การเผชิญหน้ากับความตายและวิญญาณ วารสารกัลยาณมิตร ปี 2529 ฉบับที่ 1 เดือนมกราคม หน้า 95
หน้าที่ 95 / 112

สรุปเนื้อหา

บทความนี้สะท้อนความจริงของชีวิตที่เกี่ยวกับการเผชิญหน้ากับความตาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคุณพ่อของผู้เขียนป่วยเป็นโรคมะเร็ง และความคิดเห็นเกี่ยวกับการช่วยชีวิตบุคคลที่รัก เรื่องนี้เผยให้เห็นถึงความรู้สึกสูญเสียและการค้นหาความหวังในเวลาที่ยากลำบาก อดทนและปล่อยความทุกข์ไปกับการพูดคุยกับผู้คนรอบข้าง แม้ว่ามักจะไม่มีใครสามารถช่วยอย่างแท้จริง แต่ผู้เขียนยังคงพยายามเข้าใจสถานการณ์และความรู้สึกของตัวเอง

หัวข้อประเด็น

-การสูญเสีย
-ความทุกข์
-มะเร็ง
-ความหวัง
-การสนทนา

ข้อความต้นฉบับในหน้า

ความจริงผมเป็นพุทธนะ เป็น ไม่เห็นจะบังคับอะไรได้เลย ก็เลยคิด คิดว่าหวงพ่ออะไรยังหนุ่มเท่าๆ เรา ตามที่เกิดมานั่นเอง ตามทะเบียน ว่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตอนที่คุณพ่อเสีย ท่านป่วยหนักด้วย โรคมะเร็ง ผมก็ทุกข์มากนัก ท่ายใจจะ ช่วยชีวิตคุณพ่อไว้ได้ หมอคุยไหนที่วา แม่ๆ การทรงเจ้างๆ ส่วนไหนมามี วิสัยไปไม่หามมาก บางแห่งก็บอกว่า สามารถดูดดวงต่อๆให้อยู่ได้ องค์ โนนั้นกุญได้แม่กัน กับบโอ้ไม่เป็นไรๆ hาย แค่พ่อเสียก็ได้คง เพราะ เท่าที่พูดมาไม่เห็นมีใครช่วยเราสักคน ทุกคนได้แต่พูด ถ้าสำเร็จขึ้นมาทุกคน จะต้องว่า นี่อ่ะนะ บอกแล้วไงล่ะ แต่พอ ดายกลับไม่มีใครพูด เราก็เลยปลดผงก คุยกันฉันนี่เอง เราก็เลยปลดผงก "ความจริงผมเป็นพุทธนะ เป็น ไม่เห็นจะบังคับอะไรได้เลย ก็เลยคิด คิดว่าหวงพ่ออะไรยังหนุ่มเท่าๆ เรา ตามที่เกิดมานั่นเอง ตามทะเบียน ว่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตอนที่คุณพ่อเสีย ท่านป่วยหนักด้วย โรคมะเร็ง ผมก็ทุกข์มากนัก ท่ายใจจะ ช่วยชีวิตคุณพ่อไว้ได้ หมอคุยไหนที่วา แม่ๆ การทรงเจ้างๆ ส่วนไหนมามี วิสัยไปไม่หามมาก บางแห่งก็บอกว่า สามารถดูดดวงต่อๆให้อยู่ได้ องค์ โนนั้นกุญได้แม่กัน กับบโอ้ไม่เป็นไรๆ hาย แค่พ่อเสียก็ได้คง เพราะ เท่าที่พูดมาไม่เห็นมีใครช่วยเราสักคน ทุกคนได้แต่พูด ถ้าสำเร็จขึ้นมาทุกคน จะต้องว่า นี่อ่ะนะ บอกแล้วไงล่ะ แต่พอ ดายกลับไม่มีใครพูด เราก็เลยปลดผงก คุยกันฉันนี่เอง เราก็เลยปลดผงก"
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More