การพูดจาและกรรม : หน้า 7/175

ก็ตาม แต่ไม่ได้มีเจตนาร้ายตามที่พูด เพราะ แม่เป็นผู้มีจิตอ่อนโยนต่อลูกเสมอ แม้บางครั้ง พ่อแม่มักว่ากล่าวข่มขู่ลูกที่เกเร เช่น ขอให้ รถชนตาย ขอให้ไปตายเสีย ขอให้เสือกัดตาย เป็นต้น แต่ความจริงแล้วท่านไม่ได้ปรารถนา ให้เป็นเช่นนั้น ท่านดูแลลูกชนิดยุงไม่ให้ไต่ ไร ไม่ให้ตอม ฉะนั้นจึงไม่ต้องพูดถึงอันตรายที่จะ มาพรากชีวิตของลูกไป ที่ท่านพูดอย่างนั้นก็ เพราะด้วยความรักความห่วงใย อย่างนี้ไม่เรียก ว่า ผรุสวาจา ส่วนผู้ที่พูดจาอ่อนหวาน แต่แฝงไว้ด้วย เจตนาร้าย มีความประสงค์จะให้คนอื่นตาย เช่น พูดว่า "พวกท่านจงหลับเป็นสุขเถิด" แล้ว แอบใส่ยาพิษให้เขากินจนตาย อย่างนี้ถือว่า เป็น ผรุสวาจา เพราะเป็นวาจาที่เกิดจากจิตที่ ประทุษร้าย อย่างไรก็ตาม ผรุสวาจานั้นจะมี โทษน้อย เมื่อบุคคลที่ว่ากล่าวมีคุณน้อย และมี โทษมาก เมื่อบุคคลนั้นมีคุณมาก เช่น ด่าว่า พระอริยเจ้าด้วยถ้อยคำหยาบคาย ถือว่า เป็นกรรมหนักมาก การด่าพระอรหันต์จัดเป็น อริยุปวาท เป็นวจีทุจริตที่มีโทษถึงขั้นตกนรก เหมือนชมพุกปริพาชกในสมัยของพระกัสสป สัมมาสัมพุทธเจ้า ที่พลาดไปด่าพระอรหันต์ ว่า “ผู้มีอายุ ท่านเคี้ยวกินคูณประเสริฐกว่าการ บริโภคอาหารในเรือนของกุฎมพี ให้ท่านถอนผม ด้วยแปรงตาล ประเสริฐกว่าการปลงผมด้วย มีดโกนที่โยมน่ามาถวาย ท่านเปลือยกายเที่ยว ไป ประเสริฐกว่าการนุ่งผ้าที่โยมถวาย ท่านนอน บนพื้นดินประเสริฐกว่าการนอนบนเตียงที่โยม นํามาถวาย” กรรม คือ อริยุปวาทของชมพุกะนั้น ส่งผลให้เขาหมกไหม้ในอเวจีมหานรก เมื่อกลับ มาเกิดเป็นคน ก็ต้องเคี้ยวกินคูถอย่างเดียว นอนบนแผ่นดินอย่างเดียว เป็นคนเปลือยกาย ตุลาคม ๒๕๕๗ อยู่ในบุญ ๐๕