EP.853 ตุ๊ยท้อง

ผู้ส่งเคสเป็นลูกสาวคนเล็ก เกิดในครอบครัวคนจีนที่ค่อนข้างลำบาก คุณแม่ของผู้ส่งเคสได้พบกับคุณพ่อในปี พ.ศ. 2515 และรักคุณพ่อหมดหัวใจ แม้ว่าครอบครัวของคุณแม่จะไม่ชอบคุณพ่อ เพราะคุณพ่อเป็นคนไทยที่ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ และดูท่าทางเป็นนักเลง ด้วยความรัก คุณแม่จึงยอมมาลำบากอยู่กับคุณพ่อเพียงลำพัง และย้ายมาอยู่ที่จังหวัดนครราชสีมา

เรื่องราวเริ่มต้นที่จังหวัดนครราชสีมา ในปี พ.ศ. 2515 เมื่อคุณแม่ของผู้ส่งเคสได้พบกับคุณพ่อ ซึ่งเป็นครูรับราชการสอนอยู่โรงเรียนมัธยม แม้ครอบครัวของคุณแม่จะไม่เห็นด้วยเนื่องจากคุณพ่อมีพฤติกรรมที่ครอบครัวไม่ชอบ ทั้งดื่มเหล้า สูบบุหรี่ และดูท่าทางนักเลง แต่คุณแม่ก็รักคุณพ่อมากและยอมที่จะมาใช้ชีวิตลำบากด้วยกันเพียงลำพัง

ในปี พ.ศ. 2516 คุณแม่ตั้งท้องลูกคนแรก พี่ชายของคุณแม่เห็นว่าฐานะครอบครัวยังไม่มั่นคง จึงบังคับให้คุณแม่ทำแท้งเพราะกลัวว่าจะยิ่งลำบาก แต่คุณแม่ไม่ยอม จนกระทั่งท้องได้ 5 เดือน คุณแม่เห็นว่าครอบครัวยังไม่พร้อมจริงๆ จึงจำใจต้องไปทำแท้ง และเด็กที่เสียไปนั้นเป็นเด็กผู้ชาย คุณแม่เสียใจมาก

เมื่อฐานะทางบ้านเริ่มดีขึ้น คุณแม่มีลูกสาว 2 คน คือตัวผู้ส่งเคสเองและน้องสาว คุณแม่พยายามสร้างครอบครัวที่อบอุ่น แต่คุณพ่อยังคงดื่มเหล้าและเจ้าชู้อยู่เป็นประจำ ทำให้คุณแม่ทุกข์ใจมาตลอดกว่า 10 ปีที่อยู่ด้วยกัน คุณแม่มักจะเข้าห้องพระอธิษฐานจิตขอให้คุณพ่อกลับตัวเป็นคนดี เข้าวัดปฏิบัติธรรม ถึงขนาดอธิษฐานขอให้อายุของท่านสั้นลงก็ได้ หากบุญนี้จะทำให้คุณพ่อเป็นคนดีได้ คุณแม่รักคุณพ่อมาก ยอมสละอายุตนเองเพื่อขอให้คุณพ่อเป็นคนดี

จนกระทั่งปลายปี พ.ศ. 2528 ครอบครัวได้รู้จักวัดพระธรรมกายครั้งแรกจากการชมรายการโทรทัศน์ เมื่อได้เห็นโฆษณาชวนไปอยู่ธุดงค์ปีใหม่ พ.ศ. 2529 คุณพ่อก็สนใจมาก เตรียมตัวอย่างดี และหวังว่าการอยู่ธุดงค์ครั้งนี้จะเป็นจุดเปลี่ยนชีวิตให้ดีขึ้น ช่วงเวลาที่ดีที่สุดก็มาถึง คุณพ่ออยู่ธุดงค์ครบ 7 วัน วันที่ท่านกลับบ้าน ท่านมาในชุดขาว ถือกรดเดินเข้าบ้านด้วยท่าทีใจเย็น และบอกคุณแม่ด้วยประโยคแรกว่า "ดาร์ลิ่ง ผมจะเลิกดื่มเหล้า เลิกสูบบุหรี่ตลอดชีวิต" คุณแม่ดีใจมาก เพราะเป็นสิ่งที่ปรารถนาและอธิษฐานมานับ 10 ปี

หลังจากนั้น คุณพ่อก็นำบุญจากการอยู่ธุดงค์มาฝากสอนให้คุณแม่และลูกรู้จักอนุโมทนาบุญ ท่านนำกรดมาแขวนหลังบ้าน และสอนให้ฝึกสมาธิ วิธีเข้าถึงวิชชาธรรมกาย เย็นวันนั้นเป็นวันที่ครอบครัวมีความสุขมาก ตั้งแต่นั้นมา ครอบครัวก็มาวัดทุกวันอาทิตย์ต้นเดือน และกลายเป็นครอบครัวสวรรค์

หลังจากที่คุณแม่เข้าวัด ท่านได้ทำบุญสร้างองค์พระให้กับลูกชายที่ทำแท้งไป และอธิษฐานนั่งสมาธิขอให้มาบอกชื่อที่จะใส่ในองค์พระ ท่านเชื่อว่าชื่อนั้นคือ "พานุ" สะกดด้วย น หนู แต่คำนี้ไม่มีความหมาย คุณแม่จึงจะเขียนให้ใหม่ว่า "พานุ" สะกดด้วย ณ เณร แปลว่า แสงสว่าง แต่เมื่อไปทำบุญ ปรากฏว่าใบอนุโมทนาบัตรพิมพ์ชื่อออกมาเป็น "พานุ" น หนู คุณแม่ประหลาดใจมาก สงสัยว่าลูกชายจะชอบ น หนู

ต่อมาในปี พ.ศ. 2532 คุณแม่และน้องชายร่วมกันเปิดบริษัทขายเครื่องใช้สำนักงาน ซึ่งในช่วงแรกกิจการรุ่งเรืองมาก จึงตัดสินใจเปิดบริษัทขายคอมพิวเตอร์อีกแห่ง โดยนำบ้านไปจำนองธนาคาร นำเงินมาลงทุนครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งน้องชายคุณแม่นำไปใช้ส่วนตัว ต่อมาเกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ ธุรกิจมีปัญหา คุณแม่จึงค่อยๆ ปิดกิจการทีละบริษัท คุณแม่เครียดเรื่องหนี้สินมาก สุดท้ายจึงตัดสินใจปิดกิจการทั้งหมด ทั้งที่ยังมีหนี้สินที่ต้องใช้คืนอยู่หลายล้านบาท ซึ่งคุณแม่ต้องรับภาระคนเดียว หลังจากนั้น คุณแม่ก็เริ่มต้นเปิดร้านขายดอกไม้และของชำร่วย ซึ่งเป็นงานที่คุณแม่ถนัดแต่ก็เหนื่อยมากเพราะต้องใช้ฝีมือและทำเองทั้งหมด

สำหรับตัวผู้ส่งเคสเอง หลังจบการศึกษาในปี พ.ศ. 2542 ก็ตัดสินใจเข้ามาสร้างบารมีในองค์กร แต่เส้นทางการสร้างบารมีของท่านไม่ค่อยราบเรียบ เพราะมีโรคภัยสารพัดเบียดเบียน ผู้ส่งเคสเป็นโรคภูมิแพ้ตั้งแต่ 10 ขวบ มีอาการจมูกบวม หายใจเข้าไม่สะดวก ต่อมากระเพาะอาหารและลำไส้อักเสบ ถ่ายเป็นเลือดบ่อยครั้ง เลือดออกซึมๆ ข้างในบ้าง ออกสดๆ บ้าง ทำงานหนักหน่อยท้องก็ร้อน อักเสบ หมดแรง อ่อนเพลีย เวียนศีรษะอยู่เป็นนิตย์ แม้พยายามสู้ก็ยิ่งเพลียกว่าเดิม หมดแรงทั้งกายและสติปัญญา การสร้างบารมีจึงต้องทำไปพักไป แต่ท่านก็ไม่ยอมแพ้ ขอสู้เพื่อสร้างบารมีติดตามหมู่คณะให้ได้ นอกจากนี้ ยังปวดข้อเท้าเสมอ และที่น่ารำคาญมากคือโรคคันทั่วตัวตั้งแต่หัวจดเท้า คันจนนอนไม่หลับ ต้องตื่นมาเกาอย่างเป็นทางการ

พระอาจารย์รูปหนึ่งซึ่งเป็นหัวหน้างานของผู้ส่งเคส ก็มีอาการป่วยคล้ายกันแต่หนักกว่ามาก ท่านเริ่มจากเป็นภูมิแพ้ แพ้แทบทุกอย่าง แพ้อาหาร แพ้ฝุ่น แพ้เชื้อรา แพ้อากาศ หายใจไม่ค่อยออก แน่นหน้าอก หาหมอเท่าไหร่ก็ไม่หาย อาการคันหนักขึ้นเรื่อยๆ จนไซนัสจมูกข้างหนึ่งมีเนื้ออกบวมปิดกว่า 90% คุณหมอตัดสินใจผ่าตัดด้วยแสงเลเซอร์ การผ่าตัดครั้งนั้นเจ็บปวดทรมานที่สุดในชีวิต เพราะต้องผ่าสดและผู้ป่วยต้องรู้สึกตัวตลอด เมื่อแสงเลเซอร์เผาชิ้นเนื้อมีควันและกลิ่นเหมือนย่างเนื้อ เจ็บจนน้ำตาลูกผู้ชายไหลพราก ท่านคิดได้ว่าต้องรีบขวนขวายบุญอย่างสุดชีวิต เพราะความเจ็บดึงใจออกจากการเข้าถึงธรรมะ หลังผ่าตัดยังคงมีเลือดออกอีก 2 วัน ท่านคิดว่าหายดีแล้วก็ไปทำงานที่ไม่เหมาะกับสภาพร่างกาย ยาที่ฉันมีฤทธิ์แรง กัดกระเพาะ เลือดออกถึงกระเพาะและลำไส้ กระเพาะอักเสบเป็นแผลเลือดออกตรงเส้นเลือดใหญ่ ฉันอะไรก็อาเจียน รักษามา 2 ปี ทรมานมาก กลางคืนต้องตื่นมาดื่มยาชงทุก 45 นาที เพราะปวดท้องมาก เวลาจะจำวัดก็มี 108 กระบวนท่า เพื่อหาท่าที่เจ็บปวดน้อยที่สุด ถ้าหาไม่ได้ก็ต้องตื่นมาเดินตรวจตึกสงฆ์ตลอดคืน หลับๆ ตื่นๆ ลำไส้ทำงานแปรปรวน การดูดซึมไม่ดี เรี่ยวแรงน้อย อ่อนเพลีย ปัจจุบันกระเพาะลำไส้ดีขึ้นมาก แต่ภูมิคุ้มกันต่ำ ติดเชื้อง่าย ต้องฉันยาที่กดประสาททำให้มึนงง แม้จะทรมาน แต่ท่านไม่เคยคิดถอยหนี คุณครูไม่ใหญ่เลยสักก้าว กลับมุ่งมั่นสร้างบารมีต่อไป

คุณปู่ของผู้ส่งเคสทำงานไปรษณีย์ หลังเกษียณอายุแล้วเป็นมัคทายกอยู่ที่วัดใกล้บ้าน ก่อนเสียชีวิต ท่านรู้สึกเบื่อหน่ายชีวิต อยากตายเพราะร่างกายไม่แข็งแรง ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม อีก 1 เดือนต่อมา ปู่ก็เสียชีวิตสมใจปรารถนาเมื่ออายุ 85 ปี ด้วยโรคชรา

คุณย่าของผู้ส่งเคสเป็นคนจิตใจดี มีเมตตา เป็นที่รักของทุกคน มีอาชีพแม่บ้านเลี้ยงดูลูก 6 คน ในช่วงที่ลูกๆ เรียนหนังสือ คุณปู่คุณย่าต้องหารายได้เสริมด้วยการต้มเหล้าเถื่อนขาย ภายหลังเมื่อลูกๆ เรียนจบก็ได้เลิกอาชีพนี้ คุณย่าป่วยเป็นมะเร็งที่มดลูกถึง 15 ปี และเสียชีวิตลงเมื่ออายุ 65 ปี

ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามเหล่านี้มากราบเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่