ความอัศจรรย์ของการเก็บฝรั่ง : หน้า 90/166

และพอรดเสร็จวันรุ่งขึ้น...ฝรั่งทุกต้นมันพร้อมใจกันออกลูก แบบพับพับ จนมองไปทางไหนก็มีแต่ฝรั่งลูกอ้วนๆ โต ๆ เต็มไปหมด สุดลูกหูลูกตาทั้งพื้นที่ 5 ไร่เศษ จนเก็บไปขายกันไม่ทัน คือ ทุกคน ในครอบครัว ต้องช่วยกันเดินแบกเข่งฝรั่งลงเรือเพื่อเอาไปขาย หลายรอบมาก คือ เดินเก็บ..เดินแบกกันจนเท้าบวม ซึ่งตรงนี้ เป็นเรื่องอัศจรรย์มาก ๆ ว่าเป็นไปได้อย่างไร ที่ปุ๋ยก็ไม่ได้ใส่ ยาเร่งผล ก็ไม่ได้ฉีด ดินก็ไม่ได้พรวน เวลาก็ไม่ต้องรอ แถมไม่ต้องตัดต่อ พันธุกรรม หรือใช้เทคโนโลยีนาโนอะไรทั้งนั้น แต่ฝรั่งกลับออกเอา ๆ และที่น่าทึ่งมากไปกว่านั้นก็คือ พอนำฝรั่งไปขายที่ปากคลอง ตลาด เข่งฝรั่งยังไม่ทันวางเลย คนก็แย่งกันมารุมซื้อ ขายดิบขายดี เป็นเทน้ำเทท่า และภายในไม่กี่วัน ป้าแกก็มีเงินซื้อที่ดินแปลงใหม่ ได้ แถมยังมีเงินเหลืออีก 3,000 กว่าบาทเป็นอัศจรรย์... แต่หลังจากที่ป้าแกซื้อที่ได้แล้ว ปัญหาใหม่ก็ตามมาอีก คือ มีแต่ที่ดินเปล่า แต่ไม่มีบ้านจะอยู่ป้าแกก็เลยต้องการปลูกบ้าน แต่ เงินที่เหลืออยู่ไม่พอปลูก ด้วยเหตุนี้ ป้าจึงรีบกลับไปหาหลวงปู่ใหม่ ซึ่งคราวนี้หลวงปู่บอกว่า “ผักหลังบ้านเอ็ง...เอาน้ำไปรดเข้าสิ แล้ว ก็เก็บไปขาย จะได้มีเงินพอปลูกบ้าน” ซึ่งป้าแกก็คิดในใจว่า “ผักหลังบ้าน...มันตายจะหมดอยู่แล้ว เพราะร้อยวันพันปีก็ไม่เคยดูแลมัน” แต่ครั้งนี้ ป้าแกไม่เอ๊ะอ๊ะ.. 89