EP.752 ห้า ห้า ห้า

เรื่องราวนี้ส่งมาจากผู้ส่งเคสที่เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา เมื่อประมาณต้นเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ผู้ส่งเคสได้รับการแนะนำจากเพื่อนกัลยาณมิตรท่านหนึ่ง เมื่อได้มาปฏิบัติธรรมและมาวัดพระธรรมกาย ผู้ส่งเคสก็รู้สึกศรัทธามาก ตั้งแต่นั้นมาก็ตั้งใจสร้างบุญทุกๆ บุญที่คุณครูไม่ใหญ่ชวน ในช่วงที่เข้าวัดนี้ ผู้ส่งเคสมีโอกาสพูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับกัลยาณมิตรท่านอื่นๆ และได้ฟังเรื่องราวน่าทึ่งเกี่ยวกับอานุภาพของบุญและหลวงปู่ วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ จึงคิดว่าจะนำเรื่องราวเหล่านี้มากราบเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่ ประกอบกับเหตุที่เตี่ยของผู้ส่งเคสได้เสียชีวิตลง ผู้ส่งเคสจึงได้ส่งเคสนี้มาจ้า ปัจจุบันผู้ส่งเคสอายุ 44 ปี แต่งงานแล้ว มีบุตรชาย 1 คน

ผู้ส่งเคสได้เล่าเรื่องราวของน้องผู้ชายคนหนึ่งที่เธอได้พูดคุยด้วย น้องผู้ชายคนนี้มาวัดเมื่อปี 2541 โดยมีน้าชายชักชวนมา ซึ่งเป็นการบังคับให้มาเพราะตอนนั้นเขากำลังตกงาน เมื่อมาถึงวัด เขารู้สึกตะลึงในบรรยากาศที่สงบและสะอาด แต่ตอนนั้นเขาคิดได้แค่ว่าวัดนี้มีดีแค่คนเยอะและสะอาด เขาไม่ได้อยากมาอีก แต่ต่อมาก็ถูกน้าลากมาวัดอีกครั้ง น้าพาไปกราบรูปเหมือนหลวงปู่ที่ห้องปัญญา น้าบอกว่าท่านศักดิ์สิทธิ์มาก ด้วยความนึกอยากลองดี เขาจึงนั่งลงตรงหน้ารูปหลวงปู่ หลับตาอธิษฐานในใจว่า การมาครั้งนี้เขาไม่มีความศรัทธาเลยแม้แต่นิดเดียว เขามาเพราะถูกบังคับมา เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลวงปู่เป็นใคร ไม่เชื่อเรื่องปาฏิหาริย์ แต่ถ้าหลวงปู่ศักดิ์สิทธิ์จริง ขอให้เขาถูกหวย เขาจะซื้อแค่ 10 บาทเท่านั้น เพราะไม่ได้โลภ แต่อยากรู้

เมื่อกลับถึงบ้าน เขายังฝากป้าข้างบ้านซื้อหวย 10 บาท ป้าข้างบ้านเป็นนักคณิตศาสตร์ ชอบเล่นหวย เขาคิดไม่ออกว่าจะซื้อเลขอะไรดี เลยบอกไปมั่วๆ ว่า 55 ตกเย็นป้าข้างบ้านเอาเงินมาให้บอกว่าเขาถูกหวย เขาเริ่มงงเล็กน้อย เริ่มเอะใจ จนอยากจะหัวเราะออกมาเพราะหวยออก 55 วันอาทิตย์ต่อมา เขามาวัดอีกครั้ง จึงไปกราบหลวงปู่อีก บอกท่านในใจว่าแม้จะถูกหวยแล้วก็ยังไม่ศรัทธาอยู่ดี คิดว่าเป็นเรื่องฟลุกมากกว่า

เขาจึงท้าทายอีกครั้งว่า ถ้าหลวงปู่จะให้เชื่ออีกครั้ง ขอให้ได้งานทำภายใน 7 วัน ถ้าไม่ได้งานภายใน 7 วันนี้ จะไม่มาเหยียบวัดนี้อีกเลย เพราะกำลังตกงานเลยรำพึงหางาน ตลอด 6 วันต่อมา เขาก็คิดในใจว่าใกล้ครบกำหนดแล้ว ทำไมยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุณครูไม่ใหญ่บอกว่า ห้ามลอกเลียนแบบนะจ๊ะ ในใจเขาก็คิดอีกว่า เขาไม่เคยออกไปหางานที่ไหนเลย แล้วจะไปได้งานได้อย่างไร ผ่านไป 6 วัน เขาคิดว่าถ้าไปสมัครแล้วสัมภาษณ์ หลวงปู่ยังพอช่วยได้ แต่นี่ไม่ได้ออกไปไหนเลย คงเป็นไปไม่ได้แน่ คิดว่าคราวนี้คงไม่ได้ไปวัดอีกแล้ว แอบดีใจนิดหน่อย

แต่แล้วมันไม่เป็นอย่างที่คิด พอถึงวันที่ 7 หลังกราบหลวงปู่ เขาตื่นนอนตอนเที่ยง รู้สึกเบื่อมากเพราะไม่มีอะไรทำ เดินเข้าไปในห้องนอนน้า เห็นพระมหาสิริราชธาตุ จึงนึกถึงเรื่องที่อธิษฐานไว้กับหลวงปู่ เวลานั้นประมาณบ่ายโมง เขาตื่นเที่ยง เดินไปรวมทั้งอธิษฐานไปกลับ 13:00 น. จึงนำพระมหาสิริราชธาตุมากำไว้ในมือ นั่งหลับตาอธิษฐานว่า หลวงปู่ครับ นี่ก็วันที่ 7 แล้ว ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย สงสัยปาฏิหาริย์คงจะไม่มี ไม่ศักดิ์สิทธิ์อย่างที่ใครๆ ว่ากัน เขาเริ่มหมดหวัง ตั้งใจจะไม่ไปวัดอีก

วันนั้นเอง มีเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งมาหาที่บ้าน แล้วต่อว่าเขาใหญ่เลย เพื่อนถามว่า ทำไมวันนั้นถึงรีบวางสายไปก่อน ทั้งที่ยังตกลงเรื่องงานไม่ได้ ทำไมไม่โทรกลับไปอีก เพื่อนบอกว่าดีนะที่ผู้จัดการเข้าใจดี ให้เพื่อนมาบอกเขา แล้วให้ตามเขาไปทำงานได้เลยวันพรุ่งนี้

เขาเริ่มสับสนและงงมาก ถามกลับไปว่าเกิดอะไรขึ้น เพื่อนเล่าว่า เขาโทรไปหาเจ้านายของเพื่อน ซึ่งเขาไม่เคยคุ้นเคยเลย เคยเจอกันบ้างนิดหน่อย เจ้านายของเพื่อนเล่าให้เพื่อนฟังว่าเขาโทรไปคุยด้วยเรื่องนั้นเรื่องนี้ จนถึงเรื่องงานที่กำลังจะตกลงให้เขาไปเริ่มงานพรุ่งนี้ แต่เขาวางสายไปก่อน ฟังแล้วยิ่งงง จึงถามย้ำว่า เจ้านายเพื่อนคุยกับเขาจริงหรือ ถามหลายรอบจนเพื่อนรำคาญ เพื่อนบอกว่า เขาพูดไม่รู้เรื่องหรือไง ฉันยังนั่งฟังอยู่ได้เลยว่าเธอคุยกับเจ้านายฉัน

เพื่อความแน่ใจ เขาถามอีกว่า โทรไปตอนไหน เวลาเท่าไหร่ เพื่อนบอกว่า เวลาบ่ายโมงเศษๆ เขากลับมาคิดทบทวนถึงกับอึ้ง เพราะเวลาบ่ายโมง คือเวลาที่เขากำพระมหาสิริราชธาตุอยู่ในมือและส่งใจไปถึงหลวงปู่ แม้จะยังงง แต่เขายังมีสติบอกเพื่อนว่า เขาไม่ได้โทรหาเจ้านายเพื่อนจริงๆ ไม่รู้จักเบอร์ที่ทำงานด้วยซ้ำ ที่สำคัญคือเขาไม่ได้สนิทกับเจ้านายเพื่อนพอที่จะโทรคุยกันได้ แล้วใครโทรล่ะทีนี้

เพื่อนผู้หญิงฟังแล้วชักมีน้ำโห คงนึกว่าเขากวนประสาท จึงตัดบทว่า ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใคร ไม่รู้แล้ว พรุ่งนี้ไปเจอกันที่ทำงาน แล้วก็จากไปโดยไม่ร่ำลา หงุดหงิดกลับไป

นี่แหละคือเรื่องราวมหัศจรรย์ที่เปลี่ยนชีวิตเขา จากคนที่ไม่เคยศรัทธาก็มาศรัทธาแบบหมดใจ ทุกวันนี้เขามาวัดทุกวันอาทิตย์ เป็นอาสาสมัครช่วยงานพระศาสนาอยู่ที่กองรักษาบรรยากาศ ด้วยความปิติภาคภูมิใจในการทำหน้าที่ ผู้ส่งเคสฟังเรื่องราวเหลือเชื่อแต่เป็นความจริงนี้ด้วยความทึ่ง ตั้งใจว่าถ้ามีโอกาสต้องเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่ให้ได้ คุณครูไม่ใหญ่ก็ตั้งใจว่าจะไม่ตอบ แล้ววันนั้นก็มาเร็วเกินคาด เพราะเตี่ยของผู้ส่งเคสเสียชีวิต

เตี่ยของผู้ส่งเคสเป็นคนจีน มาเมืองไทยปี 2489 เป็นลูกจ้างแถวสำเพ็ง ต่อมาไปตั้งรกรากที่สุพรรณบุรี แต่งงานกับคุณแม่ แล้วเริ่มทำการค้าเอง เมื่อมีลูกกับแม่ 2 คน เตี่ยก็แอบไปมีภรรยาอีก 1 คน คือพี่สาวของแม่เอง โดยหวังให้มาช่วยงานแม่ คุณแม่ทุกข์ใจมาก แต่เห็นแก่ลูกจึงต้องยอม ต่อมาเตี่ยขยายกิจการรับซื้อขายพืชไร่ เปิดโรงงานมันเส้น ฐานะดีขึ้น ต้องหาคนช่วยเพิ่ม สุดท้ายเตี่ยก็แอบไปมีภรรยาใหม่เป็นคนงานอีก 1 คน โดยหวังให้ช่วยงานที่โรงงานมัน

เตี่ยมีลูกกับคุณแม่ 6 คน มีลูกกับภรรยาคนที่สองอีก 3 คน ส่วนภรรยาคนที่สามไม่มีลูกด้วยกัน ทุกคนอาศัยอยู่ในบ้านเดียวกัน เตี่ยไม่ค่อยศรัทธาในพระพุทธศาสนา ช่วงแรกๆ ที่ผู้ส่งเคสเข้าวัด เตี่ยก็ไม่เข้าใจ ผู้ส่งเคสติดจานดาวธรรมให้ดู เวลาขับรถไปรับเตี่ย ก็เปิดเทปธรรมะบ้าง เคสนี้บ้าง ทำให้เตี่ยได้ฟังโดยปริยาย เมื่อเห็นว่าเตี่ยพอเปิดใจเรื่องพุทธศาสนาได้บ้างแล้ว ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจบอกเตี่ยเรื่องการสร้างพระธรรมกายประจำตัว เตี่ยก็บอกว่า โอเคดีแล้ว หลังนั้นผู้ส่งเคสชวนเตี่ยทำบุญ 238 วัดภาคใต้และบุญอื่นๆ ซึ่งเตี่ยก็ร่วมอนุโมทนาบุญด้วย

เตี่ยป่วยเป็นมะเร็งปอดตั้งแต่ปี 2544 รักษาเรื่อยมา ช่วงที่เตี่ยป่วย มีน้องกัลยาณมิตรคนหนึ่งช่วยวิ่งรถเข้าออกระหว่างโรงพยาบาลกับวัดพระธรรมกาย ช่วยให้เตี่ยได้สร้างบุญโดยไม่เหน็ดเหนื่อย ทั้งที่งานประจำเขาก็หนัก เขามาทำหน้าที่กัลยาณมิตร ผู้ส่งเคสไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ จึงถามเขาว่าให้ช่วยตอบหน่อยซิ

ก่อนเตี่ยเสียชีวิต 2 คืน เตี่ยถามว่ามีงานอะไรกัน เห็นพระเป็นพันๆ องค์สีทอง อีกวันเตี่ยบอกว่าฝันว่าจะจุดธูป 3 ดอกไหว้พระ แต่ตื่นขึ้นมาก่อน หาธูปไม่เจอ ผู้ส่งเคสบอกว่าเห็นพระก็ดีแล้ว ให้เตี่ยสบายใจจะได้หายเร็วๆ คืนก่อนเสียชีวิต น้องกัลยาณมิตรช่วยประสานงานนิมนต์พระมาที่โรงพยาบาล เพื่อให้เตี่ยมีที่พึ่งช่วงสุดท้าย เมื่อพระมาถึง เตี่ยกำลังทุรนทุรายมาก ผู้ส่งเคสน้ำตาแทบร่วง แต่พยายามกลั้นไว้ นึกถึงที่คุณครูไม่ใหญ่สอนว่าอย่าร้องไห้ ชวนพี่น้องพูดแต่เรื่องบุญที่เตี่ยสะสมมา นำผ้าไตรให้เตี่ยอธิษฐาน ถวายปัจจัยที่ลูกหลานรวมกันทำบุญ 238 วัดภาคใต้ และของเตี่ยที่ตั้งใจไว้แต่ยังไม่ส่ง มีปัจจัยซื้อที่ดินสร้างลานจอดรถ ปัจจัยบูชาธรรมอาจารย์ ปัจจัยอุทิศต่อชีวิตให้เตี่ย ให้เตี่ยได้ถวายพระก่อนเสียชีวิต หลังถวาย เรียกญาติมารวมกัน ให้พระอาจารย์นำนั่งสมาธิ นั่งเสร็จ พยาบาลห้อง ICU โทรเรียกญาติไปดูใจครั้งสุดท้าย เตี่ยก็สิ้นชีวิตลงด้วยวัย 80 ปี

ผู้ส่งเคสเข้าวัดแค่ 1 ปี แต่ทุ่มเทสร้างบุญเต็มที่ ได้สร้างเสาแก้ว 1000 ปี 1 ต้น เสาแก้ว 300 ต้น ต้นละ 100 บาท สร้างพระทั้งทำเองและชวนญาติได้ 12 องค์ และทุกๆ บุญที่คุณครูไม่ใหญ่ชวน

ผู้ส่งเคสมีปัญหาชีวิตคู่ สามีดื่มเหล้า เที่ยวกลางคืน ไม่ชอบวัด เพิ่งพบปัญหาตับเสื่อมจากการตรวจสุขภาพ ทั้งที่ไม่ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ หรือกินของหมักดอง หมอไม่ทราบสาเหตุ

ผู้ส่งเคสจึงได้ส่งเคสนี้มาเพื่อถามคำถามต่างๆ เกี่ยวกับเตี่ย น้องผู้ชายที่เจอเรื่องมหัศจรรย์ ตัวเอง ครอบครัว และน้องกัลยาณมิตรที่ชวนมาวัดจ้า