เส้นทางแห่งความดี : หน้า 45/72

เส้นทางมหาปูชนียาจารย์ เส้นทางแห่งความดี ของนักสร้างบารมี บริเวณกว้างขวางดีมาก เป็นสถานที่ควรทำภาวนามาก ประมาณครึ่งหรือค่อนคืนไม่มีนาฬิกา เห็นผัง แต่มาหวนระลึกถึงอุปการคุณของวัดบางคูเวียงใน ของจริงของพระพุทธเจ้า ในขณะนั้นก็มาปริวิตกว่า คลองบางกอกน้อย เจ้าอธิการสุ่มได้ถวายมูลกัจจายน์ ธรรมเป็นของลึกถึงเพียงนี้ ใครจะไปคิดคาดคะเนเอา แลคัมภีร์พระธรรมบทให้ ในตอนเล่าเรียนปริยัตินั้นก็ ได้ พ้นวิสัยของความตรึกนึกคิด ถ้ายังตรึกนึกคิดอยู่ มีอุปการคุณอยู่มาก ควรไปจำพรรษาแล้วจะได้แสดง ก็เข้าไม่ถึง ที่จะเข้าถึง ต้องทำให้รู้ตรึก นึกรู้คิด นั้น ธรรมแจกแก่ภิกษุ จึงได้กราบลาเจ้าคุณสมเด็จพระ หยุดเป็นจุดเดียวกัน แต่พอหยุดก็ดับ แต่พอดับแล้วก็ พุฒาจารย์ (เข้ม) เจ้าอาวาสวัดพระเชตุพน ไปจำ เกิด ถ้าไม่ดับแล้วไม่เกิด ตรองดูเถิดท่านทั้งหลาย พรรษาวัดบางคูเวียงในพรรษา ที่ ๑๒ นี้เป็นของจริง วิตกอยู่ดังนี้สักครู่ใหญ่ๆ จึงเข้าที่ต่อไป ใหม่ ราวสักสามสิบนาทีก็เห็นวัดบางปลาปรากฏ แต่พอได้กึ่งพรรษาก็มาหวนระลึกขึ้นว่า ใน เมื่อเราตั้งใจจริงๆ ในการบวช จ่าเดิมอายุสิบเก้า เหมือนตัวเองไปอยู่ที่วัดนั้น จึงมีความรู้สึกขึ้นมาว่า เราได้ปฏิญาณตนบวชจนตาย ขออย่าให้ตายใน จะมีผู้รู้เห็นได้ยากนั้น ในวัดบางปลานี้จะต้องมีผู้รู้เห็น ระหว่างก่อนบวช บัดนี้ก็ได้บอกลามาถึง ๑๕ พรรษา ได้แน่นอน จึงมาปรากฏขึ้น จนถึงออกพรรษารับกฐิน ย่างเข้าพรรษานี้แล้วก็พอแก่ความประสงค์ของเราแล้ว แล้วก็ลาสมภารวัดบางคูเวียงไปสอนที่วัดบางปลา บัดนี้ของจริงที่พระพุทธเจ้าท่านรู้ท่านเห็น เราก็ยังไม่ ราวสี่เดือน มีพระทำเป็นสามรูป คฤหัสถ์สี่คน นี้เริ่ม ได้บรรลุ ยังไม่รู้ไม่เห็น สมควรแล้วที่จะต้องกระทำ ต้นแผ่ธรรมกายของจริงที่แสวงหาได้มาจริงปรากฏ อย่างจริงจัง เมื่อตกลงใจได้ดังนี้แล้ว วันนั้นเป็นวัน กลางเดือน ๑๐ ก็เริ่มเข้าโรงอุโบสถแต่เวลาเย็น ตั้ง อยู่จนบัดนี้” (*ตัดตอนจากบันทึกพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ด สัจจาธิษฐานแน่นอนลงไปว่า ถ้าเรานั่งลงไปครั้งนี้ไม่ ซึ่งบันทึกเอง ลงพิมพ์ใน “มงคลสาร” ปีที่ ๑ เล่ม ๑ เมื่อ ๑ เห็นธรรมที่พระพุทธเจ้าต้องการ เป็นอันไม่ลุกจากที่นี้ กันยายน พ.ศ. ๒๕๐๓) จนหมดชีวิต เมื่อตั้งจิตมั่นลงไปแล้วก็เริ่มปรารภนั่ง จึงได้แสดงความอ้อนวอนแด่พระพุทธเจ้าว่า เมื่อมีประจักษ์พยานรู้เห็นในธรรมะที่ได้ค้นพบ “ขอพระองค์ได้ทรงพระกรุณาโปรดข้า แล้ว พระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ พระพุทธเจ้า ทรงประทานธรรมที่พระองค์ได้ทรง ได้มาปักหลักเผยแผ่อย่างจริงจัง ณ วัดปากน้ำ ตรัสรู้อย่างน้อยที่สุดแลง่ายที่สุดที่พระองค์ ได้ทรงรู้ ภาษีเจริญ มีผู้ประพฤติปฏิบัติรู้เห็นความเป็นจำนวน แล้วแด่ข้าพระพุทธเจ้า ถ้าข้าพระพุทธเจ้ารู้ธรรม มาก จวบจนกระทั่งสิ้นอายุขัยเมื่อวัย ๗๕ ปี คุณยาย ของพระองค์แล้ว เป็นโทษแก่ศาสนาของพระองค์แล้ว อาจารย์ มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ศิษย์เอก ขอพระองค์อย่าทรงพระราชทานเลย ถ้าเป็นคุณแก่ ผู้สืบสายธรรม พร้อมด้วยหมู่คณะมาพลิกผืนนา ๑๙๖ ศาสนาของพระองค์แล้ว ขอพระองค์ได้ทรงพระ ไร่ ณ ทุ่งรังสิต จ.ปทุมธานี จนกลายเป็นวัดพระ กรุณาโปรดพระราชทานแด่ข้าพระองค์ ข้าพระองค์ ธรรมกาย และขยายเป็นศูนย์กลางธรรมกายแห่งโลก รับเป็นทนายศาสนาในศาสนาของพระองค์จนตลอด ยังประโยชน์และสันติสุขให้เกิดขึ้นแก่ชาวโลกสืบต่อไป ชีวิต” kalyanamitra.org