การหลอกลวงและการไม่กลัวผี : หน้า 34/166

เข้าใจไปเองว่า เจ้ามนุษย์สองคนนี้สามารถมองเห็นเขาได้แล้ว จึงเกิด กำลังใจขึ้นมาใหม่ว่า งั้น เรารีบบอกคาถาดี ว่าให้ท่อง “สัมมา อะระหัง” แล้วจะเหาะได้ดีกว่า แต่ที่ไหนได้.... ขณะที่กายละเอียด กำลังจะอ้าปากบอก..สองคนนั้น..เผ่นอ้าว วิ่งป่าราบ...หนีไปพร้อม กับตะโกนว่า..ผี...ผี...หลอก !!! เมื่อเป็นดังนั้นเจ้าของเรื่องก็ไม่รู้จะทำอย่างไร จึงเดินเรื่อย เปื่อย และไปเจอยายแก่คนหนึ่งที่รู้จักกันอีก จากนั้นก็ใช้วิธีการเดิม อีก คือ เดินไปเขย่าต้นไม้ที่อยู่ข้างหน้า เพราะคิดว่าวิธีนี้ เป็นวิธีที่จะ ทำให้ยายแก่หันมามองเจ้าของเรื่องได้ แต่ที่ไหนได้...ยายแก่คนนี้ เจนโลก คือ ไม่เหมือนชาย 2 คนที่แล้ว เพราะแกไม่กลัวผี คือ พอแก เห็นต้นไม้สั่นเองได้ แกก็เลยด่ากราดเลย ว่าไอ้ผี..มาหลอกได้แม้ กระทั่งคนแก่ หลอกแม้กระทั่งกลางวัน ด่า...อย่างนั้นอย่างนี้ คือ โวยวายยกใหญ่ จนทำให้เจ้าของเรื่องหมดอารมณ์ เกิดอาการไม่ พอใจ พลางคิดว่า..อุตส่าห์หวังดี กะจะเอาคาถาดี “สัมมา อะระหัง” เหาะได้มาบอก ทำไมต้องมาด่ากันถึงขนาดนี้ และพอคิดอย่างนี้ก็ เลยเดินเข้าไปใกล้ยาย กะว่าจะลองเอาเท้าเหยียบบ่าแกดูเหมือนชาย คนเมื่อกี้ แต่พอคิดไปคิดมา ก็บอกกับตัวเองใหม่ว่า..อย่าดีกว่า เพราะ ๆ ขนาดเมื่อกี้เหยียบบ่าผู้ชายคนนั้นเบาๆ เขายังหน้าคะมไปถึงขนาด นั้น แต่นี่ยายแกแก่แล้ว เดี๋ยวเกิดล้มแล้วตายขึ้นมา จะบาปเปล่า ๆ เมื่อคิดดังนั้นแล้ว....เจ้าของเรื่องก็เดินถอยทัพกลับบ้านตัวเองดีกว่า 33