การหยุดอยู่กลางของจิตใจมนุษย์ : หน้า 41/78

เมื่อเราเกิดมาเป็นมนุษย์ใจเราก็หยุดอยู่กลาง เมื่อเวลาเราจะหลับใจเราก็ต้องไปหยุดกลาง ผิดกลางหยับไม่ได้ ผิดกลางเกิดไม่ได้ ผิดกลางตายไม่ได้ ผิดกลางตื่นไม่ได้ ต้องเข้ากลางถูกกลางจะเป็นเกิด เป็นตื่นกันทีเดียวอยู่ตรงไหน ในมนุษย์นี้มีแห่งเดียวเท่านั้น ศูนย์กลางกายมนุษย์ สะดีอทะลุหลังชีกถ่ายกลุ่มเส้นหนึ่งตั้ง ได้ระดับกรอบปรอทที่เดียว สะดีอทะลุหลังชีกถ่ายกลุ่มเส้นหนึ่งตั้งขวาทะลุซ้ายชีกถ่ายกลุ่มอีกเส้นตั้งอยู่ในระดับแค่กัน ได้ระดับกันทีเดียว ได้ระดับกันเหมือนแม่น้ำทีเดียว ระดับน้ำหรือระดับปรอทแบบเดียวกัน เมื่อได้ระดับเช่นนั้นแล้วดำทั้ง ๒ เส้น ข้างหน้าข้างหลังตั้ง ตรงกลางจรดกัน ตรงกลางจรดกันนั้นแหละเขาเรียกว่ากลางก็ที่เส้นถ่ายคดกันไปนั่น กดลงไปนั่นกลางก็ที่กลางก็ และกลางก็แหละถูกกลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ไสบริสุทธิ์ เท่าฟองไข่แดงของไข่กลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์นี้แหละ เรกเรามาเกิดเอาใจหยุดอยู่ตรงนั้น ตายไปก็อยู่ตรงนั้น หลับก็ไปอยู่ตรงนั้น ตื่นก็ไปอยู่ตรงนั้น นั่นแหละเป็นที่ดับ ที่หลับ ที่ตื่น กลางแท้ ๆ เทียว กลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ ไสบริสุทธิ์ เท่าฟองไขแดงของไข่ กลางนั้นแหละ ตรงกลางนั้นแหละ