโอกาสให้ได้มาวัดตามปกติ และได้ทำในสิ่งที่รักคือการเป็นผู้นำบุญยอดกัลยาณมิตร. โดยเฉพาะงานบุญกฐินจักรพรรดิปี พ.ศ. 2547 เป็นบุญสุดท้ายที่ท่านเฝ้ารอคอยด้วยใจจดจ่อตลอดทั้งปี. ท่านได้รับงานดอกไม้มาทำเพื่อนำเงินมาร่วมบุญกฐินจักรพรรดิ. ขณะทำ มือก็สั่นเพราะโรคภัย แต่ใจยังสู้ บางครั้งหมดแรงจนนั่งตัวเอียง แต่หัวใจแกร่งยิ่งกว่าโคตรเพชร. ท่านทำด้วยใจชื่นบาน ไม่เคยพูดถึงความเจ็บป่วย แต่พูดถึงเรื่องบุญ. ท่านบอกลูกๆ ว่าไม่มีแรงไปบอกบุญใครแล้ว แต่จะนั่งทำดอกไม้ตรงนี้จนกว่าจะหมดลมหายใจ. สิ่งนี้ทำให้ผู้ส่งเคสตื้นตันใจมาก.

เดือนตุลาคม พ.ศ. 2547 โยมแม่มีอาการตัวร้อน เป็นไข้ และปวดท้องรุนแรง ต้องส่งโรงพยาบาล แต่อาการทรุดลงเพราะติดเชื้อในช่องท้อง. ผู้ส่งเคสได้นำจานดาวธรรมไปติดตั้งให้โยมแม่ได้ดูธรรมะ. ท่านได้ทำบุญสังฆทานด้วยตัวเอง. ผู้ส่งเคสคอยย้ำให้โยมแม่ทำตามหลักวิชชาที่ คุณครูไม่ใหญ่ สอนไว้. วันหนึ่ง โยมแม่ไม่มีแรงขยับตัว แต่จู่ๆ ก็ลุกขึ้นนั่งและชี้ไปข้างหน้า บอกว่าญาติๆ ที่เสียชีวิตไปแล้วมาหาและจะรับไปอยู่ด้วย. คุณครูไม่ใหญ่เน้นย้ำหลักวิชชาว่า หากญาติประเภทนี้มาหาในช่วงนี้อย่าไป ให้ตั้งใจไปดุสิตบุรี. ประมาณตี 3 ของวันนั้น ผู้นำบุญที่เฝ้าไข้ได้ยินเสียงกริ่ง เสียงม้า และเสียงราชรถลอยอยู่ใกล้ๆ และได้บอกให้เสียงนั้นกลับไปก่อนเพราะคุณแม่ยังไม่ไป แล้วเสียงก็เงียบไป. คุณครูไม่ใหญ่บอกว่าเสียงที่ได้ยินนั้นเป็นเพียงในห้วงความคิดคำนึงเท่านั้น.

วันสุดท้าย โยมแม่ละจากไปอย่างสงบที่โรงพยาบาล มีรอยยิ้มบนใบหน้า. รวมอายุได้ 75 ปี. ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าการมีรอยยิ้มแสดงว่าไปที่ดีๆ.

ส่วนโยมพ่อของผู้ส่งเคส ปัจจุบันอายุ 74 ปี. ท่านเป็นคนใจดี จิตใจกว้างขวาง ชอบเสียสละ ช่วยเหลือคนอื่น. บางครั้งให้คนยืมเงินแล้วไม่ยอมไปทวงคืน แม้จะถูกโกงอยู่เป็นประจำ. ข้อเสียคือชอบดื่มเหล้า. แม้จะไม่ดื่มทุกวัน แต่ก็บ่อยจนเลิกไม่ได้. ท่านมักบอกผู้ส่งเคสว่าศีล 4 ข้อแรกจะไม่ทำผิด แต่ข้อ 5 ขอไว้ก่อน. ตอนผู้ส่งเคสบวชแล้วไปเยี่ยม โยมพ่อดูปกติ พูดน้อย แต่ชอบเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบขวดกระทิงแดงมาดื่มบ่อยๆ. ความจริงคือเหล้าที่กรอกใส่ขวดกระทิงแดงเพราะเกรงใจพระลูกชาย. การดื่มเหล้าบ่อยๆ แม้จะไม่ใช่อาจินกรรม ก็มีวิบากกรรม.

โยมพิชัย พี่ชายคนโตของผู้ส่งเคส เป็น ผอ. โรงเรียน รับเป็นประธานกรรมการจัดหาทุนให้ข้าราชการกู้ยืมและค้ำประกันให้ด้วยความบริสุทธิ์ใจ แต่โดนเพื่อนในรายการเดียวกันโกง ไม่ยอมส่งคืน จนเรื่องถึงศาล และต้องรับภาระใช้หนี้แทนจำนวนมาก ยังใช้ไม่หมด. เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเพราะวิบากกรรมในอดีตที่เคยทำกับคนอื่นไว้คล้ายๆ กันในชาตินี้.