ภพนี้ ภพหน้า : หน้า 53/130

51 ภพนี้ ภพหน้า ในที่ใกล้ ๒๑. ดูกรบพิตร เรื่องเคยมีมาแล้ว ชฎิลผู้บำเรอไฟผู้หนึ่ง อยู่ใน กุฎีอันมุงบังด้วยใบไม้ ณ ที่ชายป่า ครั้งนั้น ชนบทแห่งหนึ่งเป็น ที่พักของหมู่เกวียนอยู่แล้วหมู่เกวียนนั้นพักอยู่ราตรีหนึ่ง อาศรมชฎิลผู้บำเรอไฟนั้นแล้วจึงหลีกไป ลำดับนั้นชฎิลผู้บำเรอไฟ นั้นมีความคิดขึ้นว่า ถ้ากระไรเราควรจะเข้าไปในที่ที่หมู่เกวียน นั้นพักบางทีจะได้เครื่องอุปกรณ์อะไรในที่นั้นบ้างชฎิลผู้บำเรอไฟ ลุกขึ้นแต่เช้า เข้าไปยังที่ที่หมู่เกวียนนั้นพัก ครั้นแล้ว ได้เห็น เด็กอ่อนศีรษะโล้น เขาทิ้งนอน หงายไว้ที่ที่หมู่เกวียนนั้นพัก ครั้นเห็น ได้เกิดความคิดขึ้นว่า เมื่อเราพบเห็นอยู่ จะปล่อยให้ มนุษย์ทำกาละเสียนั้น ไม่สมควรแก่เราเลยถ้ากระไร เราควรจะนำ ทารกนี้ไปยังอาศรม แล้วเลี้ยงดูให้เติบโตขึ้น ชฎิลผู้บำเรอไฟ นำทารกนั้นไปยังอาศรมแล้ว เลี้ยงดูให้ เติบโตขึ้นแล้ว เมื่อทารกนั้นอายุย่างเข้า ๑๐ ปี หรือ ๑๒ ปี ชฎิล ผู้บำเรอไฟ มีกรณียะบางอย่างในชนบทเกิดขึ้น เขาได้บอกทารก นั้นว่า พ่อเราปรารถนาจะไปยังชนบทเจ้าพึงบำเรอไฟ อย่าให้ไฟ ของเจ้าดับ ถ้าไฟของเจ้าดับนี้มีดนี้ฟืนนี้ไม้สีไฟ เจ้าพึงก่อไฟแล้ว บำเรอไฟเถิด เขาสั่งทารกนั้นอย่างนี้แล้ว ได้ไปยังชนบท เมื่อทารก นั้นมัวเล่นเสีย ไฟดับแล้ว ทารกนั้นนึกขึ้นได้ว่าบิดาได้บอกเราไว้ อย่างนี้ว่า พ่อ เจ้าพึงบำเรอไฟ อย่าให้ไฟของเจ้าดับ ถ้าว่าไฟของ เจ้าดับ นี้มีด นี้ฟืน นี้ไม้สีไฟ เจ้าพึงก่อไฟแล้วบำเรอไฟเถิด ถ้ากระไร เราควรจะก่อไฟแล้วบำเรอไฟ า