การดูแลสุขภาพแม่ : หน้า 29/45

ของชาติได้ตลอดมา เคยเจออีกท่านหนึ่ง เป็นผู้หญิง ท่านยังมีชีวิตอยู่ แต่แม่ท่านเสีย แล้วแม่ของท่านพออายุ ๔๐ เดินเหินก็ชักไม่ค่อยคล่อง มีอาการเซ ท่าน สั่งนักสั่งหนาเลยเรื่องห้องน้ำ สั่งคนใช้เป็นคำขาดว่า คำขาดว่า ต้องตามเช็ดห้องน้ำ ให้แห้ง ท่านกลัวแม่จะลื่นในห้องน้ำ คนแก่ถ้าลื่นในห้องน้ำเดี๋ยวก็ตาย ล้ม ๕ โครมศีรษะฟาดพื้นก็ตาย แล้วท่านสั่งเฉียบขาดเลย แล้วตัวท่านเองถ้าไม่ กำลังติดงานอะไรพันพันจริงๆ ท่านไม่ให้คนใช้พยุงแม่เข้าห้องน้ำหรอก ท่านจะไปพยุงเอง แล้วพอถึงจุดหนึ่งท่านไม่ให้แม่เข้าห้องน้ำหรอก ท่าน เตรียมกระโถนให้แม่ใช้ แล้ววันไหนถ้าท่านไม่ได้ทำงาน ท่านอยู่บ้าน ท่าน จะเอากระโถนไปเทเอง ถามท่านว่าทำไมไม่ให้คนใช้เทกระโถนแทน อันนี้ เป็นเงื่อนนะ ทานเทกระโถนของ ท่านบอกว่าแม่ ๔๐ แล้ว โรคที่ห่วงที่สุดก็คือพวกกระเพาะ แม่เอง ดูมันทุกวันไป พวกลำไส้ไม่ทำงานหรือทำงานไม่ เต็มที่ เราได้เอาไปเทเองได้เห็นชัด ๆ มีอะไรเปลี่ยนแปลง ว่า ตอนนี้นะท้องไส้แม่เป็นอย่างไร แม่ช่วยตัวเองเริ่มจะไม่ค่อยได้ แล้ว การรักษาสุขภาพตัวเองชักจะไม่ไหว เพราะฉะนั้นเราจะต้องดูจะให้คนใช้ดู ในร่างกายของแม่ ท่านรู้ตลอด นะอย่างไรเสียมันก็รอบคอบไม่เท่าเรา เพราะฉะนั้นท่านเทกระโถนของแม่ เอง ดูมันทุกวันไป มีอะไรเปลี่ยนแปลงในร่างกายของแม่ท่านรู้ตลอด ท่าน ไม่ได้เป็นแพทย์ แต่ว่าเมื่อติดตามสังเกตมากเข้าๆ ก็จะรู้ ปรากฏว่าแม่ ของท่านกว่าจะละโลกอายุก็ตั้ง ๔๙-๙๐ แนะ นี่เขาทำกันอย่างนี้ ยอมสละความสุขส่วนตัวมาเทกระโถน เพราะ พระคุณแม่ 52 ว่าพระคุณของพ่อของแม่ ถ้าเรานึกให้ดีแล้วพระคุณของท่านมากล้นเหลือ หลายจนกระทั่งกลบความปฏิกูลของอุจจาระของปัสสาวะได้หมด คนอย่างนี้ คนที่มองเห็นพระคุณของพ่อแม่ว่าท่วมท้นแก่ตัวเองอย่างเหลือหลาย จนกระทั่งกลบความปฏิกูลของอุจจาระปัสสาวะได้ แสดงว่าคุณธรรมในใจ ของท่านผู้นั้นไม่เบาเลย แม้เทวดาก็ต้อง เป็นขอสังเกต เกรงใจ นี้ก็เป็นข้อสังเกตสำหรับคนที่ สำหรับคนที่ดูแล ดูแลแม่ตลอดว่า ไม่มีใครตกต่ำสักคน แม่ตลอดว่า ไม่มี ใครตกต่ำสักคน ลออแล้วดูแลแม่ไม่ได้ ท่านชอบเสื้ออะไร ผ้าถุงหรือกระโปรงอะไรยังไง ทรงยังไง ต้องตามท่านให้ทันล่ะ ท่านชอบคุยเรื่องอะไรก็ต้องเออออห่อหมกไปกับ ท่านได้ แล้วคนแก่คุยนี่คุยวนนะ จะเตือนก่อน บางทีเรื่องนั้นท่านคุยให้เรา ตั้งสี่ห้าสิบครั้งแล้ว พอเจอหน้าเราท่านก็คุยใหม่อีกแหละ เหมือนอย่าง กับเป็นเรื่องใหม่ ๆ ที่ท ที่ท่านเพิ่งนึกได้อย่างนั้น ไอ้เราก็นึกว่าจะมีอะไรใหม่ พอเข้าไปฟัง โถ.. นี่เป็นครั้งที่ร้อยแล้วนี่แต่ท่านลืม เอ้า เราก็ต้องตั้งใจฟัง ถ้าไม่ตั้งใจฟังท่านจะน้อยใจว่า อ้อ..โตแล้ว เดี๋ยวนี้เห็นท่านไม่มีค่า น้อยใจ คนแก่ถ้าน้อยใจเดี๋ยวอายุสั้น พอน้อยใจขึ้นมาไม่อยากอยู่ พอไม่อยากอยู่ ก็เลยไม่อยากกิน นี่ให้น้อยใจไม่ได้ ถามว่าทำไมจึงไม่ตกต่ำ ตอบว่าคนอย่างนี้ ต้องเป็นคนละเอียดลออ ถ้าไม่ละเอียด เพราะฉะนั้น ถึงแม้เรื่องท่านพูดซ้ำแล้วซ้ำอีกเป็นร้อยครั้งก็ต้องฟัง ต้องฟังอย่างตั้งใจเสียด้วย แล้วเห็นท่านลืมๆ หลงๆ อย่างนี้เถอะ เรื่อง อะไรเมื่อ ๒๐ ปี ๓๐ ปี ท่านเล่าไม่ขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่คำเ ท่านเล่าได้เป็นฉากๆ เชียวนะ 53 พระคุณแม