วารสารอยู่ในบุญ : หน้า 81/82

อยู่ใน ที่ปรึกษา um พระมหาสมบุญ สมฺมาปุญโญ พระมหา ดร.สมชาย ฐานวุฑโฒ พระวิษณุ ปญฺญาทีโป พระอารักษ์ ญาณารกฺโข พระสมุห์อำนวยศักดิ์ มุนิสาโก บรรณาธิการบริหาร พระสมบัติ รกฺขิตจิตโต กองบรรณาธิการ พระดร.สมศักดิ์ จนฺทสีโล, พระวิชิต ผาสุกวาโส, พระตรีเทพ ชินจุกุโร, พระสนิทวงศ์ วุฑฒิวํโส, พระกล้าณรงค์ ญาณวีโร, พระธีระ นาถธมฺโม, พระมหาจตุรงค์ จตฺตมโล, พระมหาเอก จนฺทูปโม พระธนรินทร์ สิริธโร, พระวีรพงษ์ สงขวํโส, พระทรงวุฒิ ชยวุฑฺโฒ, ผศ.สุภาศิริ พะหูชนม์, วรวรรณ ถนอมพงษ์, วันชัย ภัทรโกมล,วินิช พันธุ์วิริยรัตน์, สุธิดา จินดากิจนุกูล, รัดเกล้า ลิ่วเฉลิมวงศ์, น้ำผึ้ง พุ่มมาลี, ระพีพรรณ ใจภักดี, บริบูรณ์ โนรีเวช, วริศรา เพชรวิภูษิต, กนกพร เทศนา, วรรณภา พลกลาง บรรณาธิการสารสนเทศ รักชนก ชนะพล, ภัทรพร ศิลปาจารย์, อภิรดี ตันติวาณิชยสุข, บุษบา ธาราสมบัติ ฝ่ายภาพ ศูนย์ภาพนิ่ง ฝ่ายศิลปกรรม ลือพงศ์ ลีลพนัง, กองพุทธศิลป์ วัลลภ นิลถนอม, ชัยชนะ กิตติโสภาพันธุ์ ภัทรา ศรีวสุธา, ปัณณภัสร์ ใต้ธงชัย, ศุภวิชฐ์ เหล่าเลิศพงษ์, ชนกมณฐ์ รักษาเกียรติ สุพัตรา ปัญญาแสง, พีระ แสงงาม ฝ่ายโฆษณา ปราณี ชัยผดุง ๐๘-๖๗๗๑-๒๒๖๘ ฝ่ายสมาชิก อรุณี พลกลาง ๐๘-๑๓๐๖-๕๓๙๓ ผ่องศรี ทานาแซง ๐๘-๖๙๘๐-๐๙๗๒ โรงพิมพ์ บริษัท รุ่งศิลป์การพิมพ์ (๑๙๗๗) จำกัด วารสาร “อยู่ในบุญ” เป็นวารสารเพื่อการเผยแผ่ธรรมะ ในพระพุทธศาสนาเป็นรายเดือน มีวัตถุประสงค์ดังต่อไปนี้ ๑.เพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจใน ธรรมะขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และเกิดกำลังใจในการปฏิบัติธรรม เพื่อเข้า ถึงธรรมะภายใน ๒.เพื่อปลูกฝังคุณธรรมแก่ประชาชนทุก เพศ ทุกวัย ทุกอาชีพและทุกระดับการศึกษา ๓.เพื่อถ่ายทอดความรู้ในพระพุทธ ศาสนา ให้ง่ายแก่การนำไปใช้ให้เป็น ประโยชน์ในชีวิตประจำวัน ๔.เพื่อส่งเสริมและสนับสนุนให้คนใน สังคมเป็นคนดีที่โลกต้องการ ๕.เพื่อเป็นสื่อกลางในการสืบทอดอายุ พระพุทธศาสนาให้เป็นที่พึ่งแก่ชาวโลกสืบไป ชีวิตที่สับสน.. ก็เข้าถึงธรรมได้ ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย ประกอบกับภารกิจหน้าที่ การงานอันมากมาย ทำให้บางคนคิดว่า หากจะเข้าถึงธรรมได้ ต้องตัดขาดจากโลกภายนอกเท่านั้น จริงอยู่...การตัดขาดจากโลกภายนอก ทำให้เรามีโอกาส เข้าถึงธรรมได้ง่ายกว่าผู้ที่ยังเกี่ยวข้องกับโลกอยู่ แต่ก็ไม่ได้ หมายความว่า คนที่ยังอยู่ทางโลกจะเข้าถึงธรรมไม่ได้ เพราะ พระธรรมกายมีอยู่ในตัวมนุษย์ทุกคน ศูนย์กลางกายก็มีอยู่ และ วิธีที่ง่ายที่สุด ลัดที่สุด ตรงที่สุดก็มีอยู่ คือ หยุดเป็นตัวสำเร็จ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม จะมีภาระขนาดไหน สถานภาพเป็นอย่างไร หากสามารถหยุดใจที่ศูนย์กลางกายได้ ก็เข้าถึงธรรมได้ เพราะ มรรคผลนิพพานมีอยู่ในตัวมนุษย์ทุกคน เพียงแต่ชาวโลกทั่วไป ไม่รู้กันว่าอยู่ตรงไหน อีกทั้งมรรคผลนิพพานเป็นอกาลิโก คือ ไม่พ้นสมัย ไม่เกี่ยวเนื่องกับกาลเวลา และมรรคผลนิพพานก็ไม่ ได้เป็นของผูกขาดเฉพาะพระธุดงค์ หรือผู้ที่ปลีกตัวจากโลก ภายนอกอย่างเด็ดขาดเท่านั้น V ดังนั้นการเข้าถึงธรรมจึงเป็นสิ่งไม่ยาก แต่มันขึ้นอยู่กับว่า เราอยากจะเข้าถึงจริงๆ หรือเปล่า จริงแค่ไหน.. แค่ชีวิต... เหมือนกับที่หลวงปู่วัดปากน้าท่านนั่งสมาธิเอาชีวิตเป็นเดิมพัน คือ หากไม่เข้าถึงธรรมะที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านเข้าถึง จะไม่ลุกจากที่ จะเห็นว่าขนา ขนาดชีวิตยังทิ้งได้ อะไร ๆ ก็ปล่อยได้ ความผูกพันใดๆ ในโลกก็ละวางได้ ไม่ว่าจะเป็นคน สัตว์ สิ่งของ ไร่นาสาโท หรือสมณศักดิ์อะไรต่างๆ เมื่อใจปล่อยวางในที่สุด ก็จะหยุดที่ศูนย์กลางกายและสามารถบรรลุธรรมกายได้ ดังนั้น ไม่ว่าจะมีภารกิจที่ทำให้ชีวิตเรายุ่งเหยิงขนาดไหน ขอเพียงให้เรา เป็นคนจริงอย่างหลวงปู่ และหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายได้ เราก็จะ เข้าถึงธรรมได้โดยไม่ยาก...