ความสำคัญของการปฏิบัติธรรม : หน้า 36/50

๑๒๔ ปี พระมงคลเทพมุนี ๓๕ มนุษย์ชายหญิงเป็นพระก็มาก เป็นมารก็มาก เป็นธรรมกายดูเป็น รักษา ตัวได้ เราจับสายธรรมะเสีย เขาก็ไม่รบกัน เก็บสมบัติให้หมด เก็บ อาวุธให้หมดตามจุด เขาก็ไม่รบกัน (จับหรือเก็บในที่นี้หมายความว่าเก็บ ในทางปฏิบัติธรรม) กวดกันอย่างนี้ ๒๕ ปีแล้ว แยกพระ แยกมาร ไม่ให้ ปนกัน ไม่ให้กระทบกัน ต่างฝ่ายต่างเป็นสุข (เหมือนรัฐกระทบกันใน มนุษย์โลก) จะให้สัญญาไม่รังแกกัน ถ้าไม่ยอมก็เก็บฤทธิ์เสีย ที่ไม่ตกลง กันเพราะเขาลองฤทธิ์กัน ผู้เทศน์ปล่อยชีวิต (ยอมตายถวายชีวิตแด่ พระพุทธเจ้า) ถึง ๒ คราว จึงได้พบ “ธรรมกาย” (พระพุทธเจ้าเป็นเจ้าของ) ชายหญิงผู้ปฏิบัติธรรมะถึง “ธรรมกาย” โคตรภู เท่ากับได้บวชข้างใน เป็นหญิงบวชใน เป็นชายบวชข้างนอกเป็น ๒ ชั้น ความอยากเป็นเหตุให้เกิด เกิดเป็นผลหยาบดับได้ ดับเป็นชั้นๆ ดับตั้งแต่กายมนุษย์หยาบจนถึงธรรมกาย ความเกิดเป็นของจริง จะได้ เห็นดับ ดับนั้น เป็นนิโรธ นิโรธมีขึ้นได้ เพราะศีล สมาธิ ปัญญา ดับหยาบ ไปหาละเอียดเป็นชั้นๆ เข้าไป จนเป็นพระโสดา ตาดีก็เห็น ญาณดีก็รู้ มีบาลีรับรองพระพุทธเจ้าทั้งหลาย “ธรรมกาย” นั่นแหละเป็นผู้รักษา ความสงบ (โอวาทเนื่องในวาระวันคล้ายวันเกิด พ.ศ. ๒๔๙๕)