1 ครั้ง

เข้าไปอยู่ในใจ จริงนี้เอง จึงก่อให้เกิดปัญญารู้เท่าทันสรรพสิ่งทั้งหลาย ปัญญาชนิดนี้ จะมีมากน้อยเพียงใด ภายในเพียงนั้น ก็ขึ้นอยู่กับปริมาณความสว่างโพลงที่เกิดขึ้น อย่างไรก็ตาม แม้การปฏิบัติภาวนายังไม่เกิดความสว่างโพลงที่ กลางใจ แต่การที่บุคคลมีใจสงบอยู่เสมอ ก็จะเป็นเครื่องส่งเสริมให้เขา รู้จักคิดด้วยโยนิโสมนสิการ อันจะเป็นเหตุให้เป็นผู้มีสัมมาทิฏฐิ ไม่คิดไม่ ทำกรรมชั่วดังเช่นเหล่ามิจฉาทิฏฐิ กล่าวได้ว่า การหมั่นทำภาวนาอย่าง สม่ำเสมอจนเป็นนิสัย แม้ยังไม่ถึงขั้นรู้แจ้งเห็นแจ้ง คนเราก็จะเกิด ปัญญาสอนตนเองได้ในระดับหนึ่งว่า อะไรเป็นบาป บุญ คุณ โทษ ประโยชน์-มิใช่ประโยชน์ และสามารถกำจัดนิสัยที่ไม่ดีของตนให้ลดลง แล้วพัฒนานิสัยดีๆ ขึ้นมาแทนได้ การเจริญภาวนาจึงเป็นบุญอีกประเภท หนึ่ง ทั้งหมดนี้ คือเหตุผ
- การปฏิบัติภาวนาและความสำคัญ