พระธรรมเทศนา : หน้า 9/44

เมื่อจะเอาคนมาเป็นล้าน มีทางเดียวต้องฝึกคน ให้ละเอียดให้ได้ เพราะฉะนั้นท่านจะใช้คำพูดนี้อยู่เสมอ พิมพ์พระเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทำความสะอาดอุปกรณ์ ทุกอย่าง ให้คนต่อไปมีความรู้สึกว่าฉันเป็นคนแรกที่มา พิมพ์พระ ถ้ายังฝึกให้ผู้ที่มาวัดเป็นประจำเป็นหมื่นเป็นแสน มีความเป็นระเบียบอย่างนี้ไม่ได้ทั้งหมด อย่าว่าแต่จะเอา คนเป็นล้านมาร่วมสร้างบุญ หลวงพ่อว่าสัก ๓-๔ แสน คนเท่านั้น เดี๋ยวได้มีการเหยียบกันตาย หลวงพ่อรู้จักกับท่านมา ๓๐ กว่าปี ถ้าว่าไปแล้ว ก็ไม่ได้เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขอะไรกับท่าน ท่านก็ทนฝึก หลวงพ่อมา ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงทิ้งหลวงพ่อไปนานแล้ว พระภิกษุสามเณรในวัดเดี๋ยวนี้ก็มีพันกว่ารูป ซึ่งมาจาก ไหนก็ไม่รู้ ท่านก็เคี่ยวเข็ญลูกพระลูกเณรมาตามลำดับๆ เคี่ยวเข็ญพวกเราที่มาวัดกันเป็นประจำ ให้มีความเป็น ระเบียบ มีความละเอียดประณีตให้ได้ เพราะถ้าทำงาน หยาบๆ ให้ละเอียดๆ ได้อย่างนี้ ชาตินี้จึงจะมีสิทธิ์เข้าถึง ธรรมกายได้ ไม่งั้นอย่าไปหวังเลยนะ ถ้าไม่ฝึกให้ดี แม้เรื่องการเข้าห้องน้ำแล้วไม่ช่วย กันรักษาความสะอาด จนกระทั่งคนที่เข้ามาใช้ต่อจาก เราแล้วไม่เกิดความรู้สึกว่า ฉันมาเข้าเป็นคนแรก ถ้ายัง ไม่สะอาดระดับนั้นล่ะก็ การรวมคนจำนวนมากมาปฏิบัติ ธรรมคงทำไม่ได้ เมื่อรวมคนจำนวนมากมาปฏิบัติธรรม พระธรรมเทศนา พ ร ะ ภ า ว น า วิ ริ ย คุณ ปากน้ำ ถ้าพระไม่คิดทำอย่างนี้ แล้วทำอย่างไรล่ะ พระจะได้บุญละเอียดๆ ตามหลวงปู่ท่านทันเหมือนอย่าง ที่ยายทันน่ะ มันก็ต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพันกันอย่างนี้ แหละ” ยายก็ว่า “ตามใจ แต่ยายบอกก่อนนะ เหนื่อย ซี่โครงบานเลยละ” เมื่อท่านมีปณิธานอย่างที่ว่ามานี้ โครงการต่างๆ ที่เราฟังแล้วแต่ละเรื่องเหลือเชื่อทั้งนั้น แต่ว่ากลายเป็น จริงได้ เพราะว่าก่อนที่ท่านจะตั้งโครงการ ท่านมองไป เป้าสุดท้ายคือชาติสุดท้ายที่จะถึงที่สุดแห่งธรรม แล้วค่อย แตกงานมาเป็นชิ้นย่อยๆ ตามลำดับ ปีนี้ หลวงพ่อธัมมชโยท่านคงเดินตามรอยยาย ตัวท่านเองก็จะอายุ 50 ปีแล้ว ตั้งใจเก็บเสบียงให้มาก ที่สุดเท่าที่จะมากได้ เพื่อให้พอที่จะเลี้ยงตัวเอง แล้วก็ เลี้ยงพวกเราที่ตามมาในภายหลัง จนกระทั่งไปให้ถึงจุด สุดท้าย เพราะฉะนั้นก่อนจะถึงจุดนั้น ก็ขอให้พวกเรามา ช่วยกันเตรียมเสบียงให้เต็มที่ ให้เป็นเสบียงต่อเสบียงไป ใครทำบุญของตัวเองเต็มที่แล้ว ก็ให้ไปทำหน้าที่เป็น กัลยาณมิตรให้พ่อแม่พี่น้องพรรคพวกเพื่อนฝูงให้สมบูรณ์ จะได้เป็นเสบียงของส่วนรวมต่อไป ทั้งชาตินี้ ชาติหน้า ชาติต่อๆ ไป จนกระทั่งถึงที่สุดแห่งธรรม ตราบใดยังต้อง เวียนว่ายในวัฏสงสาร มาแก้นิสัยที่ไม่ดี มาสร้างบารมี ไม่ได้ รวมคนจำนวนมากมาเป็นเจ้าภาพไม่ได้ รวมพระ กันอีก ก็ยังมีเสบียงให้สู้กันต่อไป เมื่อถึงตอนนั้นเราคง จำนวนมากมาเป็นเนื้อนาบุญไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นการที่จะ เก็บเสบียงข้ามชาติให้พอไปถึงวันสุดท้ายนั่นก็เป็นไปไม่ได้ แต่เพื่อจะเก็บเสบียงให้ได้จนกระทั่งวันสุดท้าย ถึงที่สุด แห่งธรรมนั่นน่ะ วิธีการต่างๆ เหล่านี้จึงได้เกิดขึ้น เพราะ ฉะนั้นต่อแต่นี้ไป ไม่ว่าหยิบอะไร จะหยิบเหมือนช่าง เจียระไนเพชร เจียระไนพลอย คือต้องเจียระไนให้ดีที่สุด เพราะเมื่อเราคิดอย่างนี้ หยิบอะไรแล้วต้องดีที่สุด วิชา นี้ต้องถือว่าได้หลักการมาจากคุณยาย เพราะคุณยายใช้ คำว่า “ของหยาบๆ ยังทำให้ละเอียดไม่ได้ แล้วของ ละเอียดอย่างวิชชาธรรมกาย จะไปทำได้อย่างไร” มีอยู่วันหนึ่ง หลวงพ่อธัมมชโยท่านปรารภขึ้นว่า “ยังไงก็ตาม ก่อนตายจะฝึกผู้ที่มาวัดให้เข้าถึงวิชชา ธรรมกายไปเยอะๆ” คุณยายก็ถอนใจแล้วพูดกับท่านว่า “คนยุคนี้ใจ หยาบนะ ไหวเหรอ จะตายเปล่านะท่านนะ” ท่านก็ตอบยายไป “พระมาไม่ทันหลวงปู่วัด จะได้ไปถึงที่สุดแห่งธรรมพร้อมๆ กันทุกคน ขอให้ทุกท่านได้บุญเยอะๆ ในการบุญครั้งนี้ และ ขอให้บุญนี้จงส่งผลให้ได้สร้างบุญสร้างบารมีร่วมกับพระ เดชพระคุณหลวงปู่ พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย และคุณยายอาจารย์ไปทุกภพทุกชาติ ได้ช่วยกันปราบมาร ประหารกิเลสให้สิ้นเชื้อไม่เหลือเศษได้โดยง่ายตลอดไป ตราบวันถึงที่สุดแห่งธรรม เทอญ kalyanamitra.org