พระราชนิพนธ์ “พระมหาชนก” : หน้า 34/39

พระราชนิพนธ์ “พระมหาชนก” ๓๔ ชัด ชาวประมงที่ไปเรือแตกต้องว่ายน้ำจนเนื้อเปื่อยทั้ง ๕ วันนั้น เขาเคยมาเล่าให้ฟังว่า ที่เขาสู้จนรอดมาได้เพราะว่า ยังมีความหวัง ถ้าปกติแล้วจะให้ว่ายน้ำข้ามทะเล เขาทำไม่ได้หรอก พรรคพวกที่มาด้วยกันตกทะเลตายไปตั้งหลายคน แต่เขา มีความหวังในตอนลอยคอว่า ถ้ามีหมาเน่าลอยมา ก็จะ ตะปบเป็นทุ่นลอยต่อไป ถ้ามีเศษไม้เศษเรือลอยผ่านมา ก็ จะตะปบเป็นทุ่นลอยพยุงชีวิตไปได้ เผื่อว่าจะมีเรือผ่าน มา ทางนี้ ถ้ายังไม่มีเรือผ่านมา ก็รัดเอวกางเกงให้แน่น ใช้ขา กางเกงบานๆ นั่นแหละที่น้ำเข้าไปในกางเกง แล้วจะช่วยให้ ลอยตุ๊บป่องไปได้ ถ้าไม่ท้อเสียอย่าง มีหวังว่ารอดตายได้ แล้วก็จริง อย่างที่หวัง พอผ่านไปวันที่ ๕ มีเรือประมงไทยผ่านมาทางนั้น ก็เลยได้รับการช่วยชีวิต ให้รอดตายขึ้นฝั่งมาได้ พร้อมกับ แผลที่โดนกุ้งปลามันตอดเต็มตัว นี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน แต่ว่าพระมหาชนกแม้ลอยคออยู่ในทะเล ก็ยังคงมั่น ในศีล ตามเนื้อและตามตัวของท่านคงสาหัสยิ่งนัก แต่ถึง อย่างนั้นเวลาท่านโต้ตอบกับเทวดา ก็ฟ้องว่ากำลังใจของท่าน