การพบกันของแม่และลูก : หน้า 114/184

D M C ช่องนี้มีคำตอบ คุณแม่นึกในใจว่า ทำไมหน้าตาของเธอช่าง เหมือนกับคุณแม่ที่จากไปนาน จึงลองเข้าไป สะกิดถามว่า “น้าจ๊ะ น้าชื่ออะไร” หญิงวัยกลางคนก็ตอบว่า "ชื่อน้อย" คุณแม่ถอนหายใจเพราะคิดว่าทักผิดคน หญิงคนนั้นจึงถามกลับมาว่า "อ้าว.... แล้วถามทำไมล่ะ” คุณแม่จึงบอกว่า “คิดว่าเป็นคนรู้จัก ทีชือสร้อย” ผู้หญิงคนนั้นจึงเล่าว่าเมื่อก่อนเธอก็ ชื่อสร้อยเหมือนกัน แต่พอมาได้สามีใหม่ก็เลย เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น “น้อย” แล้วถามกลับว่า "แล้วหนูชื่ออะไรล่ะ" คุณแม่บอกชื่อและเล่าเหตุการณ์ที่ ถูกแม่ทิ้งเมื่อสมัยเป็นเด็ก ยังไม่ทันจะเล่าจบ หญิงคนนั้นก็คว้าแขนคุณแม่เข้ามาใกล้ ๆ อุทานขึ้นมาเสียงดังว่า “งั้นหนูก็ลูกฉันน่ะสิ” ในที่สุดคุณแม่ก็ได้มาพบกับแม่แท้ ๆ โดยบังเอิญในคืนวันลอยกระทงนั่นเอง ทั้งสอง ท่านมีความสุขมากที่ได้เจอกันอีกครั้งหลังจาก เรื่องเป้าหมายชีวิตมากนัก ทุกครั้งที่ทำบุญ จึงทำแบบไร้จุดหมาย ทำแล้วก็มักอธิษฐาน ขอให้ชีวิตเจริญรุ่งเรือง มีความสุขในปัจจุบัน เพียงอย่างเดียว แต่ถึงอย่างนั้นบุญก็ยังส่งผล เป็นอัศจรรย์ เพราะสังเกตว่าชีวิตของผมดีขึ้น มากอย่างเห็นได้ชัดทั้งในด้านการศึกษาและ หน้าที่การงาน ทั้งที่ก่อนเข้าวัดชีวิตผมไม่ค่อย จะราบรื่นสักเท่าไร หลายปีที่ผ่านมา ผมสามารถคว้า ปริญญาโทมาได้ถึง ๒ ใบ โดยสําเร็จปริญญาโท เกียรตินิยมด้านวิทยาศาสตร์ คอมพิวเตอร์ จากนิด้า ต่อมาก็คว้าปริญญาโทด้านเทคโนโลยี สารสนเทศจากประเทศออสเตรเลีย ขณะที่ เรียนต่อที่ต่างประเทศ ผมสามารถทำเกรด เทอมแรกได้ระดับยอดเยี่ยม A+ ทุกวิชา ทาง มหาวิทยาลัยจึงจ้างให้ผมทำหน้าที่เป็น Marker คอยตรวจข้อสอบและการบ้านของนักศึกษา ผมจึงได้รับค่าตอบแทนมากพอที่จะส่งตัวเอง ให้เรียนจบมาได้อย่างสบาย ๆ หลังจากกลับมาอยู่เมืองไทยได้ไม่นาน ก็เหมือนบุญจัดสรรทําให้ผมได้เข้าทำงาน แม้ว่าคุณยายจะทิ้งคุณแม่ไปโดยไม่ได้ ในบริษัทประกันภัยที่ใหญ่ที่สุดในเมืองไทย พลัดพรากกันมานานกว่า ๑๕ ปี เลี้ยงดูเลย แต่เมื่อได้มาเจอกัน คุณแม่ของผม รายได้ดีมาก โดยที่ผมไม่ต้องออกไปเร่ขาย ประกันให้เหนื่อยเลย ก็ตั้งใจดูแลคุณยายอย่างดี หมั่นไปเยี่ยม คุณยายที่บ้านสามีใหม่ทุก ๆ เดือน พร้อมกับ มอบเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้ให้ท่านใช้สอย และ เมื่อคุณยายป่วยก็รับมาดูแลที่บ้านโดยที่ไม่เคย โกรธเคืองเลย พยายามทําหน้าที่ลูกที่ดีเรื่อยมา จนถึงปัจจุบัน บ ตัวผมเอง เข้าวัดครั้งแรกตั้งแ ดครั้งแรกตั้งแต่ ๒๕๓๐ ช่วงแรกยอมรับว่าผมยังไม่ค่อยเข้าใจ ผมตระหนักดีว่า ความสำเร็จทั้งหมดนี้ เป็นเพราะอานุภาพบุญที่ทำถูกเนื้อนาบุญ ดังนั้นทุกครั้งที่หลวงพ่อมีบุญใหญ่มาให้ลูก ๆ ผมจึงทุ่มเทท่าอย่างเต็มที่เต็มกำาลัง อย่างน้อย ที่สุดก็ 15 ครับ ดังนั้น สิ่งที่ผมภูมิใจที่สุดในชีวิตจึง ไม่ใช่การได้ปริญญาโท ๒ ใบ หรือความสำเร็จ พ.ศ. ๑๑๒ อยู่ในบุญ กรกฎาคม ๒๕๕๘