การบวชของพระมหากัสสปะ : หน้า 58/96

๖๘ ทะนงตน แต่ได้กระทำวัตรปฏิบัติที่สมควรแก่การได้ครองผ้าสังฆาฏิของพระพุทธองค์ให้ ยิ่ง ๆ ขึ้นไปด้วยการสมาทานธุดงค์ ๑๓ ข้อ ในสำนักของพระพุทธองค์ และถือมั่นไว้ ๓ ประการตลอดชีวิต คือ ๑) ถือบังสุกุลจีวรเป็นวัตร ๒) ถือการเที่ยวบิณฑบาตเป็นวัตร ๓) ถือการอยู่ป่าเป็นวัตร ท่านบำเพ็ญเพียรอยู่ ๗ วัน พอรุ่งเช้าวันที่ 6 ก็บรรลุธรรมเป็น พระอรหันต์ ถึงพร้อมด้วยปฏิสัมภิทาญาณ ๔ พระบรมศาสดาทรงยกย่องท่านไว้ในฐานะ ผู้เป็นเลิศกว่าภิกษุทั้งหลายในด้านธุดงควัตร ท่านจึงเป็นต้นแบบของการเคารพในพระ ธรรมวินัยอย่างที่ใคร ที่ใคร ๆ จะหาข้อติเตียนไม่ได้ การบวชด้วยโอวาท ๓ ประการนี้ พระบรมศาสดาได้ประทานการบวชให้เฉพาะ พระมหากัสสปะเพียงรูปเดียวเท่านั้น ซึ่งเมื่อพิจารณาจากเนื้อหาของโอวาทแล้ว ก็จะเห็น ว่าเป็นโอวาทที่มีอุปการคุณต่อพระมหากัสสปะในการเก็บรวบรวมคำสอนและเหตุการณ์ ต่าง ๆ ตลอดการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ๔๕ พรรษา ของพระพุทธองค์ไว้ทั้งหมด ครั้นเมื่อพระบรมศาสดาเสด็จดับขันธปรินิพพานไปแล้ว นอกจากท่านจะเป็นพระเถระผู้ใหญ่ ที่มีพรรษากาลมากที่สุดแล้ว ท่านยังเป็นผู้ที่ทราบความเป็นมาทั้งหมดในพระพุทธศาสนา ที่ประชุมสงฆ์จึงมีมติยกย่องท่านให้เป็นประธานการทำปฐมสังคายนา ซักถามฝ่ายพระธรรม และฝ่ายพระวินัย เพื่อจัดหมวดหมู่พระพุทธพจน์ทั้ง ๘๔,๐๐๐ พระธรรมขันธ์ ให้เป็นพระ ไตรปิฎก จากการศึกษาเรื่องการปฐมสังคายนานี้ ท่าให้พบว่า การสร้างความมั่นคงของพระ ธรรมวินัยนั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงเตรียมบุคลากรผู้เป็นต้นแบบความเคารพในพระ ธรรมวินัยไว้ตั้งแต่ต้นพุทธกาลแล้ว ๓.๒ พระองค์ทรงเตรียมแนวทางการทำสังคายนาพระไตรปิฎกไว้ล่วงหน้า นอกจากการสร้างบุคคลต้นแบบที่มีความเคารพในพระธรรมวินัยแล้ว พระสัมมาสัม พุทธเจ้ายังทรงมีพุทธานุญาตให้พระสารีบุตรวางแนวทางการสังคายนาไว้ล่วงหน้าอีกด้วย ดังมีหลักฐานปรากฏอยู่ใน สังคีติสูตร ซึ่งสรุปได้ดังนี้ 3 ในสมัยหนึ่ง เมื่อพระพุทธองค์พร้อมด้วยพระสงฆ์หมู่ใหญ่ประมาณ ๕๐๐ รูป เสด็จ จาริกไปประทับอยู่ที่เมืองปาวา แห่งแคว้นมัลละ นิครนถนาฏบุตรเจ้าลัทธิคนหนึ่งในจำนวน ครูทั้ง 5 ซึ่งมีคนนับถือมาก ก็อาศัยอยู่ที่เมืองนี้ หลังจากที่นิครนถนาฏบุตรสิ้นอายุขัยลง ไม่นานนัก เหล่านักบวชนิครนถ์ผู้เป็นสาวกก็แตกแยกเป็น ๒ ฝ่าย ต่างทะเลาะวิวาทกัน เกี่ยวกับการเผยแผ่คำสอนตามลัทธิของตน โดยต่างฝ่ายต่างกล่าวโจมตีกันว่า คำสอนของ อีกฝ่ายหนึ่งผิดเพี้ยนจากค่าสอนดั้งเดิมของครูบาอาจารย์ การทะเลาะวิวาทระหว่างเหล่า นักบวชนิครนถ์ที่ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น เป็นเหตุให้บรรดาสาวกที่เป็นคฤหัสถ์พากันเสื่อม ศรัทธาในลัทธินี้ 3 สังคีติสูตร, ที.ปา. ๑๖/๒๒๑/๑๕๗ (มมร.)