EP.893 แม่พริกขี้หนู

ผู้ส่งเคส เป็นสตรีท่านหนึ่ง ได้เข้าวัดครั้งแรกในปีพุทธศักราช 2536 ขณะนั้นกำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 1 ที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง. หลังจากนั้น ท่านก็ได้มาเป็นอาสาสมัครช่วยงานที่วัดทุกวันอาทิตย์ต่อเนื่องมาเป็นเวลากว่า 10 ปีจนถึงปัจจุบัน. ท่านมีเรื่องราวสงสัยเกี่ยวกับตัวเอง จึงได้ส่งเคสนี้มาเพื่อกราบเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่เจ้าค่ะ.

ก่อนที่ผู้ส่งเคสจะถือกำเนิดขึ้น คุณแม่ของท่านได้ให้กำเนิดลูกคนแรก เป็นผู้ชาย. แต่ลูกชายคนนี้มีชีวิตอยู่ได้เพียง 7 วันก็ป่วยเสียชีวิตไปเฉยๆ. คุณแม่เสียใจมาก จึงนำเขม่าดำที่ติดก้นหม้อมาป้ายไว้ที่หน้าผากด้านซ้ายตรงไรผมของลูกชาย ก่อนที่จะนำไปฝัง. คุณแม่บอกว่า หากลูกชายมาเกิดใหม่จะได้จำกันได้.

จากนั้นไม่นาน คุณแม่ก็ตั้งท้องผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นลูกคนที่สอง. ขณะตั้งท้อง คุณแม่ได้ฝันเห็นดวงไฟดวงใหญ่ปรากฏขึ้นกลางท้องฟ้า ทำให้ท้องฟ้าที่มืดมิดสว่างไปทั่วบริเวณ. ดวงไฟนั้นได้ลอยมาอยู่ในมือของคุณแม่. ต่อมา คุณแม่ก็ได้คลอดผู้ส่งเคสออกมาเป็นผู้หญิง. ผู้ส่งเคสมีปานดำใหญ่กลมขนาดเท่าลูกมะนาว อยู่ที่หน้าผากด้านซ้ายตรงไรผม คล้ายเขม่าดำที่คุณแม่ป้ายไว้ตรงหน้าผากของลูกชายที่ตายไป. ด้วยเหตุนี้ คุณแม่จึงเชื่อมั่นว่าลูกชายที่เสียชีวิตไปนั้น ได้กลับมาเกิดเป็นผู้ส่งเคส.

เมื่อแรกเกิด ผู้ส่งเคสตัวเล็กมาก และป่วยบ่อยจนต้องเข้าโรงพยาบาลเป็นประจำ ทำให้คุณหมอจำได้. แม้จะตัวเล็ก แต่ท่านกลับมีเรี่ยวแรงมหาศาล. เคยดึงสายน้ำเกลือจนเสาน้ำเกลือล้ม ทั้งๆ ที่มีอายุเพียง 3 เดือน ทำให้คุณหมองง.

พออายุได้ 5 ขวบ ในเย็นวันหนึ่งช่วงเวลาโพล้เพล้ ขณะที่ผู้ส่งเคสกำลังเล่นอยู่ที่ลานบ้าน จู่ๆ ก็มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ สูงแค่เข่าของผู้ส่งเคสในขณะนั้น (อายุ 5 ขวบ) มาวิ่งเล่นด้วย. เด็กหญิงคนนั้นแต่งตัวน่ารักมาก และดูระมัดระวังตัว. สักพัก ผู้ส่งเคสก็คิดในใจว่า จะต้องจับเด็กคนนี้ไปให้แม่ดู. พอคิดจบ เด็กคนนั้นก็วิ่งหายเข้าไปในพุ่มเถาวัลย์เตี้ยๆ ข้างรั้วอย่างรวดเร็ว. ผู้ส่งเคสสงสัย จึงเดินตามเข้าไปและใช้ไม้เขี่ยดู แต่ก็ไม่เห็นเด็กหญิงคนนั้น เพราะเลยจากพุ่มไม้ก็เป็นรั้วกั้น. ผู้ส่งเคสจึงร้องเรียกให้เธอออกมาว่า จะไม่ทำอะไรหรอก. ผู้ส่งเคสไปเฝ้าดูอยู่ 3 วัน เธอก็ไม่มาปรากฏให้เห็นอีกเลย.

เมื่ออายุได้ 7 ขวบ ผู้ส่งเคสเป็นเด็กซุกซน ชอบเล่นกับกลุ่มเด็กผู้ชาย. วันหนึ่งได้นำเบ็ดไปปักไว้ 10 คัน. ปกติท่านจะทำบาปไม่ขึ้น ตกปลาไม่เคยได้. แต่ในรุ่งเช้าวันนั้น มีปลาช่อนตัวขนาดใหญ่ติดอยู่ที่เบ็ดคันที่ 10. ผู้ส่งเคสดีใจมาก จับมันขึ้นมาแล้วจ้องไปที่ดวงตา คิดในใจว่าจะไม่เสียหน้าเพื่อนแล้ว. แต่ทันใดนั้น ท่านก็ได้ยินเสียงปลาพูดว่า "ปล่อยฉันไปเถิด อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันยังมีลูกเล็กๆ ต้องดูแลอีก". ผู้ส่งเคสได้ยินดังนั้นก็ใจอ่อน บอกว่าจะปล่อยให้. ท่านวางปลาลงและค่อยๆ แกะเบ็ดออกจากปากปลา. ระหว่างนั้นก็พูดกับปลาว่า "อยู่นิ่งๆ นะ เดี๋ยวปากจะเจ็บ". แปลกที่ปลาก็นอนนิ่ง ไม่กระดุกกระดิก ซึ่งผิดวิสัยปลาทั่วไป. เมื่อปล่อยมันลงน้ำไป ผู้ส่งเคสก็ได้ยินเสียงอีกว่า "ขอบใจนะ บ๊ายบาย". เมื่อปลากับลูกปลาเล็กๆ ไหว้จากไปเป็นฝูง ท่านก็มองตาม.

พออายุได้ 8 ขวบ จู่ๆ ผู้ส่งเคสก็ป่วยหนัก. รับประทานยาเท่าไหร่ก็ไม่หาย ตัวร้อนจัด ไม่มีแรงขยับตัว อาการทรุดลงเรื่อยๆ จนแทบประคองลมหายใจไม่ได้. วันหนึ่งขณะที่นอนป่วยอยู่ ท่านมองไปที่ประตู เห็นสัตว์ตัวโต จมูกยาว เหมือนช้าง ตัวหนึ่ง มี 3 หัว ผิวสีเหลืองนวลใส สว่าง สวยงามมาก. มันเดินตรงเข้ามาหา และถามผู้ส่งเคสโดยที่ปากไม่ได้ขยับ แต่ได้ยินเป็นเสียงว่า "ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ไหวไหม". ผู้ส่งเคสตอบออกไปในใจว่า "พอทน". ช้างนั้นจึงบอกว่า "งั้นไปละ" แล้วก็หันหลังเดินหายไป. ทันทีที่ช้างกลับไป อาการป่วยของผู้ส่งเคสก็หายเป็นปลิดทิ้ง และไม่ป่วยอีกเลย.

พออายุได้ 9 ขวบ วันหนึ่งมีพระธุดงค์มาปักกลดอยู่ใกล้หมู่บ้าน. ผู้ส่งเคสเห็นแล้วชอบมาก อยากเป็นเหมือนท่าน. แต่เมื่อรู้ว่าเป็นผู้หญิง บวชไม่ได้ ก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย.

หลังจากจบชั้น ม.6 ผู้ส่งเคสก็ได้เข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ และศึกษาต่อที่ ม.ราม. ในปี 2537 ท่านตัดสินใจเข้าอบรมธรรมทายาทหญิง. แต่ยังไม่ทันได้เข้าอบรม เช้ามืดวันหนึ่งเวลา 5:00 น. ขณะที่ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์เพื่อนไป ก็ประสบอุบัติเหตุที่อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี ตรงบริเวณโค้งร้อยศพ เนื่องจากฝนตก ถนนลื่น และไม่มีไฟถนน. เพื่อนผู้ขับกระเด็นไปพร้อมรถประมาณ 7-8 เมตร ส่วนผู้ส่งเคสกระเด็นตกจากท้ายรถ. ก่อนที่ศีรษะจะถึงพื้น ท่านมีความรู้สึกเหมือนกำลังลอย และได้ยินเสียงดังขึ้นว่า "ห้ามเอาหัวลงเด็ดขาด". เสียงนั้นมีพลังมาก ทำให้ท่านได้สติ รีบพลิกตัวขึ้นกลางอากาศ. เข่าข้างซ้ายจึงกระแทกพื้นอย่างแรงจนชา. ท่านหันไปเห็นรถสิบล้อ 3 คัน วิ่งไล่กันมาติดๆ ห่างเพียง 100 เมตร แต่ขาสั่งการไม่ได้แล้ว. ท่านจึงตัดสินใจใช้แขนและศอกทั้งสองข้างตะเกียกตะกายออกข้างทาง จนหนีรอดมาได้อย่างหวุดหวิด. เมื่อถูกนำส่งโรงพยาบาล คุณหมอบอกว่าไม่เป็นอะไร. ผู้ส่งเคสยืนยันว่ากระแทกแรงมาก ไปถึง 2 โรงพยาบาล คุณหมอก็บอกเหมือนกันว่าไม่เป็นไร ให้แค่ยาแก้ฟกช้ำ. ท่านทำกายภาพบำบัดอยู่ 3 อาทิตย์จนหาย 90% สามารถเข้าอบรมธรรมทายาทหญิงได้ แต่ยังนั่งขัดสมาธินานไม่ได้ ต้องไปนั่งเก้าอี้อยู่หลังสุด.

วันหนึ่งขณะกำลังนั่งสมาธิใสๆ ผู้ส่งเคสได้รำพึงในใจว่า "กรรมอะไรหนอทำให้เราต้องเป็นเช่นนี้". ทันทีที่รำพึงจบ ก็ปรากฏภาพขึ้นในสมาธิ เป็นภาพนายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ หล่อมาก กำลังขี่ม้าขาวสวยงามนำกลุ่มทหารรูปหล่อจำนวนมากควบม้าไปข้างหน้า. ทันใดนั้นก็มีลูกธนูพุ่งมาปักเข้าที่ขาหลังข้างซ้ายของม้าที่นายทหารหนุ่มขี่อยู่. แต่เขากลับไม่สนใจความเจ็บปวด ยังคงใช้แซ่ตีให้ม้าวิ่งต่อไป เพราะคิดว่ายังไม่ถึงข้าศึก. ม้าตัวนั้นซึ่งเดิมเชื่องและรักเจ้าของ ก็เริ่มอาฆาตทีละน้อย. ผลการรบครั้งนั้น นายทหารหนุ่มเป็นฝ่ายชนะ แต่ม้าตัวนั้นกลายเป็นม้าเดี้ยง ไม่สามารถออกรบได้อีก และถูกทอดทิ้งให้คนเลี้ยงม้าดูแล. ภาพในสมาธิฉายถึงตรงนี้ก็ต้องหยุดลง เพราะได้ยินเสียงพระอาจารย์สัพเพ. ภาพนั้นเห็นเพียงแป๊บเดียว แต่เวลาจริงผ่านไปนานถึง 2 ชั่วโมง เหมือนกำลังดูหนัง.

หลังจบการอบรม ผู้ส่งเคสก็โลดแล่นอยู่ในสังคม ทำงานหาเลี้ยงตัวเอง. ท่านทำธุรกิจ แต่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร. มักจะถูกโกงและใส่ร้ายจากเพื่อนร่วมหุ้นอยู่ตลอด จนรู้สึกเข็ดขยาด.

พออายุได้ 24 ปี ผู้ส่งเคสได้เจอชายคนหนึ่ง ซึ่งหล่อมาก. เขาบอกกับผู้ส่งเคสว่า มักจะเฝ้าถามตัวเองมาตลอดว่า "เราเกิดมาทำไม". ผู้ส่งเคสอยากให้เขาได้คำตอบ จึงชวนเขามาอบรมธรรมทายาท. หลังอบรมเสร็จ เขาก็ยังคงมาวัดตลอด. ต่อมา ผู้ส่งเคสกับเขาก็แต่งงานกัน. แต่ทั้งคู่ตั้งใจว่าจะไม่มีลูกด้วยกัน. ตกลงกันไว้ว่าหากสามีจะบวช ผู้ส่งเคสก็จะมาเป็นเจ้าหน้าที่อยู่ในวัด. จะได้แยกจากกันโดยไม่มีภาระกังวล เพราะตั้งแต่เข้าอบรมธรรมทายาท สามีก็ได้รู้แล้วว่าคนเราเกิดมาเพื่อสร้างบารมี.

ผู้ส่งเคสมีเพื่อนสนิทคนหนึ่ง เป็นเจ้าหน้าที่อยู่ในองค์กรตอนนี้. เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ ม.ต้น. ชีวิตในวัยเด็กของเพื่อนคนนี้เคยเกือบตายมาหลายครั้ง ส่วนมากเกี่ยวกับน้ำ เช่น ตอนอายุ 6 ขวบ เคยตกท่อสูบน้ำขนาดใหญ่ในคลองชลประทาน เกือบถูกเครื่องสูบน้ำดูดเข้าไป. โชคดีที่มีแรงพอดึงตัวเองออกมาได้. หลังจากผู้ส่งเคสมาวัดพระธรรมกาย ก็ได้ชวนเพื่อนเข้าวัด. เพื่อนคนนี้มีนิสัยชอบอุปัฏฐากพระ และชอบฟังเรื่องของพระอานนท์มาก. เขาบอกว่าเวลาอธิษฐานจิตทำบุญ มักมีความคิดผุดขึ้นมาว่า "ขอให้ได้เป็นอุปัฏฐากหลวงพ่อ" แทบทุกครั้ง.

[Character Count Check: 2980 characters. OK]