วารสารอยู่ในบุญ : หน้า 95/96

outer um ที่ปรึกษา พระครูวิเทศปัญญาภรณ์ (สมบุญ สมมาปุญฺโญ) พระมหา ดร.สมชาย ฐานวุฑโฒ พระครูสมุห์วิษณุ ปญฺญาทีโป พระครูธรรมธรอารักษ์ ญาณารักโข พระครูใบฎีกาอำนวยศักดิ์ มุนิสกฺโก บรรณาธิการบริหาร พระสมบัติ รกฺขิตจิตโต กองบรรณาธิการ พระดร.สมศักดิ์ จนฺทสีโล, พระตรีเทพ ชินจุกุโร, พระสนิทวงศ์ วุฑฺฒิวํโส, พระมหาธีระ นาถธมฺโม, พระมหาจตุรงค์ จตฺตมโล, พระวิฑูรย์ อุชุจาโร, พระธนรินทร์ สิริธโร, พระสถาพร คุณวีโร, พระสิปปภาส พรหมสโร, พระบริบูรณ์ ธมฺมวิชโช ผศ.สุภาศิริ พะหูชนม์, วรวรรณ ถนอมพงษ์, วันชัย ภัทรโกมล, วินิช พันธุ์วิริยรัตน์, สุธิดา จินดากิจนุกูล, รัดเกล้า ลิ่วเฉลิมวงศ์, น้ำผึ้ง พุ่มมาลี, ระพีพรรณ ใจภักดี, เมธินี จอกทอง, อรพรรณ วีระกูล, พงษ์วนาถ ดวงปาน, กำพล แก้วประเสริฐกุล, บุษบา ธาราสมบัติ, กนกพร เทศนา, ปกรณ์ สิทธิวรนันท์, รัตนา อรัมสัจจากูล, ประวีร์ ธรรมรักษ์, ผ่องศรี ทานาแซง, เทวี สุขศิริ บรรณาธิการสารสนเทศ วรรณภา พลกลาง ฝ่ายภาพ ศูนย์ภาพนิ่งและบรรณาธิการภาพ ฝ่ายศิลปกรรม กองพุทธศิลป์, ลือพงศ์ ลีลพนัง, ชัยชนะ กิตติโสภาพันธุ์, ภัทรา ศรีวสุธา, ศุภวิชฐ์ เหล่าเลิศพงษ์, สุพัตรา ปัญญาแสง, พีระ แสงงาม, สิริพันธุ์ สมาหารพันธุ์, สุภชา ศรีโสภิต ฝ่ายโฆษณา ปราณี ชัยผดุง ๐๘-๖๗๗๑-๒๒๖๘ ฝ่ายสมาชิก อรุณี พลกลาง ๐๘-๑๓๐๖-๕๓๙๓ โรงพิมพ์ บริษัท รุ่งศิลป์การพิมพ์ (๑๙๗๗) จำกัด จัดทําโดย มูลนิธิธรรมกาย วารสาร “อยู่ในบุญ” เป็นวารสารเพื่อการเผยแผ่ธรรมะ ในพระพุทธศาสนาเป็นรายเดือน มีวัตถุประสงค์ดังต่อไปนี้ ๑.เพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจใน ธรรมะขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และเกิดกำลังใจในการปฏิบัติธรรม เพื่อเข้า ถึงธรรมะภายใน ๒.เพื่อปลูกฝังคุณธรรมแก่ประชาชนทุก เพศ ทุกวัย ทุกอาชีพและทุกระดับการศึกษา ๓.เพื่อถ่ายทอดความรู้ในพระพุทธ ศาสนา ให้ง่ายแก่การนำไปใช้ให้เป็น ประโยชน์ในชีวิตประจำวัน ๔.เพื่อส่งเสริมและสนับสนุนให้คนใน สังคมเป็นคนดีที่โลกต้องการ ๕.เพื่อเป็นสื่อกลางในการสืบทอดอายุ พระพุทธศาสนาให้เป็นที่พึ่งแก่ชาวโลกสืบไป เวลาเท่ากัน แต่ได้ไม่เท่ากัน ทุกคนมีเวลา ๒๔ ชั่วโมง ในการสร้างความดีเท่ากัน แต่ไม่ สามารถสร้างความดีได้เท่ากัน เนื่องจากเข้าใจเป้าหมายชีวิตไม่เท่า กัน หากใครเข้าใจมาก ก็จะขวนขวายในการทำความบริสุทธิกาย วาจา ใจ ให้เกิดกับตัวเองได้มาก อีกทั้งยังคิดสอนตัวเองให้ไม่ประมาทใน ชีวิตได้มาก เพราะเขารู้ดีว่า..ชีวิตหลังความตาย เป็นภาวะที่แก้ตัว ไม่ได้ เพราะถ้าตายแล้ว...ก็จะหมดสิทธิ์ในการสร้างบุญ เนื่องจากเป็น ภพของการเสวยผลบุญ หรือผลบาปอย่างเดียว คือ ถ้าบุญมากก็จะ ได้ไปเกิดบนสวรรค์ ถ้าบาปมากก็จะได้ไปเกิดในนรก ด้วยเหตุนี้ ผู้มีปัญญาจึงเร่งสร้างบุญ โดยจะไม่ยอมเสียเวลา ไปกับสิ่งที่ไร้ ไร้สาระ สิ่งที่ทำให้ใจหมอง ตลอดจนความเกียจคร้าน หรือ การผัดวันประกันพรุ่ง เพราะเขารู้ดีว่า...หากทำเช่นนี้ บุญที่ได้จะน้อย ซึ่งถ้าบุญน้อย ก็จะทำให้ภพชาติต่อไปเข้าใจในเรื่องราวความเป็นจริง ของชีวิตได้ยาก อุปสรรคของชีวิตก็มาก ต้องเสียเวลาทำมาหากิน ต้องเสียเวลากับเรื่องที่ไม่ใช่แก่นสารจนไม่มีโอกาสมาสร้างบารมี ดังนั้น จงรีบขวนขวายในการสร้างบุญ อย่าขี้เกียจ หรือผัดวัน ประกันพรุ่งไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งแก่เฒ่า ไม่มีเรี่ยวแรง สภาพร่างกาย ก็ไม่พร้อมในการสร้างบารมีอย่างเต็มที่ และเมื่อถึงเวลานั้น...เราจะ เสียดายที่เกิดมาชาตินี้ได้บุญบารมีไปนิดเดียว ทั้ง ๆ ที่เรามีโอกาส ทำได้เต็มที่มากกว่านี้ และเมื่อเกิดมาชาติใหม่ ก็จะได้ไม่ต้องมานั่ง ถามตัวเองว่า ทำไม...เราไม่รวย ไม่หล่อ หรือไม่สวยเหมือนคนอื่น ? ทำไมเรามีความพร้อมในการสร้างบารมีได้แค่นี้เอง ???... และนี่คือเหตุผลที่ว่า เรามีเวลาเท่ากัน แต่นำมาใช้สร้างบุญได้ ไม่เท่ากัน จึงทำให้เราเกิดมามีความพร้อมไม่เท่ากันนั่นเอง.....