การประหยัดการใช้จ่าย : หน้า 76/159

๑๓. จงเป็นผู้รู้จักประหยัดการใช้จ่าย การจับจ่ายใช้สอยของท่าน ซึ่งเป็นการประจำก็ดี ถ้าเป็นการจรชั่วคราวก็ดี เราต้องช่วย ตรวจตราการได้การเสียด้วย ไม่ควรเสียก็อย่าให้เสีย ถ้าไม่ใช่หน้าที่เรากระทำก็ให้ร่ำเรียนให้ท่าน ทราบตามความจริง อย่าส่งเสริมเติมต่อให้มากมายออกไปจากเหตุการณ์อันจำเป็น จึงจะนับว่า เรามีความกตัญญูต่อนาย และส่วนตัวเราก็เหมือนกัน จึงมีความมัธยัตจับจ่ายใช้สรอยแต่พอควร อย่าชุ่ยใช้ให้เกินการ จากผลประโยชน์ที่เราพึงได้ กล่าวคือ ได้อยู่เดือนละ ๒๐ ฤา ๓๐ บาท จะไปซื้อหมวกสาน ปานามาใบเดียวหมด ถ้าร่มสปริงเสียกันเดียวสิ้น ฤาอีกนัยหนึ่งนุ่งม่วงเสมอ ๆๆ ผ้าพื้นก็ดีต้องมีสี ครบถูกวันอาทิตย์, จันทร์, อังคาร, พุธ, พฤหัสบดี, ศุกร์, เสาร์ เช่นท่านที่ทรัพย์บริบูรณ์ก็เต็มที่ เพราะสีต่าง ๆ มันตกง่าย เสียง่ายและก็เปลือง ไม่เหมือนสีน้ำเงินอ่อนแก่และสีม่วงแก่ ใช้ทนและ สุภาพเรียบร้อย เข้าไหนเข้าได้ดีด้วย ฟุ้งเฟ้อเกินนัก ก็หมดเปลืองมาก จะเอาที่ไหนใช้จ่ายการ จำเป็นอย่างอื่นอีกได้เล่า ควรจะสงวนใช้แต่พอควรกันกับผลที่ตนหาได้ ฤาประหยัดยั้งไว้บ้าง ดังคำโบราณว่า “หาเมื่อดี ไว้กินเมื่อไข้” ด้วยไม่จำเป็นจะต้องแข่งขันกับท่านที่บริบูรณ์ ผ่อนผันใช้จ่าย แต่การที่ควร เพียงแต่ไม่ปฏิกูลเหลือเกินเท่านั้น ก็ไม่มีท่านผู้ใดจะติฉินได้ เท่านั้นก็เห็นว่าพอแล้ว ถ้าเราขึ้นฟุ้งเฟ้อเป้อเย้อกะฐินบกเกินไปจะไม่ดี ควรสงบเสงี่ยมตน เช่นเขาว่า “หวีหัวแต่ พอเกล้า กินเหล้าแต่พอเมา” ถ้าหาไม่จะเกิดความเดือดร้อน และชักนำให้เราประพฤติชั่วได้ด้วย ความประมาท เพราะธรรมดาคนเมื่อทำชั่วหลวมตัวเข้าไปมาก เหลือที่จะแก้ไขด้วยทางตรง สุจริตแล้ว มันก็ต้องเลยแก้ไปด้วยทางคกที่ทุจริต เสียผู้เสียคนไปด้วยความจําใจแลจวนตัวเข้า อีกอย่างหนึ่ง อย่าให้เป็นเช่นแม่ค้าขายผัก ฤาของต่าง ๆ คอนเรือกระเดก ๆ ขายของ ยังค่ำ และตื่นไปซื้อของและทำของขายฤาเที่ยวเร่ขาย เหน็ดเหนื่อยไม่ใช่น้อย พอค่ำลงก็ไปดู ยีเกฤาลคร และประพฤติเล่นการพนันต่าง ๆ กลับมาก็เตรียมท่าของ ฤาแต่มืดก็ต้องไปซื้อของ ขายของอีก เวียนกระทำเช่นนี้เสมอ ได้กำไรมาก็พอหมดไปกับเกลคร และการเล่นต่าง ๆ เช่นนี้ เป็นที่น่าอนาถใจเต็มที่ เปลืองแรงเปลืองอายุไม่น้อย ยังจะเสียอะไรต่ออะไรอีก ในประเภทเช่นนี้ ไม่น่าประพฤติเลย ออกสนุกสนานบ้าง ก็เพียงแค่ชั่วครั้งชั่วคราวเถิด พูดง่าย ๆ ไปอยู่บ้านใคร ไปทํางานที่ไหน ให้ช่วยกันประหยัดด้วย ไม่ควรจ่ายก็อย่าไปจ่าย ขอให้ทราบไว้ด้วยว่า สมบัติทุกชิ้นของคนเรานั้นเกิดขึ้นมาได้ด้วยอำนาจของบุญ เมื่อบุญหมดสมบัติ ก็หาย ถ้าเราใช้อย่างสุรุ่ยสุร่ายไม่รู้คุณค่าก็เท่ากับดูถูกบุญ เอาบุญมาทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ พอหมดบุญ ก็ถึงแก่วินาศสันตะโรพอดี ยกตัวอย่าง ในวัดพระธรรมกายนี้ เสื่อที่มีไว้ใช้สอยมี ๓ ชนิด ตั้งแต่ คุณภาพดี ปานกลาง และค่อนข้างเลว เหตุที่หลวงพ่อไม่ซื้อเฉพาะคุณภาพดี หรือเฉพาะคุณภาพ ปานกลาง หรืออย่างเลว อย่างใดอย่างหนึ่งไว้ใช้ทั้งหมด ก็เพราะเลือกไว้ใช้ตามความจำเป็น อย่างนี้ กรกฎาคม ๒๕๕๗ อยู่ในบุญ ๗๕