วันมาฆบูชาและความสำคัญของการประชุมสาวก : หน้า 5/82

และวิธีการของพุทธศาสนา วันมาฆบูชา วันที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ประกาศอุดมการณ์ หลักการ แก่เหล่าพระอรหันตสาวกผู้ทำหน้าที่เป็นประดุจ ทหารแห่งกองทัพธรรม ที่จะย่ำธรรมเภรีนำแสงสว่างแห่งธรรมไปจุดประกาย ในใจของมนุษยชาติ เหตุที่พุทธศาสนิกชนถือว่า “วันมาฆบูชา” เป็น วันสำคัญทางพุทธศาสนา เพราะมีเหตุการณ์พิเศษ ที่มาบรรจบกัน ๔ ประการ หรือที่เรารู้จักกันดีว่า "จาตุรงคสันนิบาต" อันเป็นประดุจการปฐมนิเทศใน การเผยแผ่พระพุทธศาสนาอย่างเป็นทางการนั่นเอง ซึ่งถือว่าเป็นปรากฏการณ์มหัศจรรย์ที่โลกต้องจารึก เพราะเป็นการประชุมของผู้บริสุทธิ์ล้วนๆ และเป็น ครั้งแรกที่มีการประชุมเพื่อรับฟังทิศทางการเผยแผ่ พระพุทธศาสนาให้เป็นไปในทิศทางเดียวกัน เหตุอัศจรรย์ในวันมาฆบูชา ๔ ประการ เป็นวันเพ็ญขึ้น ๑๕ ค่ำ ดวงจันทร์เสวย Q). มาฆฤกษ์ (วันเพ็ญเดือน ๓) ๒. พระภิกษุ ๑,๒๕๐ รูป มาประชุมโดยมิได้ นัดหมาย ๓. ทั้งหมดเป็นพระอรหันต์ ผู้ทรงอภิญญา ๔. พระภิกษุทั้งหมดเป็นผู้ที่ได้รับการบวช แบบเอหิภิกขุอุปสัมปทา ซึ่งพระบรมศาสดา ทรงประทานการบวชให้ มีใครบ้างมาเข้าร่วมประชุม พระอรหันต์จำนวน ๑,๒๕๐ รูป ที่เข้าร่วม สันนิบาตในครั้งนี้ แบ่งเป็น ๒ กลุ่มด้วยกัน คือ กลุ่มที่ ๑ คณะพระภิกษุอดีตชฏิล ๓ พี่น้อง มีท่านอุรุเวลกัสสปะเป็นหัวหน้า และบริวารทั้งหมด ๑,๐๐๐ รูป กลุ่มที่ ๒ คณะที่เป็นบริวารของพระสารีบุตร และพระโมคคัลลานะ มีจำนวน ๒๕๐ รูป การที่มีพระภิกษุจำนวนถึง ๑,๒๕๐ รูปมาเป็น องค์ประชุมสันนิบาตในครั้งนี้ มีส่วนสําคัญอย่างยิ่ง ต่อการปักหลักพระพุทธศาสนา โดยเริ่มจากแคว้น มคธ ซึ่งเป็นศูนย์กลางในการเผยแผ่ เพราะเป็น แคว้นใหญ่ที่สุดในอินเดียสมัยก่อน เป็นแหล่งรวม ความเจริญในทุกด้าน และมีเจ้าลัทธิต่างๆ แข่งขัน กันเรียกความศรัทธา ความเชื่อ จากประชาชน อยู่มากมาย การเผยแผ่พระพุทธศาสนาจึงต้องท่า อย่างเต็มที่โดยอาศัยกำลังจากภิกษุผู้เป็นคนท้องถิ่น ของแคว้นนี้เป็นหลักก่อน ซึ่งภิกษุทั้ง ๒ คณะนี้