KALYANAM : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 59 / 1767

ความรู้สึกจากใจ สายน้ำเกิดจากสายฝนที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้าไหลผ่านห้วย หนองคลองบึง และไหลลงไปในทะเล ชีวิตของสามเณรตั้งแต่ ตัดสินใจออกบวชนั้น ในตอนแรกสามเณรคิดว่า เราจะทำได้หรือ จะอดทนได้หรือ เพราะว่าในตอนน

เนื้อหาในบทนี้เล่าถึงความรู้สึกจากใจของสามเณรที่บวชตั้งแต่อายุ 10 ปี ผ่านประสบการณ์ที่หลากหลาย ทั้งการฝึกฝนเรียนรู้จากพระอาจารย์และการเผชิญกับอุปสรรคในชีวิต สามเณรได้กล่าวขอบคุณพระเดชพระคุณหลวงพ่อที่เ

ชีวิต ต สมณะ (ฉบับมหาปวารณา) พระราชภาวนาวิสุทธิ์ (ไชยบูลย์ ธมฺมชโย)

คำปรารภ “ชีวิตสมณะ” เป็นชีวิตของผู้ประเสริฐที่เกิดจากการฝึกฝนอบรม ตนเองในทุกรูปแบบเพื่อให้เป็นที่ตั้งแห่งศรัทธาและเป็นเนื้อนาบุญ ของชาวโลก หากผู้ใดมีปณิธานอันแน่วแน่ที่จะบวชอยู่ฝึกตนในเพศนี้ ให้ได้ตลอ

ชีวิตสมณะคือการฝึกตนเพื่อเป็นที่ตั้งแห่งศรัทธา โดยต้องมีการเสริมสร้างความสัมพันธ์อันดีระหว่างพระภิกษุ การปวารณาพระในวันสุดท้ายของการจำพรรษาเป็นวิธีหนึ่งในการรักษาความบริสุทธิ์ ส่งเสริมให้มีการชี้แนะปร

หนังสือ “ชีวิตสมณะ (ฉบับมหาปวารณา)” เล่มนี้ เป็นการ รวบรวมและเรียบเรียงโอวาทของพระเดชพระคุณพระราชภาวนาวิสุทธิ์ (ไชยบูลย์ ธมฺมชโย) เจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย ที่ได้ให้โอวาทแก่ พระภิกษุสามเณร ณ อุโบสถ วัดพร

หนังสือ “ชีวิตสมณะ (ฉบับมหาปวารณา)” ประกอบไปด้วยโอวาทจากพระเดชพระคุณพระราชภาวนาวิสุทธิ์ที่ให้แก่พระภิกษุสามเณรเพื่อสร้างคุณธรรมและนำไปสู่การพัฒนาจิตใจ มีเป้าหมายในการเป็นแนวทางในการฝึกฝนและพัฒนาตนเองใ

สารบัญ คำปรารภ ชีวิตสมณะ (ฉบับมหาปวารณา) @ กำเนิดวันมหาปวารณา ๏ พระจันทร์เต็มดวง พระธรรมเต็มใจ (๒๕๓๐) • ประดุจผู้ชี้ขุมทรัพย์ให้ (๒๕๓๒) ๑ เป้าหมายหลักของชีวิต (๒๕๓๔) สมัครใจไปนิพพาน (๒๕๓๖) ๒ ๔ ค ๒๔ ๓๘

สารบัญนี้กล่าวถึงชีวิตสมณะผ่านบทความต่างๆ เช่น กำเนิดวันมหาปวารณาและเป้าหมายหลักของชีวิต โดยเชื่อมโยงกับการนำทางสู่ที่สุดแห่งธรรม และแนวทางการดำเนินชีวิตเพื่อให้บรรลุถึงนิพพาน รวมถึงประเด็นเกี่ยวกับคว

๏ เส้นทางสีขาว (๒๕๔๓) ๑๓๘ อภิบูชามหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง (๒๕๔๔) ๑๕๔ ๑ ผ้าเหลืองเย็น (๒๕๔๕) ๑๗๘ ๏ ชีวิตนักบวช ชีวิตแห่งบุญบันเทิง (๒๕๔๖) ๒๐๔ เด็ดดอกไม้สะเทือนถึงจักรวาล (๒๕๔๗) ๒๑๖ ๑ วิชชาชีวิต (๒

หนังสือเล่มนี้นำเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตนักบวชและการบวชในพระพุทธศาสนา รวมถึงการฝึกสมาธิและกิจกรรมสำคัญของเพศบรรพชิต รวมทั้งการปฏิบัติธรรมที่ช่วยให้เกิดบุญและบันเทิงใจ สมาชิกผู้สนใจสามารถศึกษาข้อมูล

D www.kalyanamitra.o

กำเนิด วันมหาปวารณา พิธีกรานกฐิน ณ อุโบสถ วัดพระธรรมกาย วันที่ ๗ | พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๓

วันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๑ เป็นวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา เพราะถือเป็นวันมหาปวารณา โดยพระภิกษุสงฆ์ผู้ได้อธิษฐานจำพรรษา ในอารามต่าง ๆ จะพร้อมเพรียงกันกระทำสังฆกรรม ดำเนินตามแบบ อย่างแห่งอริยประเพณี อันพระภิก

วันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๑ ถือเป็นวันมหาปวารณา ซึ่งเป็นวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา พระภิกษุสงฆ์จะกระทำสังฆกรรมเพื่อเปิดโอกาสให้กันและกันในการปรับปรุงและตักเตือนกัน ทำให้เกิดความบริสุทธิ์และสามัคคีในหมู่สงฆ์

จัดหาน้ำล้างเท้า ตั้งวางรองเท้า กระเบื้องเช็ดเท้าไว้ ล้างภาชนะสำหรับ บ ถ่ายบิณฑบาตเตรียมตั้งไว้ จัดตั้งน้ำฉันน้ำใช้ไว้ ส่วนรูปใดบิณฑบาตกลับมาทีหลัง หากอาหารที่รูปก่อนฉันแล้ว ยังมีเหลือ ถ้าต้องการฉันก็

บทความนี้กล่าวถึงวิธีการจัดการน้ำใช้และภัตตาหารสำหรับภิกษุในระยะจำพรรษา โดยมีการจัดเตรียมน้ำล้างเท้า ตั้งวางรองเท้า กระเบื้องเช็ดเท้า และอื่นๆ เพื่อให้การอยู่ร่วมกันมีความสะดวกสบายและเป็นระเบียบ นอกจา

เมื่อถวายบังคม และได้นั่งในที่อันสมควรแก่ตนแล้ว พระผู้มี พระภาคเจ้าจึงตรัสถามภิกษุเหล่านั้นว่า อยู่จำพรรษาร่วมกัน ด้วยความผาสุกหรือไม่ ภิกษุเหล่านั้น แม้จำพรรษาร่วมกันอย่างไม่มีความสุข ก็ยังกราบทูลว่า

บทสนทนาถึงความเป็นอยู่ของภิกษุในพรรษา โดยพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงถามถึงความผาสุกในการอยู่ร่วมกันของภิกษุ ซึ่งแม้มีปัญหาก็ยังยืนยันว่าอยู่ร่วมกันด้วยความผาสุก โดยมีการติเตียนและห้ามประพฤติตามแบบโมฆบุรุษที

“ภิกษุไม่พึงสมาทานมูควัตรที่พวกเดียรถีย์สมาทานกัน รูปใดสมาทาน ต้องอาบัติทุกกฏ" ทรงอนุญาตการปวารณา ครั้นแล้วพระผู้มีพระภาคเจ้าจึงทรงอนุญาตให้ภิกษุผู้จำพรรษาแล้ว ปวารณาต่อกันด้วยเหตุ ๓ สถาน คือ ด้วยได้เ

บทความนี้อธิบายถึงความสำคัญของการปวารณาในพระพุทธศาสนา ซึ่งภิกษุได้รับอนุญาตให้เปิดโอกาสให้ผู้อื่นว่ากล่าวตักเตือนตนเอง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อการตักเตือนและการละอายต่อบาป เนื้อหายังอธิบายถึงวิธีการปวาร

ประชุมกัน แสดงอาบัติต่อกันแล้ว ให้ภิกษุรูปหนึ่งสวดประกาศตั้งญัตติ (การประกาศให้สงฆ์ทราบเพื่อทำกิจร่วมกัน) ให้สงฆ์ทำปวารณา โดยเริ่มต้นจากภิกษุผู้มีพรรษามาก ไปจนถึงภิกษุผู้มีพรรษาน้อยที่สุด ตามลำดับ ค ภ

การปวารณาคือการประกาศให้ภิกษุทราบเพื่อทำกิจร่วมกัน โดยเริ่มจากภิกษุที่มีพรรษามากที่สุดสู่พรรษาน้อยที่สุด ในระหว่างการปวารณาทุกรูปต้องนั่งกระหย่ง และวันปวารณามี ๒ วัน คือ วันขึ้น ๑๔ ค่ำ และ ๑๕ ค่ำ. สำห

อาการในการทําปวารณา ต่อมา ภิกษุทั้งหลายเกิดสงสัยอีกว่า อาการทำปวารณามี เท่าไร จึงนำเรื่องไปกราบทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์ทรง รับสั่งว่า การทำปวารณามี ๔ อย่าง คือ แยกพวกกันทำปวารณาโดย ไม่ชอบธรรม

ในเรื่องการทำปวารณา พระพุทธองค์ทรงอธิบายว่าอาการทำปวารณามี ๔ อย่าง ซึ่งประกอบด้วยการทำปวารณาโดยไม่ชอบธรรมและชอบธรรม ทั้งแบบแยกพวกและแบบพร้อมเพรียงกัน ซึ่งทรงอนุญาตให้ทำเฉพาะแบบพร้อมเพรียงกันที่ชอบธรรม

๑. พระราชาเสด็จมา ๒. โจรมาปล้น ๓. ไฟไหม้ ๔. น้ำหลากมา ๕. คนมามาก ๖. ผีเข้าสิงภิกษุ ๗. สัตว์ร้ายเข้ามา ๘. งูร้ายเลื้อยเข้ามา ๔. ภิกษุจะถึงแก่ชีวิต ๑๐. มีอันตรายต่อพรหมจรรย์ เมื่อประสบเหตุประการใดประการ

บทความนี้พูดถึงการปวารณาในพระพุทธศาสนาเมื่อภิกษุประสบเหตุการณ์สำคัญต่างๆ เช่น พระราชาเสด็จมา, โจรมาปล้น, ไฟไหม้, และอื่นๆ พร้อมกับการให้ทรงผ่อนผันเพื่อให้เกิดความผาสุกในการปวารณา นอกจากนี้ ยังพูดถึงกา

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงให้ความสําคัญ กับการปวารณา แม้พระผู้มีพระภาคเจ้าเอง ยังทรงให้ความสำคัญกับการ ปวารณาเป็นอย่างมาก ดังเช่นในสมัยที่พระองค์ประทับอยู่ท่ามกลาง พระอรหันตสาวกหมู่ใหญ่ ๕๐๐ รูป ณ พระวิหาร

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงให้ความสำคัญกับการปวารณาในวันอุโบสถ โดยพระองค์ได้ถามสาวกว่าไม่มีใครติเตียนกรรมของพระองค์ เพราะพระองค์ทรงแสดงทางที่ถูกต้องจนเป็นที่ยอมรับของสาวกทุกคน พระสารีบุตรและสาวก 500 รูปจึง

เห็นการกระทำใด ๆ ทั้งทางกายวาจาของพระอรหันต์เหล่านั้น ที่จะ ทรงติเตียนได้เช่นกัน สาวกสันนิบาต สำหรับพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์อื่น ๆ ก็ยังทรงอาศัยโอกาสแห่ง วันปวารณานี้ เพื่อประชุมพระสาวก (สาวกสันนิบาต

ในบทความนี้กล่าวถึงการกระทำและบทบาทของพระอรหันต์ในวันปวารณา รวมถึงความสำคัญของการประชุมพระสาวก ซึ่งมีการประชุมในครั้งที่สามที่ภูเขาสุทัสสนะ การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของพระอรหันต์และการประสานความเข้าใจใน

บรรยากาศในหมู่กุฏิสามเณรเปรียญธรรม พระสุมนพุทธเจ้า ก็ทรงปวารณาพรรษา พร้อมด้วยภิกษุอรหันต์ ขีณาสพ ๑๐๐,๐๐๐ โกฏิ ในการประชุมพระสาวก ครั้งที่ ๑ พระโสภิตะพุทธเจ้า ก็ทรงปวารณาพรรษา พร้อมด้วยพระอรหันต์ ๘๐ โก

ในหมู่กุฏิสามเณรเปรียญธรรม, พระสุมนพุทธเจ้าได้ทรงปวารณาพรรษาในครั้งที่ ๑ กับภิกษุอรหันต์รวม ๑๐๐,๐๐๐ โกฏิ, ส่วนพระโสภิตะพุทธเจ้าและพระปทุมพุทธเจ้าทรงปวารณาในช่วงเวลาต่างกัน พบความสำคัญของการประชุมพระสา