1 ครั้ง

ใจธรรมกายน้อมไปในรู้ ใน “เหตุว่างของทุติยฌาน” อากาสานัญจายตนฌานก็จางหายไป เกิดวิญญานัญจายตนฌาน (ใสยิ่งกว่านั้น) ธรรมกายนั่งอยู่บนวิญญานัญจายตนฌานนั้น ใจธรรมกายน้อมไปในที่รู้ละเอียด ใน “เหตุว่างของตติยฌาน” วิญญานัญจายตนฌานก็จาง หายไป เกิด อากิญจัญญายตนฌาน (ใสยิ่งขึ้นไปอีก) ธรรมกายนั่งอยู่บนอากิญจัญญายตนฌาน ใจธรรมกาย น้อมไปในรู้ก็ใช่ ไม่รู้ก็ใช่ ใน “เหตุว่างของจตุตถฌาน” อากิญจัญญายตนฌานก็ จางหายไป เกิด เนวสัญญานาสัญญายตนฌานแทนที่รู้สึกว่าละเอียดจริงประณีตจริง ธรรมกาย นั่งอยู่บน เนวสัญญานาสัญญายตนฌาน (นี่เป็นส่วนอรูปฌาน) เหล่านี้ เรียกว่าเข้าฌาน 1-8 โดย “อนุโลม” แล้วย้อนกลับจับแต่ฌานที่ 8 นั้น ถอยหลังลงมาหาฌานที่ 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 เรียกว่า “ปฏิโลม” ผลของการเข้าโลกุตตรฌาน คือ อภ
- ผลของการเข้าโลกุตตรฌาน