ภพนี้ภพหน้า : หน้า 97/130

95 95 ภพนี้ ภพหน้า ๔. เปรียบเหมือนชาย ๒ คนชวนกันไปยังชนบทเพื่อหาทรัพย์ ไปพบป่านในระหว่างทางก็ห่อป่านเดินทางไป ครั้นไปพบด้าย ที่ทอจากป่าน คนหนึ่งเห็นด้ายมีราคากว่าก็ทิ้งป่านห่อด้ายไป อีกคนหนึ่งไม่ยอมทิ้งด้วยถือว่าแบกมาไกลแล้วผูกรัดไว้ดีแล้ว โดยนัยนี้ไปพบผ้าเปลือกไม้, ผ้าฝ้าย, เหล็ก, โลหะ, ดีบุก ตะกั่ว, เงิน, ทอง คนหนึ่งทิ้งของเก่าถือเอาของใหม่ที่มีราคากว่า แต่อีก คนหนึ่งไม่ยอมทิ้งถือว่าแบกมาไกลแล้วผูกรัดไว้ดีแล้ว เมื่อกลับ ไปถึงบ้าน บุตร ภริยา เพื่อนฝูงแบกห่อป่าน ก็ไม่ชื่นชม แต่บุตร ภริยา เพื่อนฝูงของผู้แบกห่อทองกลับมา ต่างชื่นชม, พระองค์ จะเป็นอย่างผู้แบกห่อป่าน ขอจงสละความเห็นผิดนั้นเสียเถิด พระเจ้าปายาสิทรงเลื่อมใสในพระกุมารกัสสปเถระ สรรเสริญภาษิต ประกาศพระองค์เป็นอุบาสกถึงพระรัตนตรัย เป็นสรณะตลอดพระชนมชีพ แล้วทรงถามถึงวิธีบูชายัญ ซึ่งพระเถระก็ถวายคำแนะนำให้บูชาโดยไม่มีการฆ่าสัตว์ พระเจ้าปายาสิก็ทรงปฏิบัติตาม โดยให้มีการแจกทาน (ทำงาน สังคมสงเคราะห์ ) แล้วเพิ่มของที่ให้ดีขึ้นโดยลำดับ เพราะเหตุที่เจ้าปายาสิมิได้ทรงให้ทานโดยเคารพมิได้ทรง ให้ทานด้วยพระหัตถ์พระองค์เอง มิได้ทรงให้ทานโดยความนอบน้อม ทรงให้ทานอย่างทิ้งให้ ครั้นสิ้นพระชนม์แล้วเข้าถึงความเป็นสหาย กับพวกเทพชั้นจาตุมหาราช คือ ได้วิมาน ชื่อเสรีสกะอันว่างเปล่า ส่วนอุตตรมาณพซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ในทานของเจ้าปายาสินั้น ม ให้ทานโดยเคารพให้ทานด้วยมือของตน ให้ทานโดยความนอบน้อม มิได้ให้ทานอย่างทิ้งให้ เบื้องหน้าแต่ตายเพราะกายแตก เข้าถึง สุคติโลกสวรรค์คือถึงความเป็นสหายกับพวกเทพชั้นดาวดึงส์ฯ