การสร้างบารมีและการปฏิบัติธรรม : หน้า 69/96

สมณธรรมตลอดชีวิต... เมื่อถึงคราวปฏิบัติธรรมก็เอา ชีวิตเป็นเดิมพัน ไม่ได้ตายเถอะ ถึงคราวทำวิชชา ทำตลอด ๒๔ ชั่วโมง คุณยายอาจารย์มหารัตน นับล้าน, กฐินสัมฤทธิ์เด็กดีวีสตาร์, ครูดี ศรีตำบล บวชพระแสนรูป, บวชอุบาสิกาแก้วเป็นแสนเป็นล้าน คน, โครงการตักบาตรพระ ๑ ล้าน ๒ ล้านรูป ทุกวัด ให้เป็นวัดรุ่ง จนถึงธุดงค์ธรรมชัย เส้นทางมหาปูชนียา อุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง...ก็เอาชีวิตเป็นเดิมพันในการ ทั่วไทย, หรือแม้แต่โครงการธุดงค์ธรรมชัยฟื้นฟูวัดร้าง สร้างบารมี อายุ ๖๐ คือวัยเกษียณสำหรับชาวโลก ทั่วไป แต่สำหรับคุณยายคือการเริ่มสร้างวัดให้เป็นวัด จารย์ ซึ่งทุกโครงการมีผลต่อตัวเรา ชาวโลก และ สร้างพระให้เป็นพระแท้ สร้างคนให้เป็นคนดี ทำจน น พระพุทธศาสนาทั้งสิ้น และที่สำคัญทุกโครงการคือ ติดตามหนาแน่น แน่นหนา ทับทวี จึงเป็นความ เป็นโรคขาดสารอาหาร คุณครูไม่ใหญ่ก็สืบทอดมรดก การเชื่อมสายบุญกับมหาปูชนียาจารย์ ผังตามติด ธรรม ซึ่งคุณยายรับมาจากหลวงปู่ โดยเอาชีวิตเป็น เดิมพัน แม้ป่วยแค่ไหนก็ไม่หยุดสร้างบารมี.. ทั้ง ปลอดภัยในการเดินทางไกลในสังสารวัฏจนกว่าจะถึง งานหยาบ งานสอน งานละเอียด แม้แต่คุณครูไม่เล็ก ที่สุดแห่งธรรม ดังกลอนปีใหม่ พ.ศ. ๒๕๕๖ ของ ก็เช่นเดียวกัน อายุ ๗๒ ปีแล้ว ยังไม่หยุดเลย.. นี่คือ คุณครูไม่ใหญ่ บทหนึ่งว่า.. ต้นบุญต้นแบบที่พวกเราได้เห็น ได้ซึมซับ ได้ทำตาม.. ทำให้งานพระศาสนาที่คุณครูไม่ใหญ่ท่านดำริ ซึ่ง เป็นงานที่แม้แต่ “ความคิด” ก็ไม่มีใครกล้าคิด... เมื่อ ท่าน “คิด” แล้วสั่งให้พวกเรา “ลุย” พวกเราก็กล้าลุย ทั้งที่ไม่เคยคิด ไม่เคยทำ แล้วเราก็ทำสำเร็จมาตาม ลำดับ ๆ เช่น โครงการตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า จากระดับร้อยเป็นระดับล้าน, รวมพลังเด็กดีวีสตาร์ ปีมะเส็งปีนี้ต้องไม่ประมาท จงอย่าพลาดบุญใหญ่ขมัน มี ให้สมกับเกิดมาสร้างบารมี สุขีปีใหม่นะลูกนะ ทุกคนเทอญ ขอเชิญติดตามเรื่องราว Case Study ของ กัลฯ เตือนใจ บำรุงเจริญ ได้เลยครับ Case Study กัลฯเตือนใจ บำรุงเจริญ วันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๙ กราบนมัสการคุณครูไม่ใหญ่ที่เคารพอย่างสูง ลูกเป็นนักเรียนอนุบาลฯ พันธุ์แท้ทั้งครอบครัว ตั้งแต่โรงเรียนเปิดจนถึงปัจจุบัน และเคยไปเข้าเรียน ที่โรงเรียนด้วย ลูกฟังเคสของคนอื่นทุก ๆ วัน อยาก ตื่นเต้นก็เลยขอกราบเรียนส่งเคสมาบ้างค่ะ ลูกและ ครอบครัวมีประวัติดังนี้ ตอนลูกอายุ ๕ ขวบ ลูกต้องอพยพเพื่อหนีภัย สงครามโลกครั้งที่ ๒ ลูกต้องวิ่งลงหลุมหลบภัยกับ พี่น้อง อาหารก็ขาดแคลน ต้องกินส้มตำจากมะละกอ ที่ปลูกรอบบ้านกับยอดกระถินริมรั้ว แต่ข้าวมีในนา ไม่ต้องซื้อ ลูกเห็นภาพคนตายเกลื่อนกรุงในช่วงนั้น ยังจ่าได้ติดตา ลูกและครอบครัวอพยพจากกรุงเทพฯ ไปอยู่จังหวัดขอนแก่น แม่ของลูกขายของเบ็ดเตล็ด และเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งลำไส้ เมื่ออายุ ๕๕ ปี ส่วนพ่อรับราชการตำรวจ และไปเสียชีวิตในสงคราม โลก ครั้งที่ ๒ ด้วยโรคมาลาเรีย ๓ ลูกมีพี่น้อง 5 คน ชาย ๓ หญิง ๓ เมื่อคุณพ่อ เสียชีวิต คุณแม่ต้องเลี้ยงดูลูก ๆ ตามลำพังด้วยความ