การเห็นอารมณ์และการสำรวม : หน้า 109/265

เห็นแยบคายอย่างไร รู้เห็นแยบคายความยินดีในรูปในอารมณ์นั้น ๆ ต้องปล่อยวาง ต้องละต้องทิ้งความยินดีในอารมณ์นั้น ๆ ถ้ายังยึดความยินดีในอารมณ์อยู่ปล่อยขันธ์ 5 ไม่ได้ การยึดอารมณ์ยินดีในอารมณ์ ท่านยกเป็นตำรับตำราไว้ เป็นเนติแบบแผน เป็นภาษามคธว่า สุภานุปสฺสี วิหรนต์ อินฺทริเยสุ อส์วุฒิ โภชนมหิ อมตฺตญฺญุง กุสต์ หินวิริย์ ติ เว ปสนฺติ มาโร วาโต รุกข์ ว ทุพพล แปลเป็นสยามภาษาว่า ผู้ที่เห็นอารมณ์งาม สุภานุปสฺส ผู้ที่เห็นอารมณ์งาม รูปารมณ์ก็ดี สัทธารมณ์คันธารมณ์ รสารมณ์ โผฏฐัพพารมณ์ ผู้เห็นอารมณ์งาม รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ นั่นแหละ เรียกว่า สุภานุปสฺสี ผู้เห็นอารมณ์งามอยู่ ไม่สำรวมใน อินทรีย์ทั้งหลาย ไม่รู้จักประมาณในการบริโภคอาหาร มีความเกียจคร้าน พระคาถาต้น กุสีต จมอยู่ในอาการอันบัณฑิตพึงเกลียด ห็นวิริย์ มีความเพียรเลวทราม ติ เว ป หติ มาโร มารย่อมประหารบุคคลผู้นั้นได้ วาโต รุกข์ ว ทุพพล เหมือนลมประหารต้นไม้อันมีกำลังทุพพลภาพได้ฉันนั้น คาถาสองรองลงไป อสุภานุปสฺส วิหรนต์ อินทริเยสุ สวุฒิ โภชนมุห์ จ มตฺตญฺญุ สทฺธ์ อารทธวิริย์ ต์ เว นปฺปสหติ มาโร วาโต เสนํ ว ปพฺพต์ แปลเนื้อความว่า ผู้ที่เห็นอารมณ์อันไม่งาม สำรวมดีในอินทรีย์ทั้งหลายรู้จักประมาณในการบริโภค อาหาร หรือโภชนาหาร มีความเชื่อ ปรารภความเพียรอยู่มารย่อมประหารบุคคลนั้นไม่ได้เหมือน อย่างลมประหารภูเขาอันล้วนแล้วด้วยศิลาเขยื้อนไม่ได้ฉันนั้น จกฺขุนา สํวโร สาธุ สาธุ โสเตน สํวโร ฆาเนน สํวโร สาธุ สาธุ ชิวหาย สํวโร กาเยน สํวโร สาธุ สาธุ วาจาย สํวโร มนสา สํวโร สาธุ สาธุ บ ท ที่ 5 ขั น ธ์ 5 DOU 99