การนั่งสมาธิ : หน้า 56/82

นั่งสมาธิที่พนาวัฒน์ จ.เชียงใหม่ ตอนนั้นผมยอมไป ทั้งๆ ที่ก็ไม่ได้รู้สึกบวกอะไรกับวัด แต่สภาพจิตใจ ตอนนั้นมันร่อแร่เต็มที่ กลุ่มจนหาทางออกไม่ได้แล้ว แต่พอได้นั่งสมาธิ ๗ วัน จิตใจที่สับสนวุ่นวายก็เริ่ม สงบลง และได้เห็นแสงสว่างภายใน มันทำให้จิตใจ ของผมมีความสุขเหลือเกิน เกิดปีติอย่างที่ไม่เคย เป็นมาก่อนในชีวิต แม้ตอนผมมีเงินมีทองมากมาย ก็ไม่เคยเจอความสุขอะไรแบบนี้ แต่ขณะนี้หมดตัว แถมเป็นบุคคลติดลบ กลับมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก จากประสบการณ์ภายในจากการนั่งสมาธิตรงนี้เอง ผมจึงได้ฉุกคิดเลิกฆ่าตัวตาย อีกทั้งยังพร้อมที่จะ ลุกขึ้นสู้ต่อ ถึงแม้จะล้มละลายทางโลก แต่ก็ได้เกิด ใหม่ทางธรรม หลังกลับมาจากการนั่งสมาธิ ๗ วันในครั้งนั้น ผมก็ได้มาช่วยพี่สาวทำธุรกิจค้าเสื้อผ้าสำเร็จรูปที่ ประตูน้ำ ทำให้เห็นวิถีชีวิตของพ่อค้าแม่ค้าที่นี่ว่า ไม่ว่าจะรวยหรือจน ล้วนแล้วแต่น่าสงสารทั้งสิ้น คือ ตลอดทั้ง ๗ วัน ไม่มีเวลาได้พักกันเลย คือพวกรวย ก็ขายดีมาก ดีจนไม่มีเวลากินข้าว ขายดีจนเหนื่อย สลบคาเก๊ะเก็บเงินก็มี ส่วนพวกขายไม่ดี ก็นั่งหง่าว เปิดร้านตลอด ๗ วัน รอลูกค้าเข้าอยู่อย่างนั้น คือ ขายดีก็กลุ้ม ขายไม่ดีก็กลุ้ม นี่ยังไม่นับปัญหาจิปาถะ เช่น ลูกค้ามาดูของ ต่อราคาโหด อีกทั้งไม่ซื้อ เราไม่ว่า แถมยังมาว่าของเราไม่ดีให้เจ็บใจอีก คือ วันๆ มีเรื่องทําให้ต้องหงุดหงิดตลอด จากสภาพความเป็นจริงตรงนี้ ทำให้ผมเห็นใจ ตัวเองและพ่อค้าแม่ค้าที่นี่จึงหันมาช่วยพี่สาวทั้งสอง และเพื่อนกัลยาณมิตรที่มาวัดพระธรรมกายเพียงไม่ กี่คนทําศูนย์ปฏิบัติธรรมนั่งสมาธิขึ้น แล้วชักชวน คนละแวกนี้ให้มานั่งสมาธิด้วยกันตอนเย็นที่ร้าน ขายเสื้อผ้า โดยนิมนต์พระอาจารย์มาเทศน์สอน นับจากนั้นกลุ่มกัลยาณมิตรประตูน้ำจึงเริ่ม 66 สภาพจิตใจตอนนั้นมันร่อแร่เต็มที่ กลุ้มจนหาทางออกไม่ได้แล้ว แต่ พอได้นั่งสมาธิ ๗ วัน จิตใจที่สับสนวุ่นวายก็เริ่มสงบลง และได้เห็น แสงสว่างภายใน มันทำให้จิตใจของผมมีความสุขเหลือเกิน เกิดปีติ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต แม้ตอนผมมีเงินมีทองมากมาย ก็ไม่เคย เจอความสุขอะไรแบบนี้ แต่ขณะนี้หมดตัวแถมเป็นบุคคลติดลบ กลับมี ความสุขอย่างบอกไม่ถูก "