ประสบการณ์ในคุกและการรักษา : หน้า 31/166

ว่า อ๋อ.. ตอนปี พ.ศ. 2480 น่ะ เราติดคุกติดตะราง เพราะหัดเป็นโจร คือ ลองไปปล้นเขาครั้งแรก แล้วโดนจับเข้าคุกเลย จึงได้มาอยู่บ้าน ใหญ่หลังเบ้อเร่อจริง ๆ เพราะในคุกมีคนอยู่รวมกันเยอะเลย...แต่ หลวงปู่ท่านไม่ได้บอกเราตรงๆ ว่าเราเคยเข้าคุกต่อหน้าสาธารณชน เพราะท่านกลัวเราจะเสียหน้า จากนั้นเจ้าของเรื่องก็มานึก.. จนต้องร้องอ๋อ...!! ขึ้นอีกครั้งว่า ส่วน.. ศูนย์ (0) ที่ 2 ก็คือ อีก 10 ปีต่อมา...คือในปี พ.ศ. 2490 หลังจาก ออกมาจากคุกแล้ว ก็ได้ไปทำอาชีพเผาปูนขาย แต่พอเผาไปเผามา ผงปูนมันเข้าไปกัดในคออีท่าไหนก็ไม่ทราบ กัดจนเลือดออก รักษา อย่างไรก็ไม่หาย แถมล้มป่วยหนักจนเข้าขั้นโคม่า ทำให้พระลูกชาย ที่บวชอยู่ที่วัดปากน้ำเป็นห่วงมาก จึงเขียนจดหมายมาบอกคาถาดี กับโยมพ่อว่า ให้ท่อง “สัมมา อะระหัง” ไปเรื่อย ๆ ซึ่งพอท่องไป ท่องมา.... อยู่ ๆ ก็เกิดปาฏิหาริย์ขึ้น คือ เจ้าของเรื่องเห็นหลวงปู่ วัดปากน้ำมายืนอยู่ตรงหัวนอน ซึ่งตอนที่เห็นนั้นยังไม่เคยรู้จัก และไม่เคยเห็นค่าหน้าค่าตาหลวงปู่มาก่อนเลย แต่ก็อธิบายลักษณะ ไว้ชัดว่า เป็นพระภิกษุที่มีสง่าราศีดีมาก และมีจุดเด่น คือ ท่านมีไฝ ขนาดใหญ่เท่าเม็ดพุทรา 2 เม็ด ซึ่งหลวงปู่ท่านมาก็เพื่อจะบอกว่า... “เอ็งเอาขมิ้นกินเข้าไปสิวะ เดี๋ยวก็หาย..!!” ๆ แต่เนื่องจากสภาพร่างกายของเจ้าของเรื่องตอนนั้นมีสภาพ ร่อแร่เต็มที่แล้ว จึงทำให้หลังจากเห็นหลวงปู่เสร็จ กายมนุษย์ 30