การพ้นจากวัฏสงสารและการช่วยสรรพสัตว์ : หน้า 42/80

แต่ถ้าบางชาติพลาดพลั้งทำบาปอกุศลเข้า ก็จะต้องไปเกิดในทุคติ จะต้องวนเวียนตายเกิด อยู่อย่างนี้นับภพนับชาติไม่ถ้วน ความพลัดพรากจากสิ่งที่เป็นที่รัก ความผิดหวัง ไม่ได้ดังใจ เมื่อประสบเหตุการณ์สะดุดใจ บุคคลผู้นั้นจึง พลันคิดได้ว่า “วัฏจักรคือ ทะเลแห่งกองทุกข์ เป็นคุกใบใหญ่ที่ยังสรรพสัตว์ทั้งหลายให้ทน ทรมานอย่างแสนสาหัส วนเวียนอยู่ในวัฏสงสาร แห่งนี้ ยากที่จะพ้นจากวัฏสงสารนี้ไปได้ บุคคลผู้นั้นถือว่าเป็นอุดมบุรุษ ที่มองเห็น ทุกข์ภัยในวัฏสงสาร ท่านจึงได้คิดว่า วันหนึ่ง เราจักทำลายวัฏสงสารนี้ออกไปให้ได้ จะ ออกไปให้พ้นจากทะเลทุกข์ทรมานแห่งนี้ นี้คือความคิดของอุดมบุรุษ ที่มุ่งปรารถนาจะเป็นพระพุทธเจ้าในอนาคต อุปมาเหมือนคุกใบใหญ่ที่ขังสรรพสัตว์ทั้ง หลายเอาไว้ให้ทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส บังคับให้ต้องวนเวียนอยู่ในวัฏสงสารแห่งนี้ โดยยากที่จะพ้นจากวัฏสงสารนี้ไปได้ จึงได้คิด ต่อไปว่า วันหนึ่งเราจักทําลายวัฏสงสารนี้ ออกไปให้ได้ จะออกไปให้พ้นจากทะเลทุกข์ ทรมานแห่งนี้ และหากวันไหนที่เราออกจาก วัฏสงสารนี้แล้ว จะไม่ไปเพียงลำพัง แต่จะ นําพาสรรพสัตว์ทั้งหลายที่ร่วมทุกข์เกิดแก่ เจ็บตายนั้น ฝ่าวงล้อมนี้ออกไปด้วย เหมือน ดังนั้น ทุก ๆ คนก็สามารถตั้งความปรารถนาที่จะเป็น พระพุทธเจ้าได้ ไม่เฉพาะเจาะจงว่าจะเป็นใคร ทุกคนมีสิทธ์ที่จะเป็นพระพุทธเจ้าได้ทั้งสิ้น ทลายคุก คือ ภพสามออกไป บุคคลผู้มีความ คิดเช่นนี้ถือว่าเป็นความคิดของอุดมบุรุษที่มุ่ง ปรารถนาจะเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ใน อนาคตกาล ดังนั้น ทุกคนก็สามารถตั้งความ ปรารถนาที่จะเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ ตำาแหน่งนี้เป็นตำาแหน่งกลางๆ ไม่ผูกขาด ไม่เฉพาะเจาะจงว่าเป็นใคร ทุกคนมีสิทธิ์ที่ จะเป็นได้ทั้งนั้น เมื่อตั้งความปรารถนา แล้วก็สั่งสมบารมีให้ครบถ้วนบริบูรณ์