EP.662 เธองามบาดใจ

ผู้ส่งเคส เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา อยู่ที่รัฐอาร์คันซัส ประเทศสหรัฐอเมริกา. ผู้ส่งเคสได้เข้าวัดเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2548 โดยมีภรรยาคนปัจจุบันเป็นกัลยาณมิตรชักชวนให้เข้าวัด. ผู้ส่งเคสได้กราบขออนุญาตเล่าประวัติชีวิตของตัวเองและครอบครัวเพื่อขอความเมตตาจาก คุณครูไม่ใหญ่ เพื่อฝันในฝัน.

คุณพ่อของผู้ส่งเคสเป็นคนมีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือผู้อื่น และเป็นคนกว้างขวาง มีคนรู้จักเคารพยำเกรงมาก. หากใครนำชื่อท่านไปอ้างกับทางราชการก็จะได้รับความสะดวกในการติดต่อต่างๆ เป็นอย่างดี. หลังจากที่ท่านได้บวชเรียนตามประเพณีและได้ลาสิกขาแล้ว ก็ได้แต่งงานกับคุณแม่ ซึ่งเป็นลูกสาวคนโตของข้าหลวงใหญ่ในสมัยนั้น และมีลูกด้วยกันถึง 13 คน เป็นชาย 8 หญิง 5 คน. ตัวผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 12.

เนื่องจากคุณแม่มีลูกมากเกินไป อีกทั้งสุขภาพก็ไม่แข็งแรง เป็นโรคหอบหืด คุณแม่จึงขอคุณพ่อไปถือศีลภาวนาโดยอาศัยอยู่ตามบ้านญาติ. คุณพ่อก็อนุญาต และท่านได้เลี้ยงดูลูกที่ยังเล็กอยู่ 4 คนตามลำพัง ขณะนั้นคนสุดท้องมีอายุเพียง 6 เดือนเท่านั้น. การจากไปของคุณแม่ทำให้คุณพ่อทิ้งชีวิตในเมืองที่เคยสะดวกสบาย. ท่านตัดสินใจพาลูกไปอยู่บ้านไร่ปลายนา ไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครอีก. แม้ในช่วงต้นจะลำบาก แต่ได้รับความช่วยเหลือจากพี่ชาย 3 คนแรก และพี่เขยอีก 3 คน ซึ่งทั้งหมดรับราชการทหาร ทำให้ชีวิตที่บ้านไร่ปลายนาสุขสบายขึ้น. คุณพ่อจึงมีความสุขมากในแต่ละวัน อยู่ในบ้านไร่ปลายนา มีฟาร์มไว้ต้อนรับแขก.

แต่เมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ครอบครัวทหารถูกเพ่งเล็งเป็นพิเศษ หลายคนถูกจับไป. คุณพ่อไม่ถูกจับเพราะเห็นว่าไม่เป็นพิษเป็นภัย. ส่วนคุณแม่ซึ่งเป็นลูกสาวข้าหลวงใหญ่ ถูกจับไปขังคุกนาน 6 เดือน แต่ก็ถูกปล่อยออกมาเพราะท่านเป็นคนถือศีลภาวนา. หลังจากถูกปล่อย คุณแม่ก็ไปจำศีลภาวนาตามกิจที่เคยทำต่อไป คือแล้วก็แล้วกันไป ท่านไปเตรียมตัวของท่าน ทำหนทางสวรรค์ให้เกิดขึ้นกับตัวท่านเอง.

สำหรับตัวผู้ส่งเคส พี่ชาย และพี่สาว รวมทั้งพี่เขยทั้ง 3 คน ทางการออกคำสั่งให้จับตัวมาให้ได้ ทุกคนจึงต้องหนี หลบซ่อน ติดต่อกันไม่ได้เลยเป็นเวลา 2 ปี. วันหนึ่ง พี่ชายคนที่ 2 และพี่เขยทั้ง 3 คนก็ถูกจับตัวได้ ถูกนำไปขัง. พี่ชายคนที่ 2 ต้องตายอยู่ในคุก ส่วนพี่เขย 3 คนแหกคุกหนีออกมาได้. แต่พี่เขยคนโตถูกจับได้อีกครั้ง และถูกนำไปเป็นเป้าทดลองวิทยาศาสตร์ ถูกยิงจนเสียชีวิต. ส่วนพี่เขยอีก 2 คนหนีรอดไปได้. คุณพ่อทราบว่าลูกๆ หลายคนต้องหนีไปตามที่ต่างๆ ก็เป็นห่วงมาก. ในที่สุด ด้วยความห่วงลูก คุณพ่อจึงตรอมใจตายไปอีกคน.

ขณะนั้นผู้ส่งเคสอายุเพียง 15 ปี ได้หนีการไล่ล่ามาถึงริมฝั่งน้ำแห่งหนึ่งพร้อมเพื่อน 2-3 คน ในเวลาประมาณ 5-6 โมงเย็นของข้างขึ้น 11 ค่ำ. เจ้าหน้าที่ยิงไล่หลังมาติดๆ คิดว่าคงถูกยิงตายแน่. แต่ขณะนั้นมีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งกำลังหนีมาเช่นกัน วิ่งมาตัดหน้ากลุ่มผู้ส่งเคสพอดี เจ้าหน้าที่จึงหันปากกระบอกปืนไปยิงคนกลุ่มนั้นแทน. ผู้ส่งเคสและเพื่อนจึงรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด. พวกเราใช้ถังแกลลอนพลาสติกขนาด 5 ลิตรประคองตัวว่ายอยู่กลางลำน้ำที่เต็มเปี่ยมไปด้วยน้ำเชี่ยว ต่างคนต่างกระจัดกระจายกันไป. ผู้ส่งเคสใช้เวลาลอยคอว่ายน้ำนานถึง 3 ชั่วโมงจึงขึ้นไปอีกฝั่งหนึ่งได้. ตอนนั้นมีแต่เสื้อผ้าติดตัวมาเท่านั้น ไม่มีสมบัติใดๆ ติดมาเลย และไม่รู้ว่าจะไปไหนต่อ. ขณะยังงงอยู่ก็ถูกตำรวจอีกฝั่งจับตัวไป.

ผู้ส่งเคสถูกนำไปขังคุก 1 เดือน. จากนั้นถูกย้ายไปอยู่ในที่พักชั่วคราว ไม่รู้เลยว่าพี่น้องอยู่ที่ไหนบ้าง. วันหนึ่งเจ้าหน้าที่อนุญาตให้ออกได้ เพราะมีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งมาช่วยรับรอง. ทราบภายหลังว่าผู้ใหญ่ท่านนี้สนิทกับคุณอาของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นข้าราชการทหารชั้นผู้ใหญ่ และขณะนั้นคุณอาก็ทำงานอยู่กับผู้ใหญ่ท่านนี้. ผู้ส่งเคสได้ไปอยู่กับคุณอา การได้อยู่กับคุณอาเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้ชีวิตเปลี่ยน ไม่ต้องหลีกหนีหลบซ่อน มีที่พักเป็นหลักแหล่ง มีความสุขสบายขึ้น. และที่สำคัญทำให้ได้รู้จักกับอาม่า เจ้าของโรงเลื่อย ซึ่งเป็นคนใจดี อยู่ในศีลในธรรม เมตตาผู้ส่งเคสมาก มักจะชวนให้ไปเที่ยวบ้านท่านบ่อยๆ.

การได้รู้จักกับอาม่าว่าดีแล้ว แต่ที่ดีกว่านั้นคือได้รู้จักกับลูกสาวของอาม่า. ขณะนั้นผู้ส่งเคสอายุเพียง 17 ปี ส่วนเธออายุประมาณ 25 ปี ห่างกัน 8 ปี เธอเป็นคนสวยมาก จบมาจากประเทศอังกฤษ งามบาดใจจริงๆ. เธอทั้งสวย รวย และเก่ง ทำให้ผู้ส่งเคสรัก จากความรักก็เลยเถิดไปถึงความระแวงและหึงหวงไปหมดทุกอย่าง. ด้วยฤทธิ์หึง แม้ผู้ส่งเคสจะอายุน้อยกว่าและมีอะไรด้อยกว่าเธอมาก แต่ก็มักจะกล่าวประชดประชัน ทำร้ายจิตใจเธอเสมอ. ความสนิทสนมระหว่างผู้ส่งเคสและเธอเป็นไป 2 ปีต่อมา อาม่าก็ชวนให้มาอยู่ด้วยกัน. พอมาอยู่บ้านเดียวกัน ผู้ส่งเคสก็ยิ่งเกิดความหึงหวงหน้ามืดตามัวไร้เหตุผลมากขึ้นไปอีก. ผู้ส่งเคสกลายเป็นคนไร้เหตุผล แต่เธอก็ยังดีแสนดีด้วย. อาม่าก็อยากให้แต่งงานกัน. แต่ความเจ้าอารมณ์ของผู้ส่งเคสทำให้อาม่าเริ่มเอือมระอา. ท่านรู้สึกเสียใจที่ชวนมาอยู่ด้วย. ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนเจ้าอารมณ์อย่างนี้. ในที่สุดอาม่าก็บอกว่า ถ้ามีความรักกัน ถ้ามีเงินก็มาขอ ถ้าไม่มาขอ ก็ให้ย้ายออกไป. เดิมอาม่าจะไม่พูดอย่างนี้ แต่ความเจ้าอารมณ์ของผู้ส่งเคสทำให้อาม่าจำต้องพูด. นี่เป็นวิกฤตชีวิตอีกครั้ง ถ้าออกจากบ้านอาม่าแล้วจะไปอยู่ไหน. โชคดีที่พี่สาวกับสามีชาวสวีเดนได้มาเยี่ยมและชวนให้ไปอยู่สวีเดนด้วย. ผู้ส่งเคสตัดสินใจไปสวีเดนเพราะไม่มีทางเลือก. ก่อนไป แฟนของผู้ส่งเคส (ลูกสาวอาม่า) เอาเงินมาให้. ด้วยความโมโหต่ออาม่าที่ไล่ออกจากบ้าน ผู้ส่งเคสฉีกเงินทิ้งต่อหน้าเธอ แต่เธอก็ไม่โกรธ. ซ้ำยังซื้อตั๋วเครื่องบินและแลกเงิน US ดอลลาร์มาให้ 1,000 ดอลลาร์.

ผู้ส่งเคสไปอยู่กับพี่สาวที่สวีเดนได้ 6 เดือนก็ได้ข่าวว่าลูกสาวอาม่าไปอังกฤษ จึงย้ายไปอังกฤษแต่ตามหาเธอไม่พบ. จึงย้ายไปอยู่กับพี่ชายที่ฝรั่งเศส ต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย ชีวิตค่อนข้างลำบาก. ไม่เจอเธอีกเลย. ปี พ.ศ. 2531 ผู้ส่งเคสอายุ 25 ปี ก็ย้ายไปอยู่กับพี่สาวอีกคนหนึ่งที่แคนาดา. จนถึงปี พ.ศ. 2533 ได้ร่วมกับเพื่อนเปิดบริษัททำแคบหมู กิจการไปได้ด้วยดี รวยมาก. แต่ก็เกิดเรื่องขึ้น เพื่อนหาเรื่อง กดดันให้ออกจากหุ้นส่วนเพื่อเขาจะได้เป็นเจ้าของคนเดียว. ผู้ส่งเคสถอนตัวออกมาโดยไม่ได้อะไรเลย.

หลังจากนั้น ผู้ส่งเคสได้แต่งงานกับภรรยาคนแรก. เธอได้เปิดร้านอาหารจีนที่เมืองมอนทรีออลแต่ไม่สำเร็จ. ผู้ส่งเคสและเธอจึงย้ายมาอยู่กับพ่อแม่พี่น้องเธอที่เมืองออนแทรีโอ. และเปิดร้านอาหารไทยขึ้น กิจการขายดีมาก. แต่ก็มีปัญหาขัดแย้งกับพ่อแม่พี่น้องฝ่ายภรรยา. ความขัดแย้งลุกลามถึงภรรยา ถึงขั้นต้องแยกห้องนอน. ในที่สุดผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจยกทุกอย่าง ทั้งร้านอาหาร บ้าน และคอนโดให้ภรรยาไปทั้งหมด. คงตัดความรำคาญ แล้วจากเธอมาอยู่กับพี่ชายที่อเมริกา. ต่อมาก็ได้แต่งงานใหม่กับภรรยาคนปัจจุบัน. ได้รู้จักกับเธอตั้งแต่ทำร้านอาหารที่แคนาดา. เธอได้ช่วยงานในร้านอาหารตอนมาเรียนต่อปริญญาโทที่แคนาดา. เธอเข้าใจชีวิตผู้ส่งเคสเป็นอย่างดี. รักเธอมากเพราะเธอดีจริงๆ. เธอไม่ชอบพูด แต่ถ้าพูดก็ชอบชวนเข้าวัดทำบุญ. และพาผู้ส่งเคสมาพบวัดภาวนาเท็กซัส ทำให้ได้ทำบุญอย่างต่อเนื่องกับหมู่คณะมาจนถึงทุกวันนี้. เธอมีจิตใจงดงาม ทำให้ผู้ส่งเคสจิตใจสูงขึ้นได้. ตอนนี้มีความสุขมาก.