คุณสมบัติของพระภิกษุสงฆ์ที่มีความสัมพันธ์กับความเสื่อมและความเจริญของพระพุทธศาสนา : หน้า 59/63

ย้อนอดีต...ท่องประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนา ตอนที่ ๒๕ ผู้กุมค ขจ มความเสื่อมและความเจริญ ของพระพุทธศาสนา (๒) ภาพ : พ.ณัฏฐวัฒน์ ณฏฐิโต หลวงพี่เปรม คุณสมบัติของพระภิกษุสงฆ์ที่มีความสัมพันธ์กับความเสื่อมและความเจริญของพระพุทธศาสนา เสอม ภิกษุศึกษาเล่าเรียนพระธรรมวินัยที่สืบทอดมาไม่ดี ภิกษุเป็นผู้ว่ายาก ไม่อดทน ไม่น้อมรับคำแนะนำสั่งสอนด้วยความเคารพ ภิกษุ พหูสูตทรงธรรมวินัยและมาติกา ไม่ทำหน้าที่บอกธรรมแก่ผู้อื่นโดยเคารพ ภิกษุเป็นผู้มักมาก ย่อหย่อน ไม่ปรารภความเพียรเพื่อบรรลุธรรม เจริญ ภิกษุศึกษาเล่าเรียนพระธรรมวินัย มวินัยทสิบทอดมาดวยด e did ภิกษุเป็นผู้ว่าง่าย มีความอดทน น้อมรับคำแนะนำสั่งสอนด้วยความเคารพ ภิกษุผู้พหูสูตทรงธรรมวินัยและมาติกา ทำหน้าที่บอกธรรมแก่ผู้อื่นโดยเคารพ ภิกษุเป็นผู้ไม่มักมาก ไม่ย่อหย่อน ปรารภความเพียรเพื่อบรรลุธรรม สงฆ์แตกแยกกัน ใส่ร้ายกัน ทอดทิ้งกัน ทำให้ผู้ที่ยังไม่เลื่อมใสก็ไม่เลื่อมใส ผู้ที่เมียมใสแล้วก็กลายเป็นอื่นไป สงฆ์สามัคคีกัน ชื่นชมกัน ไม่ทอดทิ้งกัน ทำให้ผู้ที่ยังไม่เลื่อมใสในสงฆ์นั้นก็เลื่อมใส ผู้ที่เลื่อมใสแล้วก็เลื่อมใสยิ่งขึ้น ที่มา: ตติยสัทธัมมสัมโมสสูตร อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ๒๒/๑๕๖/๒๕๕-๒๕๘ แปล.มาร สรุปก็คือ ผู้ที่ทำให้ศาสนาเจริญ คือ พระภิกษุผู้ศึกษาธรรมวินัย ฝึกฝนตนเอง สอนธรรมะ บรรลุธรรม และสามัคคีกัน จึงจะทำให้เป็นที่ตั้งแห่งความศรัทธา ของตนเองและผู้อื่นได้นะครับ