การทำทานและคุณค่าของการบริจาค เข้าไปอยู่ในใจ ปฐมภาคแห่งคัมภีร์ปฏิรูปมนุษย์ หน้า 155
หน้าที่ 155 / 251

สรุปเนื้อหา

เข้าไปอยู่ในใจ วัตถุสิ่งของที่ท่านพระยาปายาสิกำหนดให้บริจาคในโรงทาน ทั้งอาหาร และเครื่องนุ่งห่ม ล้วนมีคุณภาพต่ำ ขนาดท่านพระยาเองยังไม่อยาก แตะต้องด้วยเท้าเลย ไฉนเลยท่านพระยาจะบริโภคสิ่งเหล่านี้ได้ แน่ใจ หรือว่าทำทานแล้วจะได้บุญ และเพราะเหตุที่ตัวเขาเอง และทีมงาน ต่างมีความรักและเคารพในตัวท่านพระยาปายาสิอย่างจริงใจ จึงไม่ ปรารถนาจะทำในสิ่งที่ไม่สมควรแก่ฐานะของท่าน เมื่อพระยาปายาสิได้ฟังคำชี้แจงของอุตตรมาณพเช่นนั้น ถ้าเป็น ก่อนหน้านี้ ขณะที่ยังมีมิจฉาทิฏฐิอยู่เต็มอัตรา ท่านพระยาก็อาจจะกริ้ว อุตตรมานพเป็นฟืนเป็นไฟ แต่การกลับตรงกันข้าม ท่านพระยาได้สั่ง การใหม่ โดยให้จัดเตรียมอาหารคุณภาพดีดังที่ท่านพระยาบริโภค จัด เตรียมผ้าเนื้อดีดังที่ท่านพระยาใช้นุ่งห่ม สำหรับบริจาคในโรงทาน ทั้งนี้ ก็คงเป็นเพรา

หัวข้อประเด็น

- การทำทานและคุณค่าของการบริจาค

ข้อความต้นฉบับในหน้า

เข้าไปอยู่ในใจ วัตถุสิ่งของที่ท่านพระยาปายาสิกำหนดให้บริจาคในโรงทาน ทั้งอาหาร และเครื่องนุ่งห่ม ล้วนมีคุณภาพต่ำ ขนาดท่านพระยาเองยังไม่อยาก แตะต้องด้วยเท้าเลย ไฉนเลยท่านพระยาจะบริโภคสิ่งเหล่านี้ได้ แน่ใจ หรือว่าทำทานแล้วจะได้บุญ และเพราะเหตุที่ตัวเขาเอง และทีมงาน ต่างมีความรักและเคารพในตัวท่านพระยาปายาสิอย่างจริงใจ จึงไม่ ปรารถนาจะทำในสิ่งที่ไม่สมควรแก่ฐานะของท่าน เมื่อพระยาปายาสิได้ฟังคำชี้แจงของอุตตรมาณพเช่นนั้น ถ้าเป็น ก่อนหน้านี้ ขณะที่ยังมีมิจฉาทิฏฐิอยู่เต็มอัตรา ท่านพระยาก็อาจจะกริ้ว อุตตรมานพเป็นฟืนเป็นไฟ แต่การกลับตรงกันข้าม ท่านพระยาได้สั่ง การใหม่ โดยให้จัดเตรียมอาหารคุณภาพดีดังที่ท่านพระยาบริโภค จัด เตรียมผ้าเนื้อดีดังที่ท่านพระยาใช้นุ่งห่ม สำหรับบริจาคในโรงทาน ทั้งนี้ ก็คงเป็นเพราะท่านพระยาเกิดรู้สึกละอายแก่ใจ ที่ตนยังมีความตระหนี่ ถี่เหนียวโดยไม่สมควร ขณะเดียวกันก็กลัวผู้คนจะติเตียนท่าน ดังเช่น อุตตรมานพ อีกทั้งกลัวจะไม่ได้บุญ สัมมาทิฏฐิ และหิริ โอตตัปปะ ที่ งอกงามเกิดขึ้นในจิตใจของท่านพระยานั่นเอง ทำให้ท่านตั้งอยู่ในความ สงบ เกิดปัญญา คิดปรับเปลี่ยนการทำทานด้วยสิ่งของคุณภาพดี แม้ จะสั่งให้จัดเตรียมวัตถุสิ่งของประณีต เป็นทานขึ้นแทนแล้วก็ตาม การ บริจาคทานของพระยาปายาสิก็ยังไม่สมบูรณ์อยู่นั่นเอง ทั้งนี้เพราะ พระยาปายาสิให้ทานโดยไม่เคารพ คือไม่ตระหนักในคุณค่าของทานอย่าง แท้จริง ให้ทานโดยไม่นอบน้อม ไม่ได้ให้ทานด้วยมือของตนเอง ให้ทาน แบบทิ้งๆ ขว้างๆ โดยสรุปก็คือ สักแต่ว่าให้ มิได้ให้ด้วยศรัทธาอย่าง เต็มเปี่ยมนั่นเอง
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More