การมีธรรมเป็นใจ : หน้า 36/112

พระพุทธเจ้า น ดาวดา สถูปโร ยวาดา พุทธ ภาคติ โอ จ อุปปามี สุตวา สงาม กายเน ปุตติ สขา สถูปโร โทติ โย ธมม น ปุปมาชดิ คำแปล บุคคลไม้นบ่าวทรงธรรม ด้วยเหตุเพียงพูดมา ส่วนผูใด ถึงได้ดับดับรับฟังน้อย แต่เห็นธรรมด้วย ใจ ไม่ประมาทในธรรม ผู้นั้นแล เรียกว่าผู้ทรงธรรม คำอธิบายขยายความ สมัยนี้ คนมีความรู้ถือยิธรรมเรื่องชิด สงบ ปัญญา มีมาก แต่คนยังใจร้ายนิสัย หวาดระแวง เพื่อ สร้างกวานมายปฏิญาณน้อย เพราะการทำได้บูด ได้นั้นไม่เหมือนกัน การเป็นนักปฏิบธรรม จะมีอ กใจให้ละจากกิเลส ยากกว่าการเป็นนักปราชญ์ ที่ค้นคว้าศึกษาแต่ด่า นักปฏิบัติธรรมจะต้องเผชิญหน้ากับกิเลสที่มี อยู่ในตนเองจริง ๆ แต่ก็ปราชญะจะรู้จักแค่เพียงชื่อของธรรมะ กับชื่อของกิเลสเท่านั้น ไม่มีโอกาสที่จะรู้ถึงกิเลสตัวจริงที่อยู่ในตัวของตัวเองเลย ถึง แม้ว่าผู้นั้นจะจารธรรม หรือตุครธรรมได้มาเพียงไร ก็ไม่อาจยังให้บุคคลนั้นเข้าสู่ธรรมได้ แต่ถ้าบุคคล ใด ถึงแม้จะพูดธรรมะไม่เก่ง จำธรรมได้น้อย แต่ ทำทานด้วยใจที่เสียสละ รักษาศีลได้บริสุทธิ์บริบูรณ์ เจริญสมถภาพาอย่างแกลกเป็นแนวทางโดยไม่อาย แก้กรรม เพื่อจะได้ “รัฐธรรม-เห็นธรรม” จากใจที่ สงบ สะอาด และสว่าง ผู้นั้นแ ฉะ พระพุทธเจ้าท่านสรรเสริญว่า -เป็น ผู้ทรงธรรม-