พลิกชีวิต...ด้วยบุญหล่อรูปเหมือนหลวงปู่ : หน้า 149/166

9 ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้ อยากไปอยู่ในที่ ๆ ไม่มีใครรู้จัก เพราะเครียด มาก จนไม่รู้จะหาทางออกให้กับชีวิตที่ยากจนขนาดนี้ได้ยังไง และที่ แย่หนักไปกว่านั้นก็คือ ความจน...มันไม่ได้ครอบงำเฉพาะเราสองสามี ภรรยาเท่านั้น เพราะเรามีลูกชายเล็ก ๆ อายุ 5 ขวบ และแม่แท้ ๆ ที่ ต้องทนตกทุกข์ได้ยาก อยู่บนความจนกับเราด้วย อย่างเช่น เวลา ลูกชายร้องกินนมเย็นปั่น เราเองก็ยังไม่มีปัญญาจะซื้อให้เขากิน เหมือนเด็กคนอื่น ๆ เลย อีกทั้งเรายังได้แต่มองด้วยอาการน้ำตาซึม ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะชีวิตเราสองสามีภรรยาไม่ได้ร่ำได้รวยมาแต่อ้อน แต่ออก คือ พอเรียนจบ ก็เป็นมนุษย์เงินเดือนที่หาเช้ากินค่ำเหมือน คนธรรมดาทั่วไป แต่เนื่องจากตอนหลังเราทั้งสองอกหักจากงาน ประจำที่ทำอยู่ ก็เลยลาออกมาทำธุรกิจขายตรงด้วยกัน ซึ่งเราทั้งสอง ก็ล้มลุกคลุกคลานอยู่ในธุรกิจนี้นานถึง 7 ปี หนำซ้ำพอทำไปทำมาก็ ยิ่งจนลง จนลง จนหนี้สินท่วมหัวมากถึง 2 ล้านบาท ทำให้เราหา ทางออกให้กับชีวิตไม่ได้ แต่โชคยังดี ในช่วงที่กำลังสิ้นไร้ไม้ตอกนี่เอง ก็มีพี่คนหนึ่งชวน ไปวัดพระธรรมกาย เราก็ได้แต่ปฏิเสธเขาไปหลายครั้ง จนสุดท้าย ก็มาคิดใหม่ว่า ไป..ก็ไป ยอมไปตามคำชวนของเขาสักครั้ง จะได้ เขาจะได้ไม่ต้องมาซื้ออะไรอีก เราก็เลยยอมไปวัดครั้งแรกใน เดือนตุลาคม 2551 ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้มีโอกาสไปกราบรูปหล่อ หลวงปู่วัดปากน้ำทองคำในมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี จนเราเกิด ความรู้สึกดีและปีติมากอย่างบอกไม่ถูก แต่หลังจากนั้นเพียงแค่ จบ ๆ 148