การบูชาบุคคลผู้ควรบูชา : หน้า 44/72

วันปลา 4 วัดเพียง 2 วัดโบสถ์ (บน) บางคูเวียง มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) วัดพระธรรมกาย จ.ปทุมธานี 6 ไปสมุทรปราก 5 วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ แม่น้ำเจ้าหรรษา เส้นทางมหาปูชนียาจารย์ พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ( บ้านเกิด อ.สองพี่น้อง จ.สุพรรณบุรี 2 วัดสองพี่น้อง จ.สุพรรณบุรี 8 วัดโบสถ์บน บางคูเวียง จ.นนทบุรี 6 วัดบางปลา อ.บางเลน จ.นครปฐม @ วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ กทม. @ วัดพระธรรมกาย จ.ปทุมธานี สถานที่ประดิษฐานรูปหล่อทองคําพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ณ อาคารปฏิบัติธรรม วัดบางปลา อ.บางเลน จ.นครปฐม อนุสรณ์สถานที่เผยแผ่ธรรมครั้งแรก ล้วนย่อมยกย่องบัณฑิตนักปราชญ์ผู้เป็นคนดีมี ศีลธรรม ทั้งนี้ทุกคนย่อมตระหนักดีว่า อนุสาวรีย์บุคคลสําคัญใดๆ ไม่ใช่จะเพียงแสดง ความงดงามมีค่าของวัตถุที่สร้างขึ้นเท่านั้น แต่ หากมุ่งประกาศความดีของท่านให้เป็นแบบ อย่างแก่บุคคลทั้งหลาย พร้อมทั้งย้ำเตือนให้ มหาชนต่างระลึกถึงคุณความดีของท่านเพื่อจะ ดำเนินรอยตาม ดังนั้น การพร้อมใจกันหล่อรูปเหมือน พระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำในครั้งนี้ ยิ่ง น่าจะสะท้อนให้ทุกคนตระหนักว่า ถึงเวลาหรือ ยังที่พวกเราทั้งหลายจะยกย่องคนดี เพราะ การยกย่องคนดีและการบูชาบุคคลผู้ควรบูชา ย่อมเป็นความประเสริฐและเป็นการยังความ เจริญรุ่งเรืองให้แก่ผู้กระทำการบูชานั้น ดังเช่น พระคาถาตอนหนึ่งที่ได้ยินเสมอๆ เวลาพระ สวดให้พรว่า อภิวาทนสีลิสฺส นิจจ์ วุฑฺฒาปจายิโน จตุตาโร ธมฺมา วฑฺฒนฺติ อายุ วัณโณ สุข พล ซึ่งอธิบายความหมายได้ว่า ธรรม ๔ ประการ คือ อายุ วรรณะ สุขะ พละ ย่อมเจริญแก่บุคคลผู้กราบไหว้เป็นปกติ และย่อมเจริญแก่ผู้อ่อนน้อมต่อท่านผู้เจริญ ด้วยคุณอยู่เป็นนิตย์ นั่นเอง พ ระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ได้บันทึก ประวัติของท่านเมื่อคราวดำรงสมณศักดิ์ที่ พระ ภาวนาโกศลเถร ว่า “ชาติภูมิเดิมเป็นพ่อค้า เข้าตั้งภูมิล่าเนา อยู่ที่บ้านหมู่เหนือของวัดสองพี่น้อง มีคลองกั้น เป็นระหว่างวัดกับบ้าน ค้าขายมาตั้งแต่อายุ ๑๔ ปีเศษๆ นับตั้งแต่บิดาล่วงไปก็เป็นพ่อค้าแทนบิดา เลี้ยงมารดามาจนถึงอายุ ๑๙ ปี ตรงนี้ได้ปฏิญาณ ตัวบวชจนตาย” ตั้งแต่นั้นมา ท่านก็ประกอบอาชีพตามปกติ ของพ่อค้ามาจนอายุครบ ๒๒ ปีจึงปรารภถึงการ บวชในปีนั้น ครั้นถึงเดือนกรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๙ ต้นเดือน ๘ ท่านได้อุปสมบท ณ วัดสองพี่น้อง อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี มีฉายาว่า จนฺทสโร ได้จำพรรษา อยู่วัดสองพี่น้อง ๑ พรรษา ปวารณาพรรษาแล้วเดินทางมาจำพรรษา ณ วัด พระเชตุพนฯ กรุงเทพฯ เพื่อเล่าเรียนพระธรรม วินัยต่อไป “ถึงพรรษา ๑๑ ก็สำเร็จในการเล่าเรียน คันถธุระได้พอสมควรแก่ที่ตั้งใจไว้ว่าต้องเรียน แปลให้ออกจะได้ค้นธรรมในมคธภาษาได้ตาม ต้องการ ก่อนแต่จะมาเรียนคันถธุระนั้น ได้ตั้ง หนังสือใบลานมหาสติปัฏฐานลานยาวไว้ที่วัดสอง พี่น้องผูกหนึ่งว่า ถ้าไปเรียนคราวนี้ต้องแปล หนังสือผูกนี้ให้ออก... แต่พอแปลออกก็หยุดในพรรษาที่ ๑๑ เมื่อ หยุดต่อการเรียนปริยัติแล้ว ก็เริ่มทำจริงจังในทาง ปฏิบัติ ก็คิดว่าในวัดพระเชตุพนนี้ ในอุโบสถก็ดีมี kalyanamitra.org