กิจกรรมการปฏิบัติธรรมในแอฟริกา : หน้า 50/159

3 กิจกรรมในครั้งนี้ พีชเอเจนต์อายาไม่ทำให้ เหมือนเดิม ส่วนทีมงานในพื้นที่ คือ ฟาติมาตา และคุณแม่ของเธอ มาดามเคน ก็ให้ความช่วยเหลือ อย่างเต็มที่ คือเป็นทั้งผู้จัดงาน สปอนเซอร์ และ หาอาสาสมัครมาช่วยงาน ผู้เข้าร่วมโครงการในครั้งนี้ค่อนข้างต่าง ทุกคนผิดหวัง เธอติดต่อประสานงานได้ดีเยี่ยม จากแอฟริกาตะวันออก ผู้คนแถบนี้มีลักษณะ แข็ง ๆ และเคร่งเครียดกว่าทางแอฟริกา ตะวันออกมาก โดยเฉพาะชาวไนจีเรียและ กานา ทำให้ต้องใช้เวลาเปิดใจอยู่นาน ในวันแรก ทุกคนนิ่งเงียบ เกร็ง ประหม่า มาดามเคนเป็นคนอเมริกันโดยกำเนิด ไม่ค่อยคุย ไม่ยิ้ม ไม่มีคำถาม ถึงแม้มีก็ไม่กล้า (แอฟริกันอเมริกัน) เธอแต่งงานกับคนเซเนกัล ถาม ซึ่งน่าจะเป็นเพราะพวกเขาต้องเผชิญชีวิต จึงย้ายมาอยู่ที่นี่ และตั้งโรงเรียนมัธยมปลายสอง ที่โหดร้าย และไม่คุ้นเคยกับชีวิตที่ผ่อนคลาย ภาษาขึ้น ชื่อ The Senegalese American เนื่องจากแถบนี้มีปัญหาสงครามกลางเมือง Bilingual School มาดามเคนให้การสนับสนุนเรื่องรถรับส่ง ตลอด อายาเองก็ยังบอกว่า ผู้คนแถบนี้หย่อน และคนขับรถ บริการน้ำปานะตลอดงาน โดยติดต่อ เรื่องวินัยและความรับผิดชอบกว่าผู้คนทาง เจ้าของโรงงานน้ำผลไม้ให้มาเป็นสปอนเซอร์ ตะวันออก ดูได้จากการนัดออนไลน์และการ ติดต่อโรงแรมที่ใช้เป็นสถานที่จัดปฏิบัติธรรม เข้าร่วมกิจกรรมในวันแรก ที่พวกเขาไม่ค่อย และช่วยขอส่วนลดให้ ก่อนหน้านี้เธอเคยเสนอ ตรงเวลา เสียงดัง ไม่เป็นระเบียบ ให้ใช้สถาบันวิทยาศาสตร์ของเธอเป็นสถานที่จัด สิ่งแวดล้อมที่โหดร้ายหล่อหลอมให้ ปฏิบัติธรรม แต่เพราะไม่มีห้องปฏิบัติธรรมและ พวกเขาเคร่งเครียด ยิ้มยาก และอมทุกข์ จิตใจ ระบบครัว มีแต่ห้องพัก จึงไม่สามารถใช้งานได้ ที่กระเจิดกระเจิงทำให้พวกเขาไร้ระบบระเบียบ ส่วนฟาติมาตาจบการศึกษาปริญญาตรี แต่เมื่อได้มาปฏิบัติธรรมอบรมจิตจนเกิด จากประเทศสหรัฐอเมริกา เธอมาช่วยขับรถ ความสุข พวกเขาก็เปลี่ยนแปลงไปมาก หาสถานที่ปฏิบัติธรรมทั้งใกล้และไกล และ ในวันสุดท้าย ทีมงานสังเกตได้ว่า พวก ประสานงานเรื่องต่าง ๆ เรียกว่าทำงานเสมือน เขามีใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ร่าเริงเบิกบาน กล้าพูด เป็นพีซเอเจนต์คนหนึ่ง คุยกับพระอาจารย์ และยังช่วยกันแต่งเพลง อย่างสนุกสนาน แต่ก็สงบเสงี่ยมและอ่อนน้อม ที่สำคัญพวกเขาไหว้ทุกครั้งที่เดินผ่านพระ และไหว้ได้สวยเสียด้วย กรกฎาคม ๒๕๕๗ อยู่ในบุญ ๔๙