ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน : หน้า 44/80

กนกรู้จักกับผม ในครั้งที่เขาเรียนอยู่ มศ.๓ โดยการแนะนำของเพื่อนวัยรุ่น ด้วยกัน เราคุยกันถูกคอมาก เพราะทุกคนเชื่อว่าผมเป็นตัวเชื่อมสัมพันธไมตรีที่ดี ที่สุดในขณะนั้น แต่ทุกครั้งที่มีการทะเลาะวิวาทเกิดขึ้น ต้นเหตุทั้งหมดมันมาจาก ผม ซึ่งทุกคนก็รู้อยู่แก่ใจดี ผมและกนกคบกันมายาวนาน ด้วยความรู้สึกที่แน่นแฟ้นมากขึ้น แต่แล้ว เขา ก็ได้ตัดสินใจแต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่ง (อภินันท์ หรือคุณนิ้ว) ด้วยความรัก ที่เขา ทุ่มเทให้เธออย่างมากมายเกินกว่าผมหลายเท่านัก ทั้งๆ ที่เธอมาทีหลังผม ซะอีก ถึงกระนั้นผมก็ไม่เคยหวาดหวั่นเลยว่า ความสัมพันธ์ของผมจะถูกทำให้ จืดจางลง หรือเวลาที่เขาจะให้แก่ผมลดน้อยถอยลงไป แต่ตรงกันข้าม กนกกลับ ติดผมมากขึ้น และอยู่กระชับมิตรกับผมแทบทุกคืนหลังเลิกงาน เราดื่ม กิน เที่ยวด้วยกัน และบางครั้งเขาต้องเสียเงินไปเป็นหมื่นต่อเดือน เพื่อซื้อผมให้อยู่เป็นเพื่อนเขา ความจริง ความมีมนุษยธรรมน่าจะเกิดขึ้นในใจของผมบ้าง แต่ไม่...เพราะ ธรรมชาติของผมไม่เข้าใจหรอกว่า มนุษยธรรมคืออะไร แม้ผมจะรู้ว่ากนกและ คุณปิวมีลูกที่น่ารักถึง ๓ คนแล้ว ผมไม่ควรไปทำลายความอบอุ่นของครอบครัว นี้ ผมทำให้เขาทะเลาะกันบ่อยครั้ง ทำให้ลูกคนเล็กผวาเข้ามากอดแม่ ถามแม่ด้วย ความรู้สึกที่ไม่อยากให้พ่อผู้เป็นที่รักที่สุดมาหาผม แต่ทำยังไงได้...กนกเลือกผม ทุกครั้ง เพราะเขาติดผมมากจนมองข้ามความรักในสายเลือดที่มีต่อลูกที่น่ารักทั้ง ๓ คนไป บ่อยครั้งที่ลูกชายคนโตต้องพยายามทำหน้าที่แทนพ่อ และแสดงความ ห่วงใยแม่ เพื่อให้แม่รู้สึกดีขึ้นบ้าง แต่ทุกอย่างกลับแย่ลง ทั้งหนี้สินที่เพิ่มทับทวี เป็นล้านๆ ซึ่งผมรู้ว่ากนกเครียดและต้องมาอยู่กับผมก็เพราะเรื่องนี้ด้วย ซึ่งผม ก็ไม่เคยคิดจะช่วยเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว และผมทำได้ดีที่สุดก็คือ ทำให้เขามึน และลืมไปชั่วคราว พร้อมๆ กับการทำลายสุขภาพอย่างแยบยลที่สุด หรือได้ เรียกว่าฆ่าเขาอย่างช้าๆ ๓ ผมรู้ดีว่าคุณปิวเกลียดผมมาก เพราะเธอรู้ว่า ผมเป็นต้นเหตุที่ทำให้ ครอบครัวเธอ ไม่มีเวลาอยู่ด้วยกัน และยังอยากให้ผมออกไปจากชีวิต ครอบครัวของเธอ เพราะสิ่งที่เธอกลัวที่สุดคือ กลัวอนาคตลูกทั้ง ๓ คน จะ เอาอย่างพ่อ เพราะความเดียงสาของเด็กๆ ไม่อาจปกป้องการซึมซับพฤติกรรม ต้นแบบที่เลวร้าย จากพ่ออันเป็นที่รักได้ ซึ่งถ้าลูกๆ เอาตามอย่างพ่อขึ้นมาจริงๆ นั้น ก็หมายถึงดวงใจของผู้เป็นแม่ต้องรับสภาพ ตกนรกทั้งเป็น และในที่สุดเธอก็ได้ไปหาบุคคลที่เป็นความหวังสุดท้าย ที่คิดว่าน่าจะช่วย เธอได้ คนๆ นั้น คือ คุณแม่ของกนก ซึ่งก็ได้คำแนะนำว่า ให้เธอพาเขาไปยังสถานที่ แห่งหนึ่งที่เป็นเขตหวงห้ามสำหรับผม เพราะผมไม่อาจเข้าไปที่นั่นได้ เขาเรียก ที่นั่นว่า วัดพระธรรมกาย