การใช้ชีวิตอย่างมีเป้าหมาย : หน้า 62/83

62 มีอยู่ก็ยังไม่หมด เขาเกิดความคิดว่า “ไม่มีประโยชน์อะไรเลย ที่จะครอง ทรัพย์นี้อยู่ ควรใช้ช่วงเวลาในวัยหนุ่มที่ยังแข็ง แรงอยู่ ทำความเพียรให้เกิดขึ้น เพื่อให้ได้ อภิญญาและสมาบัติจะดีกว่า” คิดดังนี้แล้ว ก็เปิดประตูเรือนทุกบาน ประกาศให้ผู้คนทั้งหลายเข้ามาหยิบทรัพย์ไปได้ ตามความต้องการ แล้วออกเดินทางเข้าป่า บวช เป็นฤาษี มีชีวิตอยู่อย่างมักน้อยสันโดษอย่างยิ่ง อาศัยเพียงผลไม้ ใบไม้ ตามที่มีในที่นั้นเป็น อาหาร มีสุขอยู่ตามโคนไม้ ถือธุดงควัตรเพื่อ ขัดเกลากิเลส ต่อมาไม่นานได้เข้าถึงอภิญญา สมาบัติ มีความสุขเพลิดเพลินในธรรมอย่างยิ่ง เพียงเท่านี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้กัมพล ศิลาอาสน์ของพระอินทร์ร้อนผิดปกติขึ้นมาได้ พระองค์พึมพำว่า “ใครหนอที่เป็นเหตุ”