EP.625 เกลียดน้ำเมาเหลือทน

ผู้ส่งเคส เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา อยู่ที่ประเทศสวีเดน เริ่มเป็นนักเรียนใหม่เมื่อปลายเดือนสิงหาคม ปี พ.ศ. 2548 โดยมีเพื่อนบ้านซึ่งเป็นชาวอิสลามที่ดีครอบครัวหนึ่ง เป็นผู้ชักชวนให้รู้จัก เพื่อนชาวอิสลามผู้นี้รู้จัก DMC ทั้งๆ ที่ไม่ได้เป็นชาวพุทธ และได้ชวนผู้ส่งเคสดู DMC ด้วยกัน นี่เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผู้ส่งเคสได้มาสร้างบารมีกับ คุณครูไม่ใหญ่ จนถึงทุกวันนี้เจ้าค่ะ

คุณพ่อของผู้ส่งเคสเป็นคนบุรีรัมย์โดยกำเนิด ท่านได้มาพบรักและแต่งงานอยู่กินกับคุณแม่ซึ่งอยู่ที่โคราช จนมีลูกสาวด้วยกัน 1 คน ก็คือตัวผู้ส่งเคสเอง แต่ตั้งแต่เกิดมาผู้ส่งเคสก็ไม่เคยเห็นหน้าคุณพ่อเลย คุณแม่เคยเล่าให้ฟังว่าคุณพ่อเป็นคนชอบดื่มเหล้าจัด คบเพื่อนขี้เมา ชอบโกงเหล้าเป็นประจำทุกวัน เวลาคุณพ่อเมามาก็มักจะอาละวาด ทำลายข้าวของที่บ้านเสียหาย และทุบตีคุณแม่ทุกครั้งไป แม้ในเวลาที่คุณแม่กำลังตั้งครรภ์ผู้ส่งเคสอยู่ คุณพ่อใช้คุณแม่เป็นกระสอบทรายทั้งทุบ ตี เตะ อย่างรุนแรง แม้คุณแม่จะท้องแก่ กระทั่งวันหนึ่ง คุณพ่อเมามาก มาทุบตีคุณแม่ ใช้เท้าเตะคุณแม่ซึ่งท้องแก่ด้วยความรุนแรง จนคุณแม่พลัดตกกลิ้งลงไปในคลองข้างถนน โชคดีที่พี่ชายของคุณแม่ผ่านมาเจอโดยบังเอิญ จึงได้สกัดคุณพ่อไว้ โดยใช้ปืนยิงไปที่ขาของคุณพ่อ แล้วคุณพ่อก็กระเผกหนีจากไป ไม่กลับมาอีกเลย ด้วยเหตุนี้ ผู้ส่งเคสจึงเกลียดคนดื่มน้ำเมาเหลือทนจริงๆ

คุณแม่ของผู้ส่งเคสเกิดที่ประเทศลาว ท่านหนีสงครามมากับพี่ชาย เข้ามาอยู่ที่ประเทศไทยในจังหวัดอุบลราชธานี แล้วอพยพย้ายมาตั้งรกราก เช่าที่ดินทำกินอยู่ที่โคราช จนสามารถตั้งตัวได้ ต่อมาพี่ชายคุณแม่ก็แต่งงานมีครอบครัวและมีฐานะดีในระดับหนึ่ง ส่วนคุณแม่ได้เช่าที่ดินทำสวนผักผลไม้และค้าขาย ทำให้มีรายได้เป็นกอบเป็นกำพอที่จะมีเงินสร้างบ้านอยู่ได้ 1 หลัง จากนั้นคุณแม่ก็มาพบรักและแต่งงานอยู่กินกับคุณพ่อ แต่แล้วทรัพย์สมบัติที่คุณแม่หามาได้ก็ไม่มีเหลือเลย เพราะคุณพ่อติดเหล้าแล้วก็นำสมบัติไปเผาผลาญจนหมดสิ้นไป คุณแม่ต้องกลายเป็นคนยากจนข้นแค้น ถูกชาวบ้านแถวนั้นดูถูกเหยียดหยาม แม้แต่ตัวพี่ชายคุณแม่ก็รังเกียจคุณแม่ด้วย เพราะเขารังเกียจคุณพ่อขี้เมา พี่ชายคุณแม่เกลียดคนดื่มน้ำเมามาก ไม่ยอมให้คุณแม่เข้าอาศัยอยู่ในบ้าน แต่คุณแม่ไปอ้อนวอนขออาศัยอยู่ในห้องครัวเก่าๆ ที่พี่ชายไม่ได้ใช้แล้ว ซึ่งมีพื้นที่เพียงแค่มีมุงสังกะสีขึ้นสนิมเลอะคละอยู่ 20 แผ่น สังกะสีนั้นมีรูโหว่มากมาย ไฟฟ้าก็ไม่มีใช้ คุณแม่ทนเลี้ยงลูกอยู่คนเดียวด้วยความยากลำบาก โดยที่พี่ชายของแม่ก็ไม่เคยมาเหลียวแลเลย หลายครั้งคุณแม่ก็ต้องไปขออาหารชาวบ้านมากินและนำมาเลี้ยงผู้ส่งเคสซึ่งยังเล็กอยู่ จนชาวบ้านเรียกครอบครัวนี้ว่า ครอบครัวขี้เมาผีปอบ บางครั้งแม่ก็แบ่งหน้าไปขอเงินทีละ 5 บาท 10 บาท จากลูกๆ ของพี่ชาย แต่กว่าจะได้เงินมาก็โดนลูกๆ พี่ชายกลั่นแกล้งต่างๆ นานา และได้เงินเพียงไม่กี่บาทมาพร้อมกับน้ำตาทุกครั้งไป น้ำเมาสร้างน้ำตาจริงๆ ช่วงนั้นคุณแม่ก็เริ่มดื่มเหล้ายาดองเรื่อยๆ จนติด ท่านกลุ้มใจมาก เลยหาทางออกด้วยวิธีการผิดๆ เพราะไม่มีใครมาแนะนำ แม้ว่าคุณแม่จะหา งานทำโดยการทำข้าวต้มวุ้นขายและรับจ้างแคะไส้ปลาทู แต่รายได้ก็ไม่เพียงพอ เพราะเงินที่ได้มาก็ไปกับเหล้ายาดองเป็นส่วนใหญ่ แต่คุณแม่ก็เลี้ยงผู้ส่งเคสมาจนเติบโตเข้าสู่วัยสาว และผู้ส่งเคสเองก็ไม่ได้เป็นลูกที่ดีของคุณแม่เลย เพราะผู้ส่งเคสเที่ยวใจแตกหนีออกจากบ้านบ่อยๆ คุณแม่เสียใจมากก็ยิ่งดื่มเหล้ายาดองเป็นเพื่อน ติดจนกระทั่งขาดไม่ได้ ต้องดื่มทุกวัน จนทำให้คุณแม่ล้มป่วยด้วยโรคตับแข็งเสียชีวิต เมื่ออายุ 65 ปี โอ้ น้ำเมานี่เหลือทนจริงๆ

ตัวผู้ส่งเคสเองไม่ค่อยมีเพื่อนเลยเพราะบ้านจน เห็นไหมจ๊ะ ความรวยนี่จำเป็นอย่างยิ่งจริงๆ ยอมรวยเสียเถอะ จึงไม่มีพ่อแม่ของเพื่อนคนไหนอยากให้ลูกของตัวเองมาเล่นด้วย มีเด็กคนไหนแอบมาเล่น เมื่อพ่อแม่เขารู้เด็กคนนั้นก็จะถูกตี พร้อมกับสั่งห้ามว่าอย่ามาเล่นกับผู้ส่งเคสอีก ผู้ส่งเคสได้แต่แอบไปดูเด็กๆ พวกนั้นเล่นกันเสมอ โดยไม่มีโอกาสได้เข้าไปเล่นกับพวกเขาเลย และผู้ส่งเคสก็มักจะจำเอาพฤติกรรมไม่ดีของเด็กๆ เหล่านั้นมาใช้กับคุณแม่ เช่น กระทืบเท้าเวลาทะเลาะกับคุณแม่ จนคุณแม่บอกว่าระวังเท้าจะใหญ่เท่าใบตาลนะ หรือไม่คุณแม่ก็จะบอกว่าด่าแม่อย่างนี้ระวังจะตกนรกนะ หรือระวังบาปนะ แต่ผู้ส่งเคสก็จะเถียงคุณแม่กลับไปทันควันว่า นรกขึ้นรถเมล์สายไหน อยากจะไปจังเลย นั่นอดีตนะจ๊ะ บาปมาแม่สายไหน หนูจะไปรอรับ คุณแม่ก็เถียงไม่ทันผู้ส่งเคสสักครั้ง ผู้ส่งเคสยังชอบขโมยหม้อข้าวหม้อแกงคุณแม่ไปแลกกับขนมไข่จิ้งจกมากินเสมอ เพราะผู้ส่งเคสไม่มีเงินซื้อขนม

ผู้ส่งเคสเรียนหนังสือไม่จบ ป.4 ต้องออกมาทำงานช่วยคุณแม่ทำขนมขาย รับจ้างแคะไส้ปลาทู จนกระทั่งอายุได้ 15 ปี ก็ได้ไปทำงานเป็นคนเข็นมันแกวในตลาด และช่วงนี้ผู้ส่งเคสก็เริ่มคบเพื่อนไม่ดี ชวนกันหนีเที่ยวอยู่เสมอ ใจแตก หนีเที่ยวเทคทุกวัน เวลาไม่มีเงินก็จะขโมยกระเป๋าตังค์คนนั้นคนนี้เพื่อเอาเงินไปเที่ยวเทค จนได้ไปพบรักผู้ชายคนหนึ่งในเทค ถูกใจกัน เป็นของกันและกัน สามีคนแรกนี้ได้มาขอขมาคุณแม่ แล้วก็อยู่กินด้วยกันได้แค่ 5 ปี มีลูกสาวด้วยกัน 1 คน เพราะสามีเจ้าชู้มาก ทั้งดื่มเหล้า สูบบุหรี่ เที่ยวกินเที่ยวดื่มเสมอ ไม่เคยมีเงินมาจุนเจือเลี้ยงดูครอบครัวเลย ต่อมาเขาได้พบรักใหม่กับผู้ช่วยพยาบาลสาวสวย แล้วก็มาขอแยกทางจากผู้ส่งเคสไปอยู่กินกับเธออย่างถาวร ผู้ส่งเคสเสียใจและช้ำใจมาก แต่ก็อดทนเลี้ยงดูลูกสาวต่อไป ไม่นานนักพ่อแม่สามีคนแรกก็มารับลูกสาวไปเลี้ยงดูเอง จนกระทั่งอายุได้ 25 ปี ผู้ส่งเคสก็ได้ไปพบรักกับลูกนายพล คบกันไม่นานก็ได้เป็นภรรยาของเขา แล้วอยู่กินด้วยกันที่บ้านของเขา แต่ผู้ส่งเคสอยู่ด้วยความหวาดกลัว เพราะสามีคน ที่ 2 นี้โหดมาก เขาดื่มเหล้าหนักทุกวัน เมาแล้วก็อาละวาด ทุบตีผู้ส่งเคสทุกวัน ทั้งเตะ ตบ ตี คว้าได้ไม้ก็ฟาดด้วยไม้ คว้าได้มีดก็ฟาดด้วยมีด ยิ่งผู้ส่งเคสส่งเสียงร้องดังมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งสนุกสะใจ ทุบตีหนักขึ้นเท่านั้น บางครั้งทุบตีฟาดด้วยสันมีดด้วยความเมามัน จนผู้ส่งเคสเกือบจะเป็นโรคประสาท แต่โชคดีที่ผู้ส่งเคสหนีกลับมาบ้านได้ เกือบตายแบบสะบักสะบอม ผู้ส่งเคสไม่กลับไปหาเขาอีกเลย เพราะเกลียดคนขายน้ำเมา

เมื่อกลับมาอยู่กับคุณแม่แล้ว แม่สามีคนแรกก็แนะนำให้ไปทำงานขายข้าวต้มโต้รุ่งให้ฝรั่งที่พัทยา แต่รายได้น้อย จึงไปทำงานที่ผับแห่งหนึ่งในพัทยาพร้อมกับขายบริการไปด้วย แต่จะเลือกรับแขกฝรั่งที่ติดใจ ที่มักจะชวนไปอยู่เป็นภรรยาด้วย แต่ผู้ส่งเคสจะบอกทุกคนไปว่ามีแม่มีลูกที่ต้องส่งเสียเลี้ยงดู ถ้าใครรับแม่และลูกสาวได้ก็จะตกลงไปอยู่ด้วย ทำงานขายบริการได้ 1 ปี กว่าๆ จึงได้มาเจอแขกฝรั่งชาวสวีเดนคนหนึ่งซึ่งพอใจมาก ตามตื้อตลอด และพร้อมยอมรับข้อเสนอทุกอย่าง ผู้ส่งเคสจึงตกลงเป็นภรรยาไปอยู่กินกับเขาที่ประเทศสวีเดน ต่อมาก็ตั้งท้อง แต่เป็นท้องนอกมดลูก ต้องตัดปีกมดลูกข้างซ้ายทิ้งไป แต่ก็ตั้งท้องอีก คราวนี้คลอดลูกชาย ครอบครัวพ่อแม่สามีชาวสวีเดนไม่ชอบผู้ส่งเคสเลย โดนกล่าวหาว่าแต่งงานมาเพื่อหวังสมบัติ และสามีก็เชื่อพ่อแม่เขา จึงเอาสมบัติที่หาได้เป็นชื่อสามีทั้งหมด ผู้ส่งเคสจึงรับจ้างเป็นแม่บ้านทำความสะอาด ได้เงินมาก็ส่งเลี้ยงดูคุณแม่และลูกสาวอยู่ทางเมืองไทยเสมอ จนกระทั่งพ่อสามีคนแรกรับคุณแม่ของผู้ส่งเคสมาพักอาศัยอยู่ที่บ้านของเขาด้วย ผู้ส่งเคสจึงส่งเงินไปเลี้ยงดูพ่อแม่สามีคนแรกด้วย เมื่อคุณแม่เสียชีวิตลง ผู้ส่งเคสก็ นำลูกสาวมาอยู่ที่ประเทศสวีเดนด้วย ตอนลูกสาวอายุได้ 18 ปี เขาก็แอบไปได้เสียกับแฟนหนุ่มชาวต่างชาติ แล้วออก จากบ้านไปอยู่กินกับแฟน ลูกสาวกำลังตั้งท้อง ผู้ส่งเคสเป็นห่วงลูกสาวมาก จนกินไม่ได้นอนไม่หลับ เครียดมาก จึงนั่งดื่มแต่เหล้าเป็นลัง โดยฝ่ายสามีชาวสวีเดนก็จัดเตรียมมาให้ดื่ม ไม่เคยขัด จากคนเกลียดเหล้ามาดื่มเหล้า เพราะเจอสิ่งแวดล้อม

กระทั่งวันหนึ่ง เพื่อนบ้านชาวไทยซึ่งนับถือศาสนาอิสลาม เธอได้มา ชวนผู้ส่งเคสให้รู้จักกับ DMC เธอเองได้รู้จัก DMC เมื่อเดือนมิถุนายน 2548 เนื่อง จากเธอเปิดทีวีมาเจอ คุณครูไม่ใหญ่ ด้วยความบังเอิญ เรียกว่าบุญบันดาล เธอซึ่งเป็นอิสลามและสามีชาวต่างชาติซึ่งเป็นคริสต์ แต่ทั้งคู่เป็นคนดี ตั้งใจดู DMC ด้วยกัน ดูแล้วก็ติดอกติดใจ พากันเปลี่ยนมานับถือพุทธกันทั้ง 2 สามีภรรยา แล้วยังปวารณาตัวว่าจะสร้างบุญไปกับ คุณครูไม่ใหญ่ ทุกบุญ ผู้ส่งเคสเป็นชาวพุทธแท้ๆ ก็รู้สึกอายเธอมาก ที่ชาวอิสลามและคริสต์มา ชวนทำบุญ ผู้ส่งเคสมีความสนใจใน DMC ที่เธอพูดถึงมาก เพื่อนชาวอิสลามจึงอัดเทป CD คุณครูไม่ใหญ่ จาก DMC มาให้ดู ผู้ส่งเคสดูดาวธรรมจากแผ่น CD ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงจริงๆ ขอ ยืนยันว่าไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ผู้ส่งเคสก็รีบลงมาเก็บเหล้าเบียร์ใส่ลังจนเกลี้ยงบ้าน รีบติดต่อหาศูนย์สาขาวัดพระธรรมกายที่ใกล้ประเทศสวีเดนมากที่สุด จนต้องข้ามประเทศไปที่ศูนย์เบลเยียม แล้วติดต่อเจ้าหน้าที่จูนคลื่นดาวธรรมด้วยตัวเอง ผู้ส่งเคสจึงได้พบ คุณครูไม่ใหญ่ ในดาวธรรม DMC ดีใจมากที่ได้เรียนรู้เรื่องความ เป็นจริงของชีวิต เรื่องกฎแห่งกรรม ซาบซึ้งใจใน คุณครูไม่ใหญ่ จนน้ำตาไหล และขอสร้างบารมีกับ คุณครูไม่ใหญ่ ด้วยนะเจ้าคะ