มรดกธรรมจากครั้งพุทธกาล : หน้า 6/50

๑๒๔ ปี พระมงคลเทพมุนี มรดกธรรม..จากครั้งพุทธกาล เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะประทับอยู่ ณ โคนไม้ศรีมหาโพธิ์ ในวันเพ็ญ เดือน ๖ เมื่อ ๒,๕๐๐ กว่าปีมาแล้วนั้น ทรงตั้งสัจจะด้วยพระทัยอัน เด็ดเดี่ยวว่า “แม้เลือดเนื้อในกายของเราจะเหือดแห้งไป เหลือแต่ เส้นเอ็นหนังและกระดูกก็ตาม หากไม่ได้บรรลุพระสัมมาสัมโพธิญาณ เราจะไม่ยอมลุกขึ้นจากที่นี้เป็นอันขาด” จากนั้นทรงเจริญสมาธิภาวนา ครั้นถึงยามต้นทรงบรรลุปุพเพนิวาสานุสติญาณ ความหยั่งรู้ระลึกชาติได้ ยามที่ ๒ ทรงบรรลุจุตูปปาตญาณ ความหยั่งรู้ถึงความจุติและความเกิด ยามที่ ๓ ทรงบรรลุอาสวักขยญาณ ความหยั่งรู้ที่กำจัดอาสวกิเลสที่ หมักหมมอยู่ในจิตให้หมดสิ้นไป หลังจากที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพานไประยะ หนึ่งแล้ว พระอริยบุคคลทั้งหลายได้ค่อยๆ ลดจำนวนลง ส่งผลให้ ประจักษ์พยานแห่งการบรรลุธรรม และวิธีการปฏิบัติธรรมเฉกเช่นใน สมัยพุทธกาลและสืบทอดมาอีกระยะหนึ่งได้ค่อยๆ เลือนรางหายไปในที่สุด เหลือแต่เพียงร่องรอยความรู้ที่มีปรากฏอยู่ในพระไตรปิฎกและคัมภีร์ต่างๆ ของอรรถกถาจารย์ทั้งหลาย ซึ่งเป็นมรดกธรรมอันทรงคุณค่ายิ่ง แต่ก็ นับเป็นเรื่องยากที่คนรุ่นหลังจะสามารถปฏิบัติตามให้เกิดปฏิเวธได้อย่าง สมบูรณ์เหมือนครั้งยุคพุทธกาล