EP.726 เล่นกับไฟ

เรื่องราวของผู้ส่งเคสเริ่มต้นขึ้นในปี พ.ศ. 2542 เธอเป็นนักข่าวที่ก้าวเข้ามาสู่ วัดพระธรรมกาย ด้วยอาชีพการงาน ในช่วงเวลานั้น บรรยากาศที่วัดค่อนข้างตึงเครียดและจริงจัง เนื่องจากมีข่าวเชิงลบเกี่ยวกับวัดมากมายในสื่อต่างๆ ทั้งโทรทัศน์ วิทยุ และหนังสือพิมพ์ ซึ่งมีการนำเสนอข่าวอย่างต่อเนื่องหลายเดือน ในช่วงแรกของการมาทำข่าว ผู้ส่งเคสรู้สึกว่านักข่าวกับเจ้าหน้าที่วัดเหมือนเป็นศัตรูกัน จนกระทั่งคำพูดของเจ้าหน้าที่วัดที่กล่าวว่า คุณพี่มารบกวนการทำงานของหนูทำไม เราไม่เคยเจอกันมาก่อน ทำไมเราต้องมาเกลียดกันด้วย ทำให้ผู้ส่งเคสได้ฉุกคิด

เมื่อได้คิด ผู้ส่งเคสก็ถอยออกมาตั้งหลักใหม่ เธอนึกย้อนไปถึงสมัยที่เป็นผู้ช่วยบรรณาธิการข่าวและเคยมีโอกาสติดตามทำข่าวกับผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง ซึ่งได้รับฉายาจากนักข่าวด้วยกันว่าเป็น สาวกวัดพระธรรมกาย ผู้ส่งเคสคิดว่าผู้ใหญ่ท่านนี้คงจะให้ข้อมูลเกี่ยวกับวัดได้บ้าง เพราะคนระดับนี้ต้องมีเหตุผล และคงไม่ยอม โง่ให้วัดหลอกง่ายๆ อีกทั้งการที่ท่านยอมประกาศตัวเป็นสาวกวัดพระธรรมกายในช่วงที่วัดมีข่าวลบมาก ก็แสดงว่าต้องมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับวัด ด้วยความรู้สึกเหมือนเป็นเชอร์ล็อก โฮล์มส์ ผู้ส่งเคสจึงติดต่อผู้ใหญ่ท่านนี้ เมื่อพูดคุยกันก็ได้ข้อมูลมาในระดับหนึ่ง แต่เพื่อความลึกซึ้ง ผู้ใหญ่ท่านนั้นแนะนำให้ผู้ส่งเคสมาพิสูจน์ความจริงด้วยตนเอง

ผู้ส่งเคสจึงคิดว่าหากมาในฐานะนักข่าวจะไม่รู้ความจริงถึงแก่นแท้ ดังนั้นจึงตัดสินใจมาสืบข้อแท้จริงของวัด ไม่ใช่แค่ข้อเท็จจริงเหมือนที่คนอื่นทำ เธอทำตัวเหมือนสาธุชนทั่วไปและเริ่มมาวัดหลายครั้งและต่อเนื่องเป็นเวลานาน ยิ่งมาก็ยิ่งได้รู้ เห็น และเข้าใจสิ่งที่วัดทำอยู่ นานวันเข้าก็รู้สึกซาบซึ้งในมโนปณิธานของหลวงพ่อในการอุทิศชีวิตเพื่อพระพุทธศาสนาและชาวโลก เธอเห็นหลวงพ่อทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่และยืนยันในฐานะบรรณาธิการข่าวว่าไม่ได้พูดเกินจริง แต่หลายคนกลับไม่เข้าใจและยังว่าวัด ทั้งที่ไม่เคยมาดูมาสัมผัสความจริง นี่จึงเป็นอุปสรรคในการขยายงานพระศาสนา

หลังจากที่ได้รู้ความจริงของวัดพระธรรมกายแล้ว ผู้ส่งเคสก็คิดใหม่ เธอหันมานำเสนอข่าวที่เป็นความจริงและด้านดีของพระพุทธศาสนา ทำหน้าที่พุทธศาสนิกชนที่ดี นำคำสอนของหลวงพ่อไปปฏิบัติและช่วยขยายงานพระพุทธศาสนา การได้ติดจานดาวธรรมทำให้ซาบซึ้งในธรรมะและเข้าใจความจริงของชีวิตยิ่งขึ้น ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น มีความสุข สงบ ใจเย็นมากขึ้น เธอรู้สึกว่าได้รับสิ่งที่ดีที่สุดที่หลวงพ่อมอบให้ ทำให้เกิดแรงบันดาลใจในการสร้างบารมีติดตามหลวงพ่อ ปัจจุบัน ผู้ส่งเคสทำหน้าที่กัลยาณมิตรชวนคนในวงการข่าวเข้าวัดพระธรรมกาย ชีวิตเธอเป็นอิสระเพราะไม่ได้แต่งงาน ไม่มีลูก ไม่มีครอบครัว แต่ทำงานหนักมาก ทั้งเป็นบรรณาธิการข่าวตอนกลางวันและจัดรายการวิทยุตอนกลางคืน เธอยังหารายได้พิเศษจากอาชีพอื่นอีกหลายอย่าง โดยตั้งใจนำรายได้ส่วนนี้มาทำบุญให้ได้มากที่สุด

เรื่องราวเริ่มต้นจากผู้ส่งเคสซึ่งเป็นนักข่าว ได้รับมอบหมายให้มาทำข่าวที่ วัดพระธรรมกาย ในช่วงปี พ.ศ. 2542 ขณะนั้นวัดกำลังเผชิญกับกระแสข่าวเชิงลบอย่างหนักในสื่อต่างๆ บรรยากาศการทำงานข่าวที่วัดจึงเต็มไปด้วยความตึงเครียด ถึงขั้นที่นักข่าวและเจ้าหน้าที่วัดมองกันเหมือนศัตรู คำพูดของเจ้าหน้าที่วัดที่ว่า ทำไมเราต้องมาเกลียดกันด้วย ได้จุดประกายความคิดให้กับผู้ส่งเคส เธอได้นึกถึงผู้ใหญ่ในวงการข่าวที่ได้รับฉายาว่า สาวกวัดพระธรรมกาย ด้วยความเชื่อว่าผู้ใหญ่ท่านนี้ย่อมมีความรู้และเหตุผลเกี่ยวกับวัด ประกอบกับท่านกล้าเปิดเผยตัวในช่วงที่วัดมีข่าวร้าย แสดงว่าท่านต้องมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับวัดจริง ผู้ส่งเคสจึงติดต่อไปเพื่อขอข้อมูล แม้จะได้รับข้อมูลมาบ้าง แต่ผู้ใหญ่ท่านนั้นได้แนะนำวิธีที่ดีที่สุด นั่นคือให้มาพิสูจน์ความจริงด้วยตนเอง

ผู้ส่งเคสตระหนักว่าการมาในฐานะนักข่าวอาจไม่สามารถเข้าถึงความจริงแท้ได้ เธอจึงตัดสินใจปรับเปลี่ยนบทบาท มาในฐานะสาธุชนทั่วไปเพื่อสืบค้นข้อเท็จจริง เธอมาวัดหลายครั้งอย่างต่อเนื่อง ยิ่งมาก็ยิ่งได้เห็น ได้เข้าใจในสิ่งที่วัดกำลังทำ เธอเริ่มซาบซึ้งในความทุ่มเทของหลวงพ่อเพื่อพระพุทธศาสนาและชาวโลก ในฐานะบรรณาธิการข่าว เธอรับรองว่าสิ่งที่เห็นนั้นยิ่งใหญ่และเป็นความจริง อย่างไรก็ตาม เธอพบว่ายังมีคนจำนวนมากที่วิพากษ์วิจารณ์วัดโดยที่ไม่เคยเข้ามาสัมผัสความจริงด้วยตนเอง ซึ่งเป็นอุปสรรคสำคัญในการขยายงานพระศาสนา คุณครูไม่ใหญ่ได้ให้ข้อคิดเกี่ยวกับจรรยาบรรณของนักข่าวว่า แม้จะมีเสรีภาพ แต่ต้องอยู่ในความพอดี ไม่เหลิงจนสร้างความเสียหายต่อบุคคลหรือสังคม การพิจารณาว่าจะนำเสนอข่าวใด ควรใช้หลัก เหมาะควร ตามคำสอนของพระสารีบุตร คือสิ่งนั้นต้องน้อมไปในทางกุศลธรรม ทำสิ่งดียิ่งขึ้น ดับทุกข์ สิ่งใดที่น้อมไปทางอกุศล ก่อให้เกิดภาพลบ ปัญหา ทุกข์ หรือวิบากกรรม ถือว่าไม่เหมาะไม่ควร

คุณครูไม่ใหญ่ได้ยกตัวอย่างการนำเสนอข่าวเกี่ยวกับศาสนาในต่างประเทศ โดยเฉพาะในพม่าและเกาหลี ท่านอาจารย์จันทิมา พระชาวพม่าที่เกาหลี เล่าว่า ในพม่ามีการห้ามสื่อตำหนิพระรัตนตรัยอย่างเข้มงวด ส่วนในเกาหลี มีกฎหมายคุ้มครองไม่ให้สื่อทำลายศรัทธาพุทธศาสนิกชน ห้ามตำหนิ ใส่ร้ายพระพุทธศาสนา หากพระทำผิด จะมีการจัดการภายในตามลำดับชั้นการปกครอง แต่จะไม่นำมาขยายให้ประชาชนเสื่อมศรัทธา เจ้าหน้าที่รัฐมีบทบาทในการดูแลสื่อเรื่องข่าวศาสนา ที่เกาหลียังมีหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับพระพุทธศาสนาโดยเฉพาะ ซึ่งนำเสนอข่าวดีๆ เกี่ยวกับธรรมะ การจัดงานบุญ หรือประสบการณ์ทางธรรม เพื่อยกระดับใจและช่วยดับทุกข์ ท่านอาจารย์จันทิมาแปลกใจว่าทำไมในเมืองไทยซึ่งเป็นเมืองพุทธ จึงเห็นข่าวตามหนังสือพิมพ์ลงแต่เรื่องไม่ดีของพระและโจมตีวัดจนคนเสื่อมศรัทธา การทำลายหัวใจของประเทศเช่นนี้ไม่ควรกระทำ

คุณครูไม่ใหญ่ชื่นชมผู้ส่งเคสที่ทำตัวแบบบัณฑิต สละเวลามาศึกษาหาความจริงด้วยตนเอง ไม่ใช่นั่งเทียนเขียนข่าว ท่านย้ำว่าการที่คนไม่เข้าวัดและว่าวัดโดยไม่เคยมาดูความจริงเป็นอุปสรรคสำคัญ การสร้างวัดให้ใหญ่เพราะคนมาเยอะ และคนมาเยอะเพราะอยากทำความดี การสร้างคนให้เป็นคนดีเป็นสิ่งสำคัญ เพราะการเป็นคนดีคนเดียวไม่เพียงพอ หากคนไม่ดีทำร้าย การที่วัดหรือพระสร้างคนดีนั้นไม่ผิดกฎหมาย ศีลธรรม หรือขนบธรรมเนียมประเพณีที่ดีงาม คุณครูไม่ใหญ่ตั้งคำถามว่าเมื่อไม่ผิดแล้วจะจับผิดทำไม ท่านเปรียบเทียบว่าการสร้างคนดีจำนวนมากจะทำให้กระบวนการยุติธรรมล่มสลาย ไม่ต้องมีตำรวจ ศาล เพราะคนมีหิริโอตตัปปะ บังคับตนเองไม่ทำบาป การทำให้คนชั่วไม่กี่คนเป็นคนดีคุ้มค่ากว่าออกกฎหมายบังคับคนหมู่มาก พระทำหน้าที่นี้และประหยัดที่สุด เพราะไม่ใช้งบรัฐและอยู่อย่างสมถะ การที่สังคมเกื้อกูลพระเล็กน้อย แต่พระทำงานที่ยิ่งใหญ่ เป็นครูสอนศีลธรรม

เกี่ยวกับการใช้เงินสร้างวัดและสาธารณกุศล คุณครูไม่ใหญ่ยืนยันว่าเงินที่วัดรับบริจาคมายังน้อยมากเมื่อเทียบกับการทำงานระดับโลกที่ต้องสร้างคนดีจำนวนมหาศาล เงินเหล่านั้นเป็นของพระพุทธศาสนา ไม่ใช่ของส่วนตัว ไม่สามารถนำไปใช้ประโยชน์ส่วนตนได้ การรักษาความสะอาดร่มรื่นของวัดก็มีค่าใช้จ่ายเช่นกัน การชวนคนทำความดี สร้างคนดี และสร้างสาธารณกุศลเพื่อประโยชน์ทุกคนทั่วโลกไม่ผิด การสร้างเจดีย์ก็ไม่ผิด เพราะวัดอื่นทั่วโลกก็สร้างกัน การบริจาคเงินสร้างพระธรรมกายประจำตัวไม่ได้ทำให้จนลง เพราะเงินก็ต้องใช้จ่ายอยู่แล้ว หากไม่ใช้ทำบุญก็ใช้ไปทำบาป สร้างวิบากกรรม

หลังจากการนำเสนอเรื่องราวของผู้ส่งเคสและข้อคิดจากคุณครูไม่ใหญ่ ผู้ส่งเคสได้ตั้งคำถามหลายข้อเกี่ยวกับชีวิต อาชีพ ครอบครัว และกรรม ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่จะตอบคำถามเหล่านี้ต่อไป

(จำนวนอักษรประมาณ 2800 ตัวอักษร)