๑๒๔ ปี พระมงคลเทพมุนี : หน้า 19/50

๑๘ ๑๒๔ ปี พระมงคลเทพมุนี เอ้าอาวาสวัดปากน้ำ ในราวกลางปี พ.ศ. ๒๔๖๑ (กลางรัชกาลที่ 5) สมเด็จพระวันรัต (เพื่อน ติสสทัตตมหาเถระ) วัดพระเชตุพนฯ พระอาจารย์องค์หนึ่งของหลวงปู่ เมื่อครั้งยังดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าคณะอำเภอภาษีเจริญ จังหวัดธนบุรี ใน ยุคนั้น เล็งเห็นความเป็นผู้นำของท่าน จึงแต่งตั้งให้ท่านเป็นเจ้าอาวาส วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ซึ่งเป็นพระอารามหลวงเก่าแก่ครั้งกรุงศรีอยุธยา เป็นราชธานี และในขณะนั้นชำรุดทรุดโทรมมาก เป็นถึงวัดร้าง มีพระ ประจำวัดอยู่เพียง ๑๓ รูป ในระยะแรกที่ท่านดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส การบริหารและพัฒนา วัดไม่ราบรื่นนัก เนื่องจากพระภิกษุที่อยู่มาก่อนยังไม่ให้ความร่วมมือ อีกทั้งชาวบ้านที่นั่นมีอัธยาศัยเป็นนักเลง แต่หลวงปู่ท่านมีนิสัยของ นักพัฒนา ชอบความเจริญก้าวหน้าและการทำตนให้เป็นประโยชน์ ดังนั้น ท่านจึงมุ่งมั่นทำนุบำรุงวัดปากน้ำขึ้นใหม่ เริ่มตั้งแต่การดูแลความเป็นอยู่ ของพระภิกษุ สามเณร หลวงปู่ท่านรับภาระหมดทุกอย่าง ตั้งแต่เครื่อง นุ่งห่ม สบง จีวร และตั้งโรงครัวขึ้นเพื่อไม่ให้พระเณรต้องลำบากเรื่องขบฉัน จะได้มีเวลาศึกษาและปฏิบัติธรรมอย่างเต็มที่ ด้วยเหตุนี้เองวัดปากน้ำ ในสมัยนั้นจึงมีพระภิกษุ สามเณร เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจาก ๒๐-๓๐ รูป จนเป็น ๕๐๐ รูปเศษ เมื่อใครพูดถึงจำนวนพระภิกษุ สามเณร ว่ามาก