ภพนี้ ภพหน้า : หน้า 71/130

69 69 ภพนี้ ภพหน้า ขอบพิตร ดูกรบพิตร บพิตรก็อย่างนั้นเหมือนกัน น่าจะปรากฏเหมือน นักเลงสกาขอบพิตรจงทรงสละคืนทิฐิอันลามกนั้นเสียเถิด จงทรงปล่อยวางทิฐิอันลามกนั้นเสียเถิดทิฐิอันลามกนั้นอย่าได้มี แก่บพิตร เพื่อมิใช่ประโยชน์เพื่อความทุกข์ สิ้นกาลนานเลย ฯ ม ๒๘. ท่านกัสสปกล่าวอย่างนั้นก็จริง ถึงอย่างนั้น ข้าพเจ้าก็ยัง หาอาจสละคืนทิฐิอันลามกนี้เสียได้ไม่ พระราชาปเสนทิโกศลก็ดี พระราชาภายนอกทั้งหลายก็ดี ทรงรู้จักข้าพเจ้าว่า พญาปายาสิมี วาทะอย่างนี้มีทิฐิอย่างนี้ว่าแม้เพราะเหตุนี้ โลกหน้า ไม่มีเหล่าสัตว์ ผู้ผุดเกิดขึ้น ไม่มีผลวิบากของกรรมที่สัตว์ทำดีทำชั่วไม่มี ท่านกัสสป ถ้าข้าพเจ้าจักสละคืนทิฐิอันลามกนี้ ก็จักมีผู้ว่า ข้าพเจ้าได้ว่า พญาปายาสิ ช่างโง่เขลาเหลือเกิน ไม่เฉียบแหลม มีปรกติถือสิ่งที่ผิดข้าพเจ้าก็จักยึดทิฐินั้นไว้เพราะความโกรธบ้าง เพราะความลบหลู่บ้าง เพราะความตีเสมอบ้าง ฯ ม ๒๕. ดูกรบพิตร ถ้าเช่นนั้น อาตมภาพจักยกอุปมาถวายบพิตร บุรุษผู้เป็นวิญญูชนในโลกนี้บางพวก ย่อมทราบเนื้อความของ คำพูดด้วยอุปมา ดูกรบพิตร เรื่องเคยมีมาแล้ว ชนบทแห่งหนึ่งตั้งขึ้นแล้ว ครั้งนั้น สหายผู้หนึ่งเรียกสหายมาบอกว่า มาไปกันเถิดเพื่อน เราจักเข้าไปยังชนบทนั้น บางทีจะพึงได้ทรัพย์อย่างใดอย่างหนึ่ง ในชนบทนั้นบ้าง สหายคนที่สองรับคำของสหาย [ คนที่หนึ่ง ] แล้ว เขาทั้งสองเข้าไปยังชนบท ถึงถนนในบ้านแห่งหนึ่งแล้ว